BLuE HeaveN

halo - halo

2009-03-30T05:45:00.000+04:00

Si Lenard, Si Amber at ang Butterfly

Lenard : Murmur - murmur - murmur
Amber : Mumble - mumble - mumble
Lenard : Murmur - murmur - murmur
Amber : Mumble - mumble - mumble

Maya maya....

Butterfly : Aray ko! aray ko! aray ko! tulong!!! tulong!!! tulong!!!
Lenard : Murmur - murmur - murmur
Amber : Mumble - mumble - mumble

at ang kawawang butterfly hawak ng dalawang babies na nag-aagawan... (Siguro naiimagine nyo kung ano ang minu-murmur at mina-mumble ng dalawang babies...

Chechen at Chechup

Mommy at Ate... nagchachat...

Mommy : Kamusta na si Chechen?
Ate : Ok lang... Masaya naman si Chechup eh, pero napagsabihan ko kanina...
Mommy : Bakit?
Ate : Eh di ba sinabihan ko na nga siyang wag PDA sa bahay kasi baka si "feel ko ang tsinelas ko" eh makakita ng dahilan para gumawa ng istorya...
Mommy : Oo nga.. pero ano ba ang nangyari bakit mo pinagsabihan?
Ate : Kasi ba naman eto si Chechup, biglang humiga sa lap ni Chechen kahapon eh nandon si Kuya
Mommy : Sinasabi ko na nga ba eh.. yang kapatid mo ang babantayan mo hindi si Chechen, baka halayin ni Chechup si Chechen...

Note: Paki-check ang site na ito para malaman kung sino Chechen at Chechup... (Chechup, anak ni Mommy)... imaginin nyo na lang ang reaksyon ni Ate...

Ang DMs at Employees

DM (1) : Hi! Good morning! How are you?
Employee (1) : Hi! Im ok.. and you?
DM (1) : (Smiled...)

DM (2) : Hi! Good afternoon! How are you?
Employee (2): Hi! Im ok.. and you?
DM (2) : (Smiled...)

Employee (3) : Hi! How are you?
Employee (4) : Im ok.. how about you?
EMployee (3) : (smiled..)

and so on...

Bakit ganon? Automatic bang laging ganyang ang simula ng conversation ng mga tao dito sa opisina?? Pambihira!

Yan na muna.. next time na yung iba.. hehehe..

... Speechless ...

2009-03-17T06:57:00.000+04:00

.................................................................................................................................

The Five Luminous Mysteries

2009-03-15T10:00:00.000+04:00

Habang ako'y abala sa pag-aayos ng aking mga dasalin... naisipan kong isama na rin ang rosary sa aking covenant with Papa God... Dahil kailangan ko ng kodigo... humingi ako ng tulong kay Pareng Google...

Sa aking pagkakabigla... ang dating alam kong 15 Mysteries ay naging 30 na...

TOTOO po bang may Luminous Mysteries na???

please check this website: The Five Luminous Mysteries

Kung totoo man po... pagpaumanhin nyo na po't hindi ko po alam..

... which of which ...

2009-03-09T12:55:00.000+04:00

Are you in a service becuase you loved to serve the Lord?

Are you in a service because of the people you are with while serving the Lord?

Which of which???

This question always pops up in my mind... does anyone care to answer it for me?

.... place were we belong ....

2009-03-09T12:34:00.000+04:00

Villa No. 21 is a blessing in disguise to everyone of us...

Unti unti kasing nabago ng bagong tahanan namin ang mundo ng bawat isa sa amin... I mean, dito ko naramandaman ung matagal ko ng hinahanap na tahanan... un bang magiging comfortable ako sa lahat ng bagay, although, comfortable naman ako sa ibang naging tahanan namin, pero dito kasi ramdam kong at home ako...

Iba ung paki-ramdam ng nasa malawak na galawan ka.. hindi ka nasasakal at parang lagi na lang naghahabol ng hininga... Sa umaga, ang liwalas ng paligid... hindi mo kakakitaan ng lungkot o ano man... ang sarap magpahinga... kahit nga si Amber na aming anghel, lalong nagmistulang anghel sa bawat hagikgik na umaalingawngaw sa buong bahay... sa bawat himbing ng pagtulog nya sa araw araw... ibang iba kaysa sa dati naming tahanan...

Ang mga tao sa bahay, laging masigla... laging excited umuwi ng bahay at umupo sa sofa, habang sabay sabay kaming nanonood ng dvd at nagpapasahan ng makakain...

Nabago ng tahanan namin ang bonding ng bawat isa... lalong tumibay at lalong naging masaya... para bang sobrang tagal na naming magkakasama, as in literal na sobrang tagal...

Pero ang pinakagusto ko sa lahat... naayos ng Villa 21 ang mga problemang meron kami... kung ano mang hinaharap namin ngayon, alam ko at ng mga kasama ko sa Villa na iyon na malalagpasan namin un.. dahil ako, sila at kami, ay napagbuklod ng Bagong Tahanan namin...

parting time

2009-03-02T09:45:00.000+04:00

Ganun yata talaga sa mundong ibabaw
Lahat ng bagay, pansamantala lang
Dalawang taong pinagsamahan
Tila ngayo'y hanggang doon na lang

Eto lang ang mga katagang kayang abutin ng aking isipan sa ngayon.. hindi ko maipahayag ng maayos ang aking nararamdaman... Yung totoo, hindi ko alam kung ano bang dapat kong maramdaman... Mixed ung emotions ko eh... Marahil, dahil mali ang naging expectations ko kaya ako nalulungkot ngayon.

Alam ko, maraming pagbabagong mangyayari at alam ko, di rin malayong mawalan na ako ng balita sayo... mawalan ako ng connection sa SFC at sa mga Kaibigan ko sa SFC... dahil din lang laman sayo kaya nila ako naaalala...

Pero ano namang magagawa ko, kapakanan mo lang naman ang iniisip mo at naiintindihan ko un... Alangan namang isakripisyo mo ang sarili mong kapakanan para lang sa amin di ba? Siguro di lang ako sanay na may muling mamamaalam..

At sa ating paghihiwalay... baunin mo ung saya ng ating samahan at ung pag-aalaga na ibinigay namin sayo... Maging masaya ka sa mga bago mong kasama at pamilya...

Paalam sa iyo kaibigan... Hanggang sa muli nating pagkikita.. Hangang sa muling pagbabasa ng ating mga blog...

si Ate

2009-02-26T06:33:00.000+04:00

E: Ate, alam mo ba ung kantang ITSY BITSY (di pa tapos ang sinasabi ng sumabat si Ate...)
Ate: (Pakantang sinabi...) "Itsy, bitsy, teenie, weenie, yellow polka-dot bikini..."

At natawa si E dahil ang itatanong ni E ay related pa rin sa kantang ITSY BITSY SPIDER...

a minute

2009-02-26T06:32:00.000+04:00

E: Ate, alam mo ba ung kantang ITSY BITSY (di pa tapos ang sinasabi ng sumabat si Ate...)
Ate: (Pakantang sinabi...) "Itsy, bitsy, teenie, weenie, yellow polka-dot bikini..."

tamang lyrics

2009-02-26T05:16:00.000+04:00

ITSY - BITSY SPIDER

The ITSY BITSY spider went up the water spout.
Down came the rain, and washed the spider out.
Out came the sun, and dried up all the rain.
And the ITSY BITSY spider went up the spout again.

Ayan ha.. di na kayo malilito... wala ng TINSY WINSY at INSY WINSY...

kayabangan at karma

2009-02-26T05:09:00.000+04:00

G: Ui! Sino ba ung kumanta ng TINSY WINSY spider?
E: Secret... hehehe... Tanong mo jan kay ----
G: Eiiiwww... nakakahiya ka! Ikaw un? Hahaha!! TINSY WINSY ha... INSY WINSY kaya...
E: (tumawa ng malakas!!!) Isa ka pa eh! Itsy Bitsy nga! Di ko na nga na-edit ung last line ng blog ko eh... INSY WINSY ka pa jan!
G: Itsy Bitsy ba? Kala ko Insy Winsy eh.. un kasi ang alam ko (no face reaction... parang deadma lang, pero di nya lama kinabukasan na-ka-blog na sya... at ngayon un..)

Lesson: Huwag magyayabang dahil mabilis lang ang karma...

ang part 4

2009-02-24T10:43:00.000+04:00

The TINSY WINSY spider went up the water spout.

Down came the rain, and washed the spider out.

Out came the sun, and dried up all the rain

And the itsy bitsy spider went up the spout again.

Konting adivse...
Kung di sigurado sa lyrics... wag kantahin sa harap ng ibang tao...

I Love To Be

2009-02-12T11:21:00.000+04:00

Yes...

I Love To Be...

... a shock absorber...
... a listener...
... an adviser...

NOT only because I can help them BUT also because...

... they made me feel I'm important to them...
... they trusted me...
... they made me see that I am gifted...

I thank God for giving me this gift because through this, I can ease people's burden...

Thank you God for making me your instrument

i thank God coz we're still blessed

2009-02-11T06:49:00.000+04:00

These past few days, lalo kong na-a-appreciate ang buhay ko... despite sa mga nangyayari sa paligid ko, masaya ako at thankful dahil sobrang blessed kami ng family ko.

Dati rati, panay ang reklamo ko sa trabaho na kesyo ang baba ng sahod ko, kesyo masakit sa ulo ang trabaho ko, yadah... yadah... yadah... At ang lagi kong solusyon sa mga ganitong pagkakataon ay ang lumipat ng trabaho...

Minsan naman, masyado akong nagpapaapekto sa mga taong wala namang magawa sa buhay kundi galitin at asarin lang ako, wherein di naman dapat ako magpa-aekto dahil alam ko namang wala akong ginagawang masama sa kanila...

Pero dati yun... Ngayon, unti unti ko ng na-a-appreciate ang lahat sa paligid ko... Yun ay dahil sa mga kwento at experience na naririnig ko...

I thank God dahil patuloy ang pagbagsak ng blessings sa amin.

"... ang trabahong dati rati'y kinaiinisan ko... ngayon, minamahal ko na..."
Dahil sa pandaigdigang krisis, marami ang naapektuhan... kahit naman ang kumpanya namin, apektado... Di man ako makapag-demand sa amo ko na taasan ang sahod ko, gaya ng plano ko noong naka-leave ako, eh ok lang (sa ngayon?) dahil may trabaho ako at sumasahod ako...

"... ang mga taong walang magawa sa buhay... ngayon, ok na... tanggap ko na ganon talaga ang ugali nila.."
Akong nakakaintindi kaya dapat ako ang umintindi... at hanggang ngayon, patuloy ko pa ring ipinagdadasal na habaan pa ang pasensya at pag unawa ko sa kanila... at kung sakaling di ko na kaya, maipahayag ko sa kanila sa maayos na paraan ang mga bagay na nais kong iparating sa kanila...

"... ang patuloy na paglaki at magandang pangangatawan ni Angel, ni Amber at nang buong pamilya namin.."
Thankful ako dahil lumalaki silang malusog at matalino... and I know, lalaki silang may takot sa Diyos... same with our Family na mayroong maayos na pangangatawan..

"... ang matibay na pagsasama naming mag-asawa..."
Na kahit na madalas subukin ng panahon ang pagsasama namin, eh nahaharap namin iyon ng magkasama at di bumibitaw sa isa't isa... I thank God for being the CENTER of our relationship.. I thank HIM for holding and keeping us together... and also, I thank my Husband for giving his best and understanding in everything...

"... ang pagiging instrumento namin sa iba para makatulong..."
We have to share our blessings... Yun lang kasi ung way namin para maibalik kay God yung mga blessings na natatanggap namin...

adik nga!

2009-02-10T10:02:00.000+04:00

Matapos ang usapan, sisihan at pasahan ng kamalian... tila nawalan ata ako bigla ng sasabihin sa blog ko... Marahil tapos na ang pagbibigay mensahe ko sa isang kaibigang nagpakain sa kanyang pride na naging silbe ng pagiging paranoid nya?

Oh well... kahapon... habang kausap ko sya sa telepono... napatunayan kong malakas talaga akong makapikon pagdating sa kanya... akalain mo ung simpleng banat ko nainis na sya at take note, wala naman akong ibig sabihin sa aking mga nasabi.. Kahit ang refrigerator na walang kamalay-malay eh kanya ring nabigyan ng kahulugan...

Hay... Wala naman akong pinagbago pagdating sa pakikipag usap sa kanya pero di ko talaga mainitindihan kung bakit ganun na lang ang interpretasyon nya..

Aisus! Kung di ba naman adik di ba? O baka feel lang nyang mag-emote nung mga panahon na un at nagkataon lang na ako ang naging dahilan nya para masimulan ang pag-e-emote???

Nweiz, ok na kami ngayon... Naliwanagan na ang kanyang isipan sa mga agam agam na gumugulo sa kanyang isipan...

Friendship

2009-02-08T11:58:00.000+04:00

Sabi nila...

A FRIEND should be RADICAL
They SHOULD love you WHEN you're unlovable
Hug you WHEN you're unhuggable
And BEAR you WHEN you're unbearable

Pano kung di magawa ng kaibigan mo ito sayo? O di kaya, ako sa kaibigan ko? Ibig bang sabihin nito, hindi ako kaibigan ng kaibigan ko?

A FRIEND should be FANATICAL
They SHOULD cheer WHEN the whole world boos
Dance WHEN you get good news
And cry WHEN you cry too

Hmmm... so, it looks like you're sharing the same feelings??? kapag galit ka galit din dapat friendship mo? Pag di ka kinakausap ng friendship mo, di mo rin sya kakausapin? If that is the case, well, it answered my question...

But MOST OF ALL... A FRIEND should be MATHEMATICAL
They should MULTIPLY your JOY
DIVIDE your SORROW
SUBTRACT the PAST
and ADD to TOMMOROW

But what's happening right now is, it MULTIPLY MY SORROW
DIVIDE MY JOY
SUBTRACT TOMMOROW
and ADD TROUBLE

Calculate the NEED DEEP in your HEART and ALWAYS be BIGGER
than the SUM OF ALL your PARTS

Deep need of my heart already calculated... hay...

Be Particular in What You're Asking

2009-02-05T07:22:00.000+04:00

Waaaahhhh!!!!

That's the lesson for today...

Simula ng magreport ako from my Maternity Leave... I asked God's help... I asked him to make me more usable and fuctionable at work... Sabi ko pa nga, I wanted to be productive sa trabaho ko kasi I wanted to prove to my boss na efficient ako...

Heto na.. si God, nagreply... and I thank him for giving me what I asked... kaya lang... ginagamitan ng utak ung ni-reply sa akin ni God... Di ko naman sinasabing wala akong utak, pero kasi minsan di gumagana...

Tulad ngayon, natutuyo na ang utak ko dahil di ko alam kung pano ang gagawin ko sa iniwang trabaho ni Amo... Gets ko kung ano instructions nya.. pero di ko alam kung pano ko i-pu-pull out at ididistribute ito... Ang malupit pa dito... huhuhu... me time limit palagi!!! And take note, walang halong pressure kasi before evening lang naman palagi ang time limit na binibigay...wwwaaaaahhhh!!!! pano kaya un???

Kaya kayo mga friendster, if your asking something to God, be particular, be specific... and bear in mind na we dont have the right to ask God why... Like me... I did not ask God kung bakit ganito ung binigay nya, instead, I thank him and at the same time, I also asked him to help me in solving this task...

No Comment

2009-02-05T06:58:00.000+04:00

"No Comment"
- sagot ng mga taong ayaw magbigay ng kahit anong impormasyon sa mga taong nagtatanong...

Pero alam nyo ba... ang No Comment ay nagbibigay ng samu't saring kasagutan sa mga taong nagtatanong? Nakakapagbigay ng iba't ibang klase ng reaksyon at nakakapagbigay balisa sa isang taong nais ng kasagutan...

Ako.. ayoko ng magsalita at magbigay ng komento sa mga bagay bagay na aking naririnig... Sabi nga ni Jologs... "Ate... Hamuna..." Kaya ako.. hamuna ko na lang ang mga taong 'yong! iinisin ko lang ang aking sarili...

Simple advise sa mga taong mahilig magsabi o gawin ang NO COMMENT... "Ui! Artista lang ang gumagawa non... Panindigan kung sasabihin o gagawin ang NO COMMENT... kasi minsan ang NO COMMENT napapasama kapag di napapanindigan..."

a deep sigh...

2009-02-05T05:16:00.000+04:00

ang daming gumugulo sa aking isipan ngayon...
hindi ko alam kung pano ko ba iisahin sa inyo ang mga iyon..
dahil sa dami nila, hindi ko alam kung pano ko sisimulang ilabas ang mga iyon sa aking isipan...

hay.. ang hirap ng ganito...
masakit sa ulo...
masakit din sa puso...
naduduling lang ako sa harap ng monitor ko kakaisip kung pano ko palalabasin sa aking daliri ang nilalaman ng isip ko...

Missing you... Philippines...

2008-05-21T11:52:00.002+04:00

As of this very moment, ilang minutes na lang ang hinihintay ng mga tito ko't lalapag na ang kanilang eroplanong sinasakyan sa Airport ng Pilipinas...

Kahapon, di ko maiwasang huwag mainggit dahil makikita na naman nila ang Pilipinas lalong lalo na ang mga taong mahal namin sa buhay.

Naalala ko tuloy ang naunang plano naming mag-asawa.. hindi na sana kami magkanda-ugaga sa pag-aayos ng mga gamit namin ngayon dahil kami'y naghahanda na ng aming mga gamit na i-uuwi sa Pilipinas. Naka-schedule na kasi kaming umuwi ngayong Thursday sa Pilipinas, pero bago un, dadaan muna kami sa Singapore para mag punta sa Disneyland. Kaya lang, dahil sa ako nga'y nagdadalang tao, naudlot ang plano naming 'yon.

Tatlong bwan palang kasi ang tyan ko ngayon at para sa mga katulad kong nagdadalang tao, masyado pang maselan para magkikilos ako ngayon, lalo na't mababa ang placent ko. Hindi rin naman kami mapapahinga sa Pilipinas dahil siguradong panay ang byahe namin sa Pampanga - Manila dahil syempre, dadalawin namin ang aming mga mahal sa buhay.

Ngayon, heto ako, kami ng asawa ko, magtitiis at magtya-tyagang hintayin ang isang taon para makauwi ng Pilipinas. Pero ok lang dahil sa pagkakataong iyon naman, kasama na namin ang aming munting anghel na bunga ng aming pagmamahalan.

Hotel California at Paano Kita Iibigin sa Eat Bulaga

2008-05-18T14:05:00.002+04:00

Kahapon, sa Eat Bulaga.. may katanungan sa Taktak mo o tatakbo na

“Sinong American Band ang kumanta ng lyrics na ito: Welcome to the Hotel California.. Such a lovely place, such a lovely face.. Plenty of room at the Hotel California.. Any time of year, you can find it here…”

Natawa ako sa narinig ko dahil naalala ko na naman ang napanood kong movie nila Piolo at Regine na na-i-blog na ni Pie and ni Jeanette ang Paano kita iibigin na kung saan may part doon na palagi nilang inuulit ang mga katagang ito...

“Welcome to Heaven Resort, where you can rest in peace forever..
Welcome to Heaven Resort, such a lovely place, such a lovely face..
Plenty of room at Heaven Resort, Any time of year, you can find it here...”

O di ba? Kahapon ko lang na-realize na kinuha pala ng scriptwriter ang mga katagang ito sa kanta ng Eagles… Panibagong dagdag kaalaman na naman ito sa akin =D.

The Surprise Gift

2008-05-15T14:04:00.006+04:00

Dahil sa wala akong ginagawa dito sa office (or should I say, tinatamad akong gumawa ng office works ngayon), at sawa na rin akong mag bukas-sara ng friendster at e-buddy, naisipan kong mag blog hopping...

Sa kakablog hopping ko, napunta ako dito, at may nakita akong isang bagay na nakapag-paalala noong Mother's Day...

Naalala ko na naman ang surprise gift ko sa aking mommy na inabang - abangan nya sa labas ng bahay namin, at nang makita ang LBC, eh di na nakapaghintay at sinalubong na ang courier sa kanyang surprise gift.

Eto ang unang gift na pinadala ko ke mommy...

Sabi nya, di daw nya expected na bulaklak ang matatanggap nya (walang pagpapasalamat!), akala daw nya eh isang cake ang ipapadala ko sa kanya (ayaw kasing maghintay, susunod na un!!!) pero at the end naman ng kwento nya kung pano nya inabangan ang surpresa ko, oh well, naramdaman ko sa mga boses ni Mommy kung pano nya na-a-appreciate ang mga surpresang binibigay ko sa kanya sa twing birthday nya o kaya Mother's Day.

At dahil sa sobrang naiinip na ako sa cake delivery ng Red Ribbon, inutusan ko na lang ang kapatid kong i-pick up ung cake sa Red Ribbon Festival Mall, at kahit magkanda ubos ubos ang load ko sa pagtawag sa Pilipinas para lang sa cake na hindi naman makukuha noong araw na un, eh sige pa rin ako sa pagtawag at pangangangaway... Pero at the end of the day, pinauwi ko na ang kapatid ko dahil pina-cancel ko na ang inorder kong cake.

Bigo man si Mommy sa cake nya noong araw na un, eh masaya pa rin naman nilang pinag hati-hatian ang ferero rocher chocolate na kasama ng mga roses na idiniliver sa kanya.

Kinabukasan, sa hindi inaasahang pagkakataon, sinurpresa ulit "namin" si Mommy with our second surprise gift... ang...

Opo... Natuloy po ang cake na inorder ko, pero this time, hindi na sya online order, sinadya na talaga ng kapatid ko ang paborito ni Mommy na Black Forest Cake ng Red Ribbon... kaya lang, we know na di nya ma-eenjoy ng husto ang cake dahil sa paalis na sila that day.. And di naman nya madadala ang cake dahil masisira lang sya sa byahe nilang 10 hours flight.. tagal di ba?

Nwei Mom, bawi na lang kami sa'yo on Daddy's Day naman... This time, I'll make it sure na everything will be turned into a perfect surprise.. hehehe...

*** Sayang, di ko nasabi sa mga kapatid kong kuhaan si Mommy with the gifts we gave to her... and sorry wala po akong malinaw na picture ni Mommy.. to follow na lang po... =)

Pwede po ba?

2008-05-13T12:05:00.002+04:00

Sa aking pag-kakaasar, parang gusto kong manubalik sa dating kong ugali, ito ay dahil sa mga taong walang paki-alam sa mga saloobin ng ibang tao.

Alam nyo ba ung feeling na "di na nga kayo tumulong, kayo pa itong may ganang magalit"? Di ko kasi ma-gets na kapag nahiya ka ba sa ibang tao, sa halip na tulungan mo eh iiwanan mo sa ere? O di kaya, lalayasan mo?

Hay... heto na naman tayo... kaya ganon kasi iba iba ang ugali ng mga tao. Meron talagang matitigas ang mukha at meron naman na marunong makiramdam.

Pero alam nyo, kaninang umaga, ang dami kong iniisip!!! Hindi ko alam kung paranoid lang ba ako o talagang totoo ang lahat ng iniisip ko... Oh well.. bahala na nga lang kayo sa mga buhay nyo!!! Pero kapag hindi ako nakatiis, sorry sorry na lang tayo...

Hay....

2008-05-12T20:12:00.001+04:00

Gusto kong maasar ngayong araw na ito, sa mismong oras na ito…
Hindi ko talagang maintindihan kung bakit ganon…
Sinasabi mo lang naman kung anong opinion mo, ikaw pa itong galit…

Actually, di sya opinion eh.. saloobin ko un… Nakakapikon na kasi eh… kung sa ibang tao, nahihiya kayo eh pag-aari nyo naman un, pero pagdating sa akin, di kayo nahihiya..

Sige.. sige.. sige… Ako nang sasagot… kaya ganon kasi kakilala nyo ako… kaibigan nyo ako.. kalapit nyo ako… pero syempre, may mga bagay din naman na kailangan nyong matutong tumanggi at kunin naman ang mga bagay na kayo ang bumili o gumastos.

Hindi ako nagmamadamot, to clear things, naiinis lang talaga ako sa mga dahilan ng mga taong “nahihiya” sa mga oras na sila na ang nangangailangan.

Sorry sa mga taong nainis o naasar sa akin,,, pero kasi talagang nakakainis at nakakaasar na…

Mga PAMATAY

2008-04-21T11:09:00.004+04:00

Mga PAMATAY na HIRIT

"Kumain ka ba ng asukal? Ang tamis kasi ng ngiti mo!"

"May lahi ka bang keyboard? Type kasi kita!"

"Ipapupulis kita! Ninakaw mo kasi ang puso ko!"

"Are you a dictionary? Kasi, you add meaning to my life."

"Meron ka bang lisensya? Kasi, you drive me crazy."

"I lost my number. Can I have yours?"

"Angel ba ang name mo? Kasi, you look like one."

"I forgot your name. Can I call you mine?

at ang PAMATAY na REPLY: "Excuse me, kumain ka ba ng mais? Ang corny mo kasi!"

White Elephant

2008-01-24T07:30:00.000+04:00

It was January 22, 2008 nang makareceived ako ng text from my Nanay Lei. It was an invitation for our Upper Household. Matagal tagal na rin akong hindi nakakapag household.. Kaya I decided na magpaalam sa asawa kong si Dan na kung pede, pupunta ako. Syempre, kahit papaano nag-think twice sya, dahil it was my Upper Household sa Singles and we are already serving Couples For Christ. Siguro, alam nyang naiinip ako sa bahay at sobrang namimiss ko ang Upper Household ko, kaya positively, pumayag ang asawa ko.

Same day, nagtext si Nanay na may exchange gift daw kami. Bring something na important sa amin na willing naming i-let go.

Nag-isip ako kung ano ano ung mga bagay na importante sa akin na alam kong ma-tre-treasure ng taong makakakuha non. Binuksan ko ang aparador namin (aparador talaga eh..) pero wala akong makitang importanteng bagay. Kung may makita man ako, well, documents un at syempre, hindi ko naman pedeng ibigay sa kanila un at di rin naman nila mapapakinabangan un.

Umupo ako saglit sa kama namin.. Nakatulalang nakaharap kay Dheebho at patuloy na nag-iisip ng “ano bang gamit ko na pede kong ibigay na kaya ko ng i-let go?”. Inikot ko ang paningin ko at napatingin sa tabi ng tv.

Mga stuff toys na ibinigay sa akin ng “mga taong” mahahalag sa akin… Isa isa ko itong kinuha.. Nilagay sa kama..

Una kong nadampot, si churipot.. ang maliit na batang lalakeng manika na kita ang ano na binigay sa akin ng kapatid ko na ibinigay din sa kanya ng babaeng mahalaga din sa kanya. Ibinilin sa aking ingatan ko at bago pa ibigay sa akin ng tuluyan eh nilagyan muna ng mommy ko ng diaper para di naman daw nakakahiya.. hehehe..

Pangalawa eh si Jona, ang maliit na asong binigay ni Gina na natanggap nya noong Christmas Party nila. Mahalaga sa akin un dahil isa un sa mga ala-ala ko noong Christmas with Pie. Dahil halos lahat ng matanggap ni Pie during their Monito – Monita eh ako ang nakikinabang =D

Pangatlo, si Sleeping Bear na bigay ni Nanay nung Birthday ko noong 2007, si Bunny na binigay sa akin ng pinsan ko noong 2005, si Kit na isang aso ulit na natanggap ni Dan during their Christmas Party noong 2007, si Hearty na binigay ni Ruel noong bday ko noong 2005, at si Sylvester na binigay ng Ex ko noong 2006.

Ang mga nasabing stuff toy ay mga ala ala ng mga taong sadyang aking pinahalagahan. Sobrang i-tri-neasure at masasabi kong kahit stuff toy lang sila, di ko kayang ipamigay ang mga un.

January 23, nagtext ang nanay na papunta na sya sa bahay para sunduin ako. Naghanda.. Naligo.. Nagbihis at kinuha ang aking ipang reregalo. Pagdating sa kanila, dahil sa after 100 years, eh muli na naman akong nagparamdam sa Upper Household ko. Ang karamihan sa kanila eh nagulat dahil nandon ako, at nag-iisa lang ang talagang alam nyang pupunta ako dahil sa ito’y kanya “daw” ipinagdasal.
Matapos mag chikahan, kumain at magdasal, sinimulan na ang sinasabi nilang “White Elephant”.. Though ang kwento ng White Elephant eh negative (dahil sa you’re throwing away things that its useless) eh ginawa daw nila itong positive.

Bago mag bunutan, ipinalabas muna ni Nanay ang mga regalong bitbit. Pina-kilala at inexplain kung bakit naging mahalaga, importante at bakit mo nilelet go.

Ako ang nagsimula dahil ako ang katabi ng Nanay.

“Eto naging mahalaga ‘to sa akin dahil binigay ito ng isang taong sobrang pinahalagahan ko na hanggang ngayon eh trinetresure ko. It’s a gift na nagshow ng respect nya sa akin at talagang pinakita ang tunay na intensions..”

At ang mga makulit na kapatid ay pinagpilitang ikwento ang buhay ko.. kahit sa pinakamaiksing kwento daw.. Dahil sa hindi ako tinantanan, ito’y aking ipinagpatuloy..

“Actually, galing to sa Ex ko.. We had a good starts pero sinira nya ung tiwala ko dahil sa ibang babae.. It was 2006, galing ako ng bakasyon, he gave me this gift.. with a bag and something, syempre di ko na dinala pati un, pero above all, those things eh, eto ung pinaka-nagustuhan ko.. Nagstart ung pagbabago nya after nyang ibigay ung gift sa akin, naging matino sya, ni-respect nya ako at ang mga decisions ko, pero it was too late to work it out kasi wala na ung tiwala ko sa kanya. So, kahit mahal ko sya, di ko na maibalik ung dating pagmamahal na meron ako sa kanya. And obviously, I let it go of him na dahil kasal na ako.. Since, na let go ko na sya, so I guess, I have to let it go also his memory.. Having memories with him, di mawawala un.. nandito na un pero ung mga bagay na kasama ng memories, siguro, isasama ko na un sa mga things na kailangan kong i-let go. Kaya eto, si Sylvester, ibinibigay ko na sya sa inyo. Sobrang mahal ko itong stuff toy na ito dahil sobrang naging mahalaga ung taong nagbigay nito sa akin. So paki-alagaan na lang..”

And followed by others with their own stories…

Naging masaya ang mga pagpapalitan ng regalo’t pag-aagawan.. And that night, I really feel that I relieved from everything coz once more, I learned to let go again.

I let go of Sylvester the way I let go my Ex.. BUT after letting go of them, I have someone, something new in my life.. I let go of my Ex but I have blessed with a loving Husband.. I let go of Sylvester but I have ARJAY in return.

As a conclusion…

For every things that God has ask us let go.. Let us them go.. as God has better plan for us.. As HE will gave us something, someone better that what we let go..

Letting go of something or someone doesn’t mean we don’t care, it such that we just have to let things like that so that we could embrace the new blessings that will be given to us.

Matapos ang Nakaraan...

2008-01-20T02:23:00.000+04:00

Hindi ko alam kung sa paanong paraan ko sisimulan ang blog kong ito.. basta ang alam ko, after 1 year and half, masaya akong nagkausap ulit tayo.

Gumaan ang loob ko sa muli nating pag-uusap.
Natanggalan ng tinik ang aking puso at muling nakahinga na maayos.
Sa dami ng mga pinagdaanan natin sa buhay, masaya akong nakausap muli kita.

Marahil maraming magtataka, magugulat dahil sa ikalawang pagkakataon, eto na naman tayo, nag-uusap.
Masasabihan na naman tayo ng mga kaibigan nating matigas ang ulo natin pero keber, eto tayo nagpapasaway at di makuntento.

Hindi ko alam kung bakit di kita makalimutan.
Hindi ko alam kung bakit kaduktong ka pa rin ng aking kasalukuyan.
Ano bang meron ka at di kita mabitawan?
Taon na ang lumipas, pero anjan ka pa rin naman.

Sigurado ako, wala ng kinalaman ang ating mga nakaraan.
Dahil ang nakaraan na un ay mananatiling na lang nakaran.
Balikan man natin ito, sigurado akong di na tayo masasaktan,
Dahil alam kong ang nakaraan ay atin ng kinalimutan.

Sana pagkakataong ito, di mo na ko iiwan.
Kasi ako, sigurado ako, di na kita iiwan.
Sana sa panibagong yugto ng buhay natin, wala ng iwanan.
Sana ang pagkakaibigan nating ito ay wala ng katapusan.

Hay.. ngayon naman di ko alam kung pano ko tatapusin ang blog ko.. alam kong uulitin ko lang ulit kung anong alam ko.

Sana mapunuan natin ung mga bwan na hindi tayo nag-usap.
Sana makapagsimula tayo ng wala ng samaan ng loob o tampuhan sa isa’t isa.
At sana, ang nakaraan eh nakaraan na.

Sa mga bagay na hindi natin nagawa dahil natatakot tayong makita ang isa’t isa, ngayon, pede na nating gawing magkasama.
Aalalayan ang isa’t isa.. Susuportahan gaya noong una.
At magsaya na para nang wala ng bukas pa…

The OLD Me..

2008-01-15T02:32:00.000+04:00

Dahil sa na-a-acces ko na ang Friendster Blog, binalik balikan ko ang mga istorya sa blog kong iyon. Muli, nakita ko ang sarili ko noon.. Ibang iba kung ikukumpara ko ngayon!

Kung noon, blog lang katapat ng galit ko sa mundo, although ganon pa rin naman ngayon pero marunong na akong kumontrol ng emosyon ko!

Kung noon, sobrang taray kop ala! Haha! Although mataray pa rin naman ako ngayon, pero kahit papaano, nababawasbawasan ko na ang pagtataray ko.. sa madaling salita, kahit papaano, nakokontrol ko na ngayon.

Kung noon, kahit marami akong friends, nakakalimutan kong nandyan lang sila palagi sa paligid ko, naghihintay ng pagpaparamdam ko, pero ngayon, I do always exists on their life, para bang wala ng bukas na maabutan.

Kung noon, masyadong magulo, masalimuot at walang direksyon ang buhay ko, NGAYON, haha! I’m proud to say na “I AM TOO PROUD OF WHAT I AM, OF WHO I AM and OF WHAT I HAVE right now!!! Dahil sobrang organize ng life ko ngayon at sobrang happy kasama ng mga REAL FRIENDS ko at ng ASAWA ko…

Iilan lang yan sa mga pagbabagong naganap sa buhay ko.. pero best part of it, masayang isipin na after all of those incidents, situations and trials, nakita ko ang sarili kong nag-grow at nag-mature sa paghahawak ng buhay ko, although may mga swings pa rin, pero hindi na tulad ng dati…

And I thank God for that!!!

Why Like That ANSWERED!

2008-01-15T01:12:00.000+04:00

OPO! Tama po ang nabasa nyo, sumagot na po ang tanong ko sa Friendster Blog ko! I had my very first post in 2008 in my Friendster Blog!!! Haha! Di naman sya halatang na-excite ako at namiss ang pagblo-blog sa Friendster Blog ko kasi di sya ganon kahabaan! Wahahahha!

Pero whew! What a blog! Namiss ko talaga ang pagbla-blog sa Friendster Blog ko! And aside from that, namiss ko din ang pagbabasa nang kung ano ano sa blog kong iyon!

Nandon kasi ung mga poems na ginawa ko.. Don ako unang nagkaron ng interest sa pagsusulat at naging bisyo ang pagbla-blog! haha! Kala ko di ko na sya mabubuksan pero eto ako, di ko lang sya nabasa, nakapagpost pa! At naka DALAWANG post agad! Wwhohohooho talaga!

Un nga lang, di naging madali ang pagbla-blog ko sa Friendster Blog dahil kinailangan ko pang mangapa ulit don dahil di naman nya dina-download lahat ng keys sa new posts area, kaya tyaga, tayaga ng konti.

So, sa mga tagapagbasa ko, 4 na po ang blogsite na dadalawin nyo.. dalawin nyo nalang po lahat ng blogsite ko kasi kahit ako di ko po alam kung saang blogsite nyo po aabangan ang susunod na entry ko!

Sana po di kayong magsawang basahin at suportahan ang mga entries ko..

Salamat!!!

God Bless po sa ating lahat! =)

Why Like That?

2008-01-15T00:58:00.000+04:00

Tonight.. I can open other people’s blog from friendster and even my friendster blog! But whenever I wanted to update it… “Network Error” ang laging lumalabas! Hay.. dami ko pa namang ikwekwento related sa last blog na ginawa ko sa Friendster..

Nwei, Im still typing pa rin naman nung entry ko for Friendster Blog at EXCLUSIVE for friendster blog ko lang yung i-po-post! At kalian naman kaya un? Hintay hintayin nyo na lang..

For the mean time, mag tra – trial and error muna ako sa Friendster Blog! Chao!

Wala lang

2007-12-30T17:29:00.000+04:00

Hindi ko alam kung pano ko i-e-express kung ano mang nararamdaman ko ngayon..
Hindi pa rin ba ako "get over" sa mga pangyayari?
Oh well.. sabi nga nila.. "bahala na sila" at "hayaan na lang sila"
Kung "sila" nga eh hindi apektado, ako pa kayang ginalit nila..

Pero hindi ko masisisi ang sarili ko kung bakit ako nagkakaganito.
Hindi kasi ako ung tipo ng taong inaakala nyo.

Ang sakit kasing isipin na na-judged agad ako ng hindi ako kinikilala at nagkakaganon "sila" ng hindi man lang nila nalalaman kung anong pangyayari, ng hindi man lang nila nararamdaman kung anong nararamdaman ko.

Anywayz, sabi ko nga sa mga surveys ko, di ako papaapekto sa kanila.
"They treated me as if Im not existing, eh di let's treat them the way they treated me..."
Hindi nila ako kawalan, so, di ko rin sila kawalan. I've done my part, so i guess nasa sa kanila na ung next step...

Flash Back

2007-12-23T16:18:00.000+04:00

Nabuhay ang dugo ko sa katawan ng maramdaman kong basa ang sahig ng aming kwarto at lubog ang mga paa ko sa tubig... Napasigaw ako sa kadahilanang mutikan na akong madulas...

Dali - dali tumayo ang aking asawa at nagtanong ng "Sinong naglalaba???!!!" At sunod sunod na pangyayari na ang naganap...

Sa aking pagkakainip... sinimulan kong ihawalay ang mga damit labahin ng ayon sa kanilang kulay... Kinuha ang mga itim at isa isa itong binasa...

Habang ako'y nagkukusot... may ilang taong pumasok sa aking isipan. Hindi ko malaman kung paano nagsimulang "sila'y" aking isipin pero natitiyak kong may nagtrigger sa aking isipan para sila'y aking kamustahin...

Kamusta na kaya ang babaeng aking tinulungan? Huling balita ko'y nasa Qatar na sya... Kamusta naman kaya ang relasyon nya sa pamilya nya? Tila wala na yata syang balak bumalik sa lugar kung saan sya ay nagsimula...

Eh ang mga taong una kong nakasama noong ako'y baguhan pa sa lugar ng Dubai... kamusta na kaya sila? Oh well... ilang araw ko na rin silang nakikita sa simbahan... pero wala akong lakas ng loob na kausapin sila sa kadahilanang umiiral ang aking "pride".. mali ko mang sabihing ipinagsa-KANYA ko na ang lahat... pero talagang di ko kayang ako ang mangungunang mangusap sa kanila. Di nga nila ako kinikibo so bakit ko rin naman sila kikibuin? Ah... marahil mas masaya silang di nila ako kausapin o di kaya'y hiya nilang ako'y kanilang pansinin dahil sa kalokohan o kasalanan nilang nagawa sa akin. Pero ang totoo nito... kausapin lang nila ako, kakausapin ko rin naman sila.. di ko na babalikan ang pangyayari na dinulot ng nakaraan.

Hay... eh sya kaya... kamusta na kaya sya? Ilang mensahe na ang aking pinadala ngunit wala pa ring sagot mula sa kanya.. tingin ko... ok naman sya... kita ko naman sa mga litratong ina-upload nya... Siguro, kaya ganon.. katulad din "nila", mas masaya siyang di akong nag-eexist sa buhay nya... Anyways, dahil masaya naman sya ngayon, dko na "muling" guguluhin ang nanahimik nyang mundo...

Minsan sa buhay ng tao, may pagkakataong minsan, binabalikan natin ang nakaraan, lalo na kung ang nakaraan na yon ay may mga masasayang pangyayaring pinagsaluhan... Nakakatuwang isipin na minsan sa buhay mo, dumating ang mga taong bumahagi ng sayang nararamdaman mo, ng lungkot at unos na pinagdaanan mo, di man nagtagal, sigurado namang pinahalagahan mo... Ngunit nakakalungkot din isiping ang mga taong bumahagi sa nakaraan mo eh ngayon eh wala na sayo...

Pasko sa Piling Nila..

2007-12-03T09:54:00.000+04:00

Bagamat sobrang namimiss ko na ang Pamilya ko sa Pilipinas, masasabi ko pa ring "blessed" ako sa mga taong kasama kong magdiriwang ng pasko... Kahit malayo ako sa Pamilya ko, sa piling "nila" eh masasabi kong "AT HOME AKO DITO"...

Ilang taon na rin ang inilagi ko sa lugar na ito, pero sa piling lang nila ko naramadaman na masaya ako.. Marahil, mas maayos ang buhay ko ngayon kumpara noon... at alam kong walang luhang lalabas sa aking mga mata.. Kung meron man, marahil dahil sa sayang aking mararamdaman..

Kailan lang, nasabi sa akin ng aking kaibigan, isang malaking transformation daw ang aking sarili.. o well, isang bagsak sa iyo kaibigan dahil akin itong sinasang-ayunan.. dahil alam kong wala akong proproblemahin kundi kung paano ako papayat ulit.. hehehe...

Seryoso... Nagpapasalamat akong ipagdiriwang ko ang pasko kong kasama ko kayo.. Di ko na kayo iisa-isahin baka kasi may makalimutan ako, eh magtampo pa sa akin.. basta, nilu-look forward ko ang masayang pasko nating lahat...

Pasko na naman..

2007-12-03T09:10:00.000+04:00

Pumasok na ang buwan ng Disyembre at ang simoy ng pasko ay akin ng nararamdaman. Kung nasa Pilipinas lang ako, haha! Malamang nito'y abala na ako sa pag-iisip kung anong aking ipangreregalo sa aking mga inaanak, pinsan, kamag-anak at syempre, pede bang mawala ang mga taong mahal ko sa buhay??? Syempre hindi di ba?! Ang Mommy at Daddy ko, mga kapatid ko at anak ko...

Sa panahong ito, kinukulit ko na ang aking Ninang at si Mommy na mag-set ng araw papunta ng divisoria para makapamili ng ipangreregalo.. pero madalas nito, lagi na lang plano ang nangyayari kaya ang bagsak, Metropolis na lang o kaya Filinvest..

Kasabay sa mga pagplalanong ito eh ang pagplaplano naming magpipinsang pumunta ng Star City... Eto rin ung panahon na kukulitin namin si Daddy na sumama sa amin, at panahon na susuhulan ko ang Daddy ng kung ano ano para lang sumama sa amin.. Si Mommy.. lagi namang susunod na lang un pero syempre, hahayaan ba ng Daddy ang Mommy??? Kahit magka-traffic traffic ang Daddy, susunduin at susunduin pa rin ng Daddy ang Mommy sa trabaho.

Inaabangan ko rin ang Simbang Gabi na kahit maraming sagabal para hindi ko makumpleto ang pagsisimba ay nagpupumilit pa rin akong buuin ito! December 15 pa lang eh ngarag na ako kung sino ang yayakagin kong magsibang gabi.. Dahil sa hirap akong mangpilit ng kasama, susuhulan ko ang mga kapatid ko para lang pumayag sila..

Ano pa bang i-eexpect mo matapos magsimba, eh di ang makikipaggitgitan sa mga tao para lang makabili ng "puto bungbong" at "bibingka" para pasalubong kay Mommy, at mainit na pandesal para kay Daddy.. At dahil nanuhol ako, idadaan ko ngayon ang mga kapatid ko sa Jollibee o kaya McDo kung saan ibibili ko sila ng almusal.

Pagpasok ng abente... Dito ko na yayayain ang mga kapatid ko na mamimili kami ng pamasko nila.. na kung saan, akala nila, un na ang regalo ko sa kanila.. pero syempre, pede ba namang wala silang mabuksan galing sa akin pag dating pasko, syempre meron noh! Ako lang naman ang laging walang binubuksan na regalo eh.. meron man eh para na sa baby ko un! Joke! Syempre, mahal ako ng mga kapatid ko at ng parents ko, kaya kahit papaano eh may mabubuksan ako...

Pagdating ng bisperas ng pasko, magpupuntahan na kaming mag-anak sa bahay ng mga tiyahin ko sa Alabang at doon ipagdiriwang ang pasko..

Hay.. sobrang namimiss ko ang panahon ng pasko na kapiling ko ang mga mahal ko sa buhay..

Sabagay, kahit naman malayo ako, still, in spirit, magkakasama pa rin kami and soon, by next year, isa-isa ko silang makakasama sa araw ng pasko, at anak ko, kada pasko, makakasama ko na rin sya dito..

Sabi nila..

2007-11-03T12:22:00.000+04:00

Sabi nila, kung mahal mo ang isang tao, pakawalan mo ito.. Kung bumalik man ito sayo, ibig sabihin sya ay para talaga sayo..
Sabi nila, tunay na kaibigan, di ka iiwan sa ere.. Dadamayan ka’t susuportahan sa kahit na anong meron ka.
Sabi nila, lahat ng bagay may dahilan.. Lahat ng katanungan eh may kasagutan..
At sabi nila, mahalin mo ang mga taong galit sayo..

Pero bakit ganon, may “contradiction”?

Pano mo mamahalin ang isang taong bumalik sayo kung may mahal ka ng iba?
Bakit may mga tunay na kaibigan na dinadamayan ka’t sinusuportahan pero nilalaglag ka rin naman kapag nakatalikod ka..
Kung may kasagutan ang lahat, bakit may mga tanong pa ring naitatanong??
At pano mo mamahalin ang taong galit sayo eh galit nga sila sayo.

Simpleng bagay.. masyado nating ginagawang kumplikado..
Hindi naman mahirap mamuhay ng simple di ba?

Kung binalikan ka ng taong minahal mo sa maling panahon, isa lang ibig sabihin non.. Sinusubukan lang ulit ng Panginoon ang pagmamahal mo sa taong mahal mo sa kasalukuyan.. Doon mo malalaman kung mahal mo nga ba ang kasalukuyan mo o “fall back” mo lang ito.

Sa mga kaibigan mong nandon sila para damayan ka’t suportohan pero nilalaglag ka, hay.. di sila tunay na kaibigan.. Yung iba, kunwari “concern” sila pero ang totoo.. Oo, concern nga sila, concern sila kung anong chismis sa buhay mo para maichismis naman nila sa iba.

Kaya may mga katanungan pa, kasi di naman lahat ng tao alam ang kasagutan.. Dahil maaaring may alam ako na hindi mo alam at may alam ka na hindi ko alam kaya may nagtatanong.

Sinasabi lang naman nilang mahalin mo ang mga kaaway mo para maintindihan mo sila. Ano bang mapapala mo kung papatulan mo ang kaaway mo? Wala rin naman di ba, magkakasala ka pa.. so, much better kung mahalin mo na lang sila.. di ka pa magkakaron ng kasalanan kasi inintindi mo na sila (dahil ikaw ang nakakaintidi), minahal mo pa sila.. Malay mo dahil sa pagmamahal mong un sa kanila, mabago ang ugali nila. Ang dating kaaway mo noon eh ngayon eh kaibigan mo na.

Ang Pagdating

2007-10-24T12:36:00.000+04:00

Sa wakas! Dumating na rin ang pinakahihintay kong asawa mula sa bansa ng Chile at Brazil.. Syempre bukod sa miss na miss ko sya, nakabukas ang aking dalawang palad para sa pasalubong na mula sa kanya..

Ang Hikaw.. nasa airport pa lang si G nang sabihin nya sa aking “HIKAW” ang pasalubong nya sa akin, pero sa kasamaang palad, bukas ang kanyang bag kaya ito’y nahulog pero wag daw akong magtampo dahil may Havayanas naman daw ako mula sa Brazil (Ang Sandwich mula sa LPG Talk no. 4).

Ang Havayanas.. dahil nga nahulog ang hikaw, pilit na pinagmamalaki ng aking asawang si Danilo ang Havayanas na binili nya mula sa Brazil. Kaya pagdating sa bahay, super pakita sya ng Havayanas.. Dumilim ang paningin ko sa kanya lalo dahil ang Havayanas na ibibigay nya sa akin ay sa pag-angat pa lang nya ay alam ko nang para lang ito sa paa ng anak-ate kong si Gina Pie!!! Pinagpilitan pa rin ni G na sukat daw ang Havayanas ko sa aking paa, kaya sige, para ipakitang nagkamali sya, isukat natin.. at Viola! Tama ang aking hinala! Hindi kasya sa aking paa ang Havayanas at para ito sa paa ni anak-ate Gina na sinukat nya rin nung gabing un at hustong husto sa kanyang paa. Binato ko sa kanya ang Havayanas, sabay sabi ng “ako ba talaga ang binilhan mo ng tsinelas o ibang babae..”

Ung totoo.. dismayado ako sa uwi ng asawa kong iyon.. pero may pangatlong hirit pa si Danilo sa akin.. Ang Singsing.. Pinakita nya sa akin ang 3 singsing at ang isa doon ay para sa akin. Sa pagkakatong ito, sukat na ito sa aking daliri pero ang tanong ko.. “Bakit 3 ang singsing na binili nya?” Aba, ang isagot ba naman sa akin, “Doon sa Driver na nagtuturo ko ibibigay ung isa..” Ayos! Masagot ko nga ng “Bakit Boyfriend mo?!?!”

Kinabukasan.. habang nag-aalmusal ang akiing asawa, walang kabog abog kong tinanong ang “May babae ka ba? Sabihin mo lang..” Eto ang sagot nya.. ”Para kang sira! Ano bang tanong yan?! Syempre wala! Aning ka talaga..”

Matapos ang tagpong un, nagkaron kami ng sari-sariling mundo. Syempre, malay ko ba sa mundo nya sa opisina kung anong kaganapan don, basta ako ang mundo ko sa opisina, alam ko..

Naglalakad ako papunta sa kitchen ng opisina namin ng may tumunog.. Yung singsing na binigay sa akin, nahulog! Natawa ako dahil un na nga lang ang kaisa-isang “akala” kong matinong ipinasalubong sa akin ng asawa ko eh hindi pa rin pala.

Kaya pagkakita naming dalawang mag-asawa, isinoli ko agad sa kanya ang singsing na hati sa dalawa sabay banat ng “O sige bigay mo na sa boyfriend mo ung singsing fake naman pala! Nababasag!” Sabay tawa ng malakas na may halong pang-aasar.

Syempre, ang lahat ng pangyayari at nasabi ay pawang mga asaran at katuwaan lang sa mga pasalubong daladala sa akin ng aking asawa. Part of the story.. OO kahit papaano gusto ko ring mapasalubungan ng material na pasalubong, sino ba naman ang ayaw di ba? Pero ang PINAKAMAHALAGANG pasalubong sa akin ng asawa ako ay ang sarili nya. Kahit isang linggo lang nawala ang asawa ko, ay mahirap na sitwasyon na sa akin yun.

Kaya Babi.. kahit sangkatutak na palpak na pasalubong pa ang ibigay mo sa akin mula sa mga lugar na iyong pinanggalingan, ok lang sa akin.. ang mahalaga, nakabalik ka ng maayos at malakas.

Mahal na mahal kita Babi Ko!!! Mwahugz! =)

*** Ung pictures.. to follow na lang... =D

Kadugtong ng kanyang hinaing ay Tanong

2007-10-24T12:35:00.001+04:00

Maidugtong ko lang.. Kung si Kaibigan ay napapagod na, ako rin napapagod na sa mga daing at hinaing ng mga taong wala namang ginawa kundi ang punan ang ibang tao.

Tanong ko lang, bakit ba hindi nila tingnan ung mga positive side ng buhay nila? Bakit kailangan nilang i-relate sa mga kaganapan na nangyayari sa ibang tao kung anong nangyayari sa kanila? Bakit kailangang isisi sa iba ung mga bagay na malinaw na sila naman ang nagkamali? Hay.. ang buhay talaga! Parang Life..

Sabi ko nga sa isa ko pang kaibigan, di ko naman kasalanan kung mas pinili nila ang ganong buhay. Di ko rin naman kasalanan kung bakit hindi sila masaya sa buhay na sila naman ang pumili. At di ko rin naman kasalanan kung nag-eenjoy ako sa mga bagay na meron ako ngayon at sila, hindi..

May mga choices tayo.. Kung choice mo ang manahimik at magmukmok buong araw, at naging choice ko ang umalis at i-enjoy ang buhay ko sa labas, choice mo yan pero wag kang dadaaing sa akin walang nangyari maganda sa buhay mo.

Choice mong sumimangot ng walang dahilan, fine.. pero wag kang magtatanong kung bakit nangingilag ang mga taong nasa paligid mo..

At kung choice mong sumama sa akin at maglibot, sabay ika’y napagod.. huh! Di kita pinilit choice mo yan kaya wag kang magrereklamong masyadong busy ang schedule ko..

Simple lang ang gusto kong iparating sa blog kong ito.. Tayo ang kumokontrol sa buhay natin.. Ano’t ano man ang maging choice natin, planado na yan.. May nakatakdang plano na para jan.. May nakatakdang pangyayari sa mga choices na gagawin natin.

Kaya kung ako ikaw, pipili ako ng mga bagay na alam kong di ko pagsisimulan ng anong klaseng hinaing.

Ang Responsibilidad ni Inday

2007-10-24T12:32:00.000+04:00

Tumagal ako ng 3 taon sa trabaho kong ito nang madalas akong nagrereklamo dahil sa mga kasama ko trabaho, pero kapag ang trabaho ko at ang responsibilidad ko mismo, di ko naman natatandaang idinaing ko ito sa mga kaibigan ko.

Nung malaman nga ng iba ko pang kaibigan ang pagreresign na ginawa ko, eto ang mga kalimitang sinabi nila “Si Dan lang pala ang makakapagpatigil sayong magtrabaho sa Redha Al Ansari” dahil alam nila kung anong hirap at pagod meron ako sa kompanya kong ito.

Pero ganon pa man, di ko naman nakalimutan ang responsibilidad ko sa mundo. Im sure, “kahit papaano”, nagagawa ko naman ang mga responsibilidad kong bilang asawa, ina, anak, kapatid, kaibigan, at alagad ni Ama.

Tinanggap ko ang alok ni G nung yayain nya akong magpakasal at kasama don ang pagtanggap ng responsibilidad ko bilang “may bahay”. Kaya nang makasal, kahit pagod galing sa trabaho, kailangan ko pa ring kumilos at gawin ang tinanggap ko responsibilidad. Napagsisilbihan ko ang asawa ko, nagagawa ko naman ang mga dapat kong gawin bilang asawa nang may ngiti at sayang na nanalantay sa aking buong katawan.

Gayun pa man, kahit ako’y kasal na, di ko pa rin nakakalimutan ang responsibilidad ko bilang Anak.

Wala naman kaming usapan ni Dan na kapag kinasal kami ay parehas na naming tatalikuran ang aming mga pamilya, bagkus, kasama pa rin sa plano ang pagtulong namin sa mga kapatid at magulang namin, di man gaya ng dati ang aming pagtulong, sigurado naman kaming di namin pababayaan ang mga pamilya namin na syang aming nakalakihan, kinilala’t gumabay sa amin.

Bukod sa bwan bwan na sustento, malayo man ako sa anak ko, sinisigurado kong palagi akong tumatawag sa kanya, madalas pa sa inaakala ng iba.. Kahit na ba kulit na kulit sa akin ang anak ko at kahit kung tumawag ako eh madalas eh may sumpong, ok lang, dahil ang mahalaga sa akin ay ang ipadama sa kanya ang aking presensya at malamang malayo man ako ay andito akong “Mommy” nya.

Sabi nila, ang tunay na kaibigan ay sinasabi kung anong pagkakamali ng kanyang kaibigan. Nagsasabi kung anong nararamdaman nya at nagpapayo ng mga bagay na tama na kahit alam nyang makakasakit sa kanyang kaibigan ay sasabihin pa rin nya ito.

Tama.. kaya lang minsan, dahil sa kakilala na natin ang ating kaibigan, alam natin kung pano at ano ang mga bagay na makakasakit at ikakasakit sa kanila. Pero gaya ng nasabi ko, kailangan mo ring ituwid kung anong tama, kung anong nararapat.

Mangyaring marami sa aking mga kaibigan ang nagsasabing ang sungit ko.. Hindi dahil sa napagtritripan ko sila, kundi dahil mali sila. Actually, depende kasi sa tao kung paano mo i-aapproach ang mga bagay bagay na naririnig mo. Hindi na kasi tayo mga bata para umupo sa isang tabi at mag-usap. Kung kaya naman nating ituwid ang mali, eh di ituwid natin agad. Huwag na nating hintaying mapuno tayo at saka natin pagsasabihan. Ngayon, kung mamasamain nila ang mga bagay na sinasabi ko, wala naman akong magagawa eh.. di ko man nasabi sa kanila sa sobrang mahinahon na salita (na parang ang kausap ko ay isang bata), mahalaga, naiparating ko sa kanila kung anong nararapat.

January, 2007.. isang mahalagang pagdedesisyon ang kinailangan kong bitawan, pero dahil na rin sa kagustuhan kong manilbihan sa KANYA, kinulit at tinanggap ko ang responsibilidad ko bilang alagad ni Ama.

Kasama ng pagtanggap ko bilang facilitator ng SFC Dubai – Batch 26 ay ang mga responsibilidad ko bilang Miyembro, Lider at Alagad ni Ama.

Alam kong nakakapagod ang mga sunod sunod na aktibidades ng SFC pero madalas, di ko pinagsisisihan ang mga natatakdang activities dahil doon ako kumukuha ng lakas at doon ko na-ililift up sa mga pagkakataong iyon ang mga hinaing ko sa buhay.

Ang pagdalo ng mga Teachings ay isa sa mga nakakapagpabago ng pananaw ko sa mundo. Sa aminin man natin o hindi , di lahat ng speakers ay may kakayanang maka-engganyo nang tagapakinig pero bilang Lider at Miyembero ng SFC, responsibilidad nating tugunan ang kanilang mga panawagan.

Sa Household.. Alam ko noong ako’y isang di hamak na miyembero pa lamang at di pa nalalaman ang kahulugan ng “responsibilidad”, naging pasaway ako, pero ngayon isang Household Leader na rin ako, kahit sobrang pagod na ako, kailangan ko pa ring umattend ng Household, hindi lang dahil responsibilidad ko ito, kundi, dito lang rin ako nagkakaron ng tahimik na pananampalataya, tahimik at kumpletong pananampalataya.

Ngayon, di ko man matugunan ang ibang panawagan ng SFC, iyon ay may sarili na akong dahilan..

Tatawid na ako sa panibagong yugto ng buhay ko at panibagong pahina ng SFC, bilang CFC Member, at dahil dito, ilan sa mga SFC activities ay akin nang iiwanan.. pero ang responsibilidad ko bilang SFC Active Member and Lider eh mas pagtitibayin ko pa bilang CFC Activer Member.

Sana, kung ano mang responsibilidad ang nakikita ko ay makita rin ng ibang tao. Sana, makita rin nila kung anong nakikita “namin” sa twing nagagampanan namin ang responsibilidad namin sa kahit ano mang aspeto.

“Pagod na rin ako”

2007-10-24T10:48:00.000+04:00

Pansamantala ko munang inihinto ang aking trabaho sapagkat kating kati na ang aking mga daliri sa pagtipa.

Ilang araw na rin ang nakakaraan nang magsalita sa akin si kaibigan na “pagod” na syang makinig sa mga hinaing ng iba.. Nagawa ko pa syang biruin ng ganito “Ganon?!? Sige di na ako magsasabi sayo..” pero si Kaibigan pala’y seryoso ng nagkwekwento.

Lumipas ang ilang araw, at ang nararamdaman ni Kaibigan ay naramdaman ko rin.. “Napapagod na rin akong makinig sa hinaing nang ibang tao..”

Gaya ni Kaibigan, ok lang namang makinig at mag-advise sa mga taong nagsasabi ng kanilang hinaing, pero ang makinig ng paulit ulit at mag-advise ng paulit ulit, haaayyy.. talagang nakakapagod na! Kahit na ba sabihin na nating “at the end of the day, tayo pa rin ang masusunod” pero hallerrrr.. “sana” pagdumaing naman ulit, not same story ulit.. dugo na tenga ko eh.. at di rin naman nababago ang advise ko..

Un ang kaibahan namin ni Kaibigan.. Si Kaibigan, kaya nyang kontrolin ang mga sasabihin nya sa mga taong lumalapit sa kanya.. kapag nangatwiran, at nagpaliwanag ulit si kaibigan, at nangatwiran ulit, di na sya magpapaliwanag.. Pero ako, maririnig mo sa akin ung mga bagay na ayaw mong marinig kasi un ung totoo.. Madalas, namimis-interpret ng ibang tao ang advise ko.. pero para sa akin, un ang opinion ko, at kung ako ang nasa kalagayan mo, un ang gagawin ko.

Pasensya na sa mga taong naging biktima ng pagiging prangka ko. May pagkakataon kasing kailangan mo ring manuplang nang matauhan naman.

2nd Day..

2007-10-16T10:22:00.000+04:00

Nakalipas na ang isang gabi.. Sa pagod ko, madali akong nakatulog at iilang oras lang ang nilagi sa aking isip para mag-isip at makapag-sentimyento.

Salamat sa aking nag-kre-crave na kaibigan (itago na lang natin sa pangalang Lei). Kumain kami sa shabu shabu, nilakad ang pagkahaba habang daanan ng Creek Side Road hanggang sa aming tahanan. Todo bonding ang ginawa namin..

Salamat din sa aking mga anak na sina Ronnie at Emil.. Napasaya nyo ang inyong ina in your own little ways. Kay Ronnie na dahil sa kaantukan eh kung ano ano na ang tinutuklas sa sarili.. at kay Emil na patuloy sa pagsira ng celfone ko maikabit lang ang housing ng celfone ko. Salamat sa inyo..

Salamat din pala sa dalawang taong nakapagpaandar ng bapor ng mabilis kahit di pa ako bayad, kuya ed at russel, dahil sa inyo, nagkaron kami ng konting bagay para magtawanan. Hehehe..

Sa inyong lahat, maraming maraming salamat sa paglibang sa akin habang wala ang aking butihing asawa.

At gaya ng nasasaad sa pamagat ng aking blog, ngayon ay ikalawang araw na ng pagkawalay sa akin ng aking asawa at kaninang umaga, kadarating lang ni G sa Brazil (alas sais y media - oras dito sa lugar na kinalulugaran ko). Mahigit tatlong minuto rin ang aming pag-uusap.. matagal tagal na un kumpara sa mga pagtawag nya sa akin noong naandito pa sya.

Masayang malungkot ang boses ng asawa ko.. Masaya dahil “finally” after fourteen hours na nasa ere sila plus one and half hours eh nakarating din sila sa accommodation nila.

Naramdaman ko ang pagod ng asawa ko sa byahe ngunit kahit pagod, may sigla pa rin sa kanyang mga tinig (marahil nakausap nya kasi ang pinakamamahal at pinakagagandang babae sa buhay nya.. syempre sino pa, kundi ako un at wala ng iba! Wag nang umangal pa! Blog ko ‘to!).

Naramdaman ko rin ang lungkot na kanyang dala dala dahil sa muling pagkakataon, magkalayo na naman kaming dalawa. Kung pede nya lang akong isama sa lugar na kinalulugaran nya bakit hindi, di ba? Pero dahil trabaho un at may trabaho din ako dito, di pedeng mangyari ang gusto namin.

Ngayon.. Lilipas na naman ang araw ko ng hindi ko sya maaalala dahil sa mga trabahong nakakalat sa lamesa ko.. PERO mamayang gabi, hindi ko na naman alam ang gagawin ko para libangin ang aking sarili.

Sana, anjan pa rin sila.. Ang “ADIK” na si Lilai, “ANING” na Ronnie, “BALIW” na Emil para libangin at patawanin ako.. gayun din ang pinsan kong “ABNOY” na kagabi eh seryosong nanonood ng Animal Planet at ang dalawang “BAPOR” na sina kuya ed at russel.

Sana, mapagod ulit ako para wala ng pagkakataon ang aking pagkalumbay na lumugar sa aking isipan.

My Intelligent Angel

2007-10-15T11:27:00.000+04:00

Iilan lang ito sa mga cute na sagot ng 5 year old kong anak, sa akin at sa mommy ko.. sama na rin natin ung sa kapatid ko =D

Singular - Plural
Ilang bwan na rin ang nakakalipas nang turuan ng kapatid kong si Jologs si Pamsie ng Singular – Plural. Minsang naglakad sila Mommy (kasama ang buong pamilya, syempre, maliban sa akin), nakakita si Pamsie ng kabayo.

Pamsie: Ai! Horse! Madaming madaming horse.. Di ba Lola, pag madaming horse, tawag sa kanila horse?
Lola Mommy: Hindi. Pagmadaming horse, horses ang tawag sa kanila.
Pamsie: Hindi Lola. Horse lang.
Lola Mommy: Horses.
Pamsie: Eh bakit ang dog pagmadami, dogs at saka ung cat pagmadami, cats? Kaya dapat ung horse pagmadami horse, pag-isa lang hor lang tawag sa kanya.

****************

Nag-tuturuan ang dalawang magtito tungkol sa assignment ni Pamsie, nang biglang magtanong si Pamsie sa kanyang tito.

Pamsie: Tito Arjie, anong tawag sa katawan kapag madami?
Tito Arjie: “Mga” katawan.
Pamsie: Mali!
Tito Arjie: Ano, katawans?
Pamsie: Ai si Tito nagpapatawa..
Tito Arjie: Eh ano nga?
Pamsie: Eh di Kata-Two =D

Mathematics
Syempre, saan pa ba manggagaling ang mga istorya ng mga kakaibang sagot ng aking anak kung di sa mga turuan sessions lang naman nila.

Ang kwento sa akin ng aking ina, matalino daw si Pamsie sa Math. Gustong gusto daw nitong mag-add at mag-subtract, kaya nung minsang umuwi si Mommy at may dalang pasalubong sa kaniya, sinubukan ni Mommy ang talino ni Pamsie sa Math.

Lola Mommy: Angel, may pasalubong ako sayo.
Pamsie: Wow! Apple! Hugas mo po lola. Please..
Lola Mommy: Hugasan ko yan kapag nasagot mo tanong ko.

Tumango si Pamsie bilang sagot sa sinabi ni Mommy

Lola Mommy: Di ba may pasalubong ako sayong 5 apples tapos si Lolo Daddy merong 3 saging, pag pinagsama, at ibinigay sayo, anong isasagot mo?
Pamsie: Thank you Lola Mommy, Thank you Lolo Daddy, I love you (sabay kiss at hug sa kanilang mag-asawa).

Naman kasi mommy, di mo nililinaw tanong mo.. malay nya bang related na pala sa math ung tanong mo.. hehehe..

Celfone
Bago kami bumalik dito ng asawa ko mula Pilipinas, nag-usap kami ni Pamsie.. Hiningi ni Pamsie number ko kasi sabi nya itetext nya daw ako. Paglapag ng eroplano ditto sa bansang ito at pagkabukas ng roaming ko, may nareceive akong text na di ko malaman kung ano, galling ito sa mommy ko. Nagtext ako sa mommy, sabi niya wala daw siyang tinetext, baka daw si Angel un dahil kanina pa niya hawak celfone ni Mommy. Ilang bwan akong nakakareceive ng ganong text at the same timings ko kung mareceive ung message pero bigla na lang itong nawala.

Minsang nagkausap kaming mag-ina, tinanong ko sya..

Ako: Pamsie, sabi mo itetext mo ko, bakit di mo ko tinetext?
Pamsie: Bakit may celfone ba ko? Wala naman akong celfone Mommy, pano po kita itetext?

(Nga naman! Wala syang celfone, kaya di ako tinetext.. syempre, hirit pa rin si Mommy)

Ako: Eh di makitext ka kina Lolo Daddy at Lola Mommy..
Pamsie: Wala naman silang load mommy eh. Bibigyan mo ba sila? Bili mo na lang ako celfone tapos lolodan mo para don na lang ako magtetext sayo.

Talino di ba? Panalo ang mga sagot!

Ang kaibahan ng Bahay at ng School
Binalita sa akin ni Mommy na hindi daw masyadong nagpaparticipate si Pamsie sa PE Subject nya.. Ang katwiran eto..

Lola Mommy: Apo, bakit di ka nagpaparticipate sa PE mo?
Pamsie: Eh kasi po, ang bilis bilis nila. Baka madapa ako kapag tumakbo po ako ng mabilis. Magkakasugat ako.
Lola Mommy: Ok lang un. Natural lang sa bata un. Eh ikaw pa, ang likot likot mo. Sige na makilaro ka na sa kanila.
Pamsie: Ayaw ko pa rin po lola. Dito lang ako, mag-aaral.
Lola Mommy: Cge na, Sali ka na sa kanila. Ung PE part din ng pag-aaral un.
Pamsie: Ayaw ko po. Sa bahay lang ako maglalaro.
Lola Mommy: Bakit?
Pamsie: Kasi Lola, kapag nasa school, dapat nag-aaral ka, hindi na naglalaro. Sa bahay lang po ikaw maglalaro. Di ko nga po sila maintidihan kasi nasa school sila, di sila nag-aaral. Dapat nag-aaral sila, sa house na lang sila maglaro.

Galing ng sagot no?!?!

First Day!

2007-10-15T06:59:00.000+04:00

Kakatapos ko lang maglinis ng kusina, at kani-kanina lang eh kaaalis lang ng asawa ko patungo sa malayong lugar =(

Matagal tagal din syang mawawala at sa ngayon, hindi ko pa nararamdaman ang pagkalayo nya sa akin sa kadahilanang di pa ganon katagal ang pagkalayo nya sa akin..

For sure, mahihirapan nanaman ako nito.. Hindi kasi ganon kadaling mag-adjust lalo nang alam mong matagal mawawala sa tabi mo ang taong mahal mo...

Iba kasi ung alam mong nanjan lang sya sa trabaho, at maya maya ng konti eh magkasama na kayong kakain, mag-aaway at magkukulitan hanggang sa makatulog.. Eh ngayon.. kahit magdamag bukas ang mata ko sa paghihintay sa kanya, di siya darating dahil di naman sya nagpunta jan jan lang..

Mawawala kasi si G ng isang Linggo mahigit.. At malamang nito, adjusted na ako pagbalik nya.. Sa lahat ng bagay, eto ang ayokong nangyayari sa akin.. Tama na ung ilang oras mo lang hindi kasama ang mahal mo pero ang matagal mong hindi makasama, hay... nakakamiss..

Missing you!

2007-10-12T10:59:00.001+04:00

*First day (Late Post) - from the draft section of my mobile, on my way to Satwa, past 2 pm, sa bus)

First day pa lang nawawala si pie... Actually, wala pang 24 hours eh namimiss ko na sya.. Last day na nakita ko si pie, kahapon ng umaga, as in umag, tapos di ko pa kasabay maligo.. So talagang glance lang.. Sa telepono lang kami nagkausap at kahit sagabi di na nya ako naabutan dahil nagsimba kami ni G ko.

Hay... ngayon, papunta ako ng Satwa.. Sa mga ganitong pagkakataon, si Pie ang naghahatid sa akin kahi telepono lang..

Hay pie... Nasan ka na kaya? Kamusta naman jan sa kinalalagyan mo? Sana ok lang kayo... Sana maging success ang mission nyo (claimed na ito!) at sana... natawagan mo na si Ina bago ka sumakay ng eroplano kaninang madaling araw..

Love you Pie! Miss na kita!!! =(

...Ang aking HIMUTOK...

2007-09-08T22:23:00.000+04:00

Tumanda ako ng ganito nang patas sa kapwa ko. Hindi nandadaya o nangugulang. Lumalaban sa tamang paraan, sumasagot nang ayon sa nararapat.

Pero sa dalawangpu’t limang taon na ako’y nabubuhay sa mundo, hindi ko malaman kung bakit sa lahat ng pagkakataon, lagi “akong” napapasama sa mga bagay na alam ko namang naging patas ako. Sa mga pagkakataong “ako” na ngang tumulong, “ako” pa itong naging masama.

Madalas, sa hindi ko malamang dahilan, matapos mo “silang” pakisamahan, tulungan at initindihin, bandang huli, ikaw pa itong nagiging masama. Hay.. Hindi naman ako nagbibilang ng mga bagay na itinulong ko sa kapwa ko.. Hindi din naman ako nanunumbat, ako’y nagtatanong lamang.

Nakakasama kasi ng loob ang mga bagay na katulad non. Hindi ko tuloy malaman kung sa kanila ba ako nagkamali, o ako ang nagkamali sa lahat ng pagkakataon na iyon. Alam ko namang sa sarili kong sobrang bait kong tao, na kaya kong magpatawad ng tao kahit gaano pa kalalim ang sugat na binigay nila sa akin. Kaya kong intindihin ang lahat kahit na alam kong sila’y nagkamali. Pero bakit ganito? Hindi ko malaman tuloy kung normal ba akong tao o sobrang tanga lang ako.

Kaninang umaga, may nag sabi sa akin na “masyado daw akong mabait kahit na isa akong maldita”. Natawa ako dahil parang contradict ang sinabi nya. Well, dinipensahan naman nya ang sagot nya, “nagmamaldita daw ako kapag alam ko daw na nadedehado na ako, ang pamilya ko at ang mga kaibigan ko. Lalo na daw ung mga taong sobrang trinetreasure ko. Pero kapag kabaitan naman daw ang pag-uusapan, ako na daw ata ang pinakamabait na taong nakilala nya...”

Ilang segundo din akong nanahimik at sa pagbuka ng aking bibig, ito agad ang aking nabatid “kung mabait nga ako gaya ng sinasabi mo, ayoko ng maging mabait”.

Siguro, nasabi ko un dahil sa sobrang sama na ng loob ko sa mga taong nakapaligid sa akin. Siguro, kaya ko nasabi un dahil hindi ko na kayang manahimik na lang sa isang tabi na hindi ko man lang nadedepensahan ang aking sarili.

Hindi kasi ako plastic na tao na magpre-pretend na wala akong narinig, walang nangyayari. Hindi ako plastic na tao na kakausapin kita kahit na alam kong dahilan ka ng lahat ng ito at hindi rin ako plastic na tao para pakitaan pa kita ng kagaya ng dati.

Hay... ang hirap maging mabait...

Ang Aking Sentimyento

2007-08-28T16:42:00.001+04:00

~ Repost ~

18.08.2007 - 1:01 pm

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang aking nararamdaman,
Takot at pagkabahala sa aking mga nalaman...
Akala ko’y wala kang muang sa iyong kapaligiran
Ngunit ang lahat pala ng ito’y pawang kabulaanan...

Hindi ako nagdaramdam sa mga bagay na aking nalaman,
Sapagkat iyon ay bahagi ng iyong nakaraan..
Ngunit ilang bagay pa ang aking matutuklasan,
Para maging dahilan ng aking pag-kabahala...

Tinanggap mo ako ng kung ano at sino ako,
Tatanggapin rin kita ano man ang naiwan mo..
Ngunit sana’y sabihin mo kung anong totoo,
Sino ka at anong meron ka sa nakaraan mo..

Related Links: My Sentments (English Version)

Eto para naman sayo...

2007-08-28T16:42:00.000+04:00

Oo, sayo na hindi ko malaman kung anong meron sayo
At kung bakit ka masyadong apektado!

Simple lang ang sasabihin ko,
Sana maintindihan mo..
Siguro naman marunong kang magbasa,
At siguro rin naman malawak ang pag-unawa mo..

Huwag mong ikumpara ang sarili mo sa iba,
Lalong lalo na kung sa akin pa..
Iba ka, mas lalong iba ako,
Kaya wag mo kong itulad sayo..

Plastic ka, Tao ako..
Mataray ka, Maldita ako..
Kung maganda ka, ano naman ako???
Hay.. sabi ko naman sayo, magkaiba tayo!

Tahimik na ang mundo ko at planado,
Kaya wag mo na akong idamay,
Sa gumuguho mong mundo..

Ang taray di ba?!?!!
Kausapin mo ko, kakausapin naman kita..
Ako na ngang lumapit sayo, ikaw pang kumawala..

..Happy Ending..

2007-08-26T19:01:00.000+04:00

Hindi naman lingid sa inyong kaalaman ang mga pinagdaanan ko sa buhay.. Hindi rin lingid sa inyo ang estado ko ngayon sa buhay..

Kanina, naisipan kong kamustahin ang mga taong naging parte ng buhay ko… Masaya akong nakausap sila at lalo akong naging masaya noong malamang kong masaya “sya”.

Bonus pa nito, nandoon din ung taong gusto ko “sanang” makausap pero hindi ako nabigyan ng pagkakataong sya ay makausap. Oh well.. ok lang… Pero gusto ko sanang iparating sa kanya na harmless naman ako.. Un nga lang, nakakamatay ang tingin ko.. hehehe… Joke!

Sana nga “welcome” pa rin ako sa “inyo”… Sana nga, “kayo pa rin ung dating” kakilala ko.. Although may mga sari sarili na tayong buhay nagyon, pero masaya akong mabalitaang masaya kayo ngayon.

At sayo, oo sayo.. di man naging maganda ang katapusan ng ating kwento, naging masaya naman ang katapusan ng kwento ng bawat isa.

Di ba Happy Ending!!! Dalangin ko ang katuparan ng pagplaplano nyo at hiling ko ang habang buhay na kasiyahan ninyong dalawa.

Paalala: Huwag mo sanang kalimutan ang responsibilidad mo bilang AMA. Ingatz! At masaya akong malaman na masaya ka sa piling nya! *winks*

Para Sayo

2007-08-26T10:37:00.000+04:00

Sa tagal ng ating pagsasama,
Kilalang kilala na kita...
Saksi ako sa mga luha at pasakit,
Nang nakaraan mong naging malupit..

Lungkot at hirap,
Na noon ay iyong hinarap..
Nasa likod mo lang ako,
Aking pinapaalala..

Marahil masyadong sarado ang iyong isipan,
Sa mga kaganapan ng iyong nakaraan..
Kaya di mo nalalaman,
May mga tao sa iyong kapaligiran..

Sa paglipas ng ilang taon,
Sa wakas, nakita rin kitang maligaya..
Huwag mo sanang sayangin,
Ang sayang iyong natatamasa..

Masaya akong makita kang nakatawa,
At ninanamnam ang saya…
At lalo akong magiging masaya,
Kung mawala ng lubusan ang natitirang lungkot sa iyong mga mata…

Di natin alam kung paano maglaro ang tandahana..
Di natin alam kung ano ang susunod na kapalaran..
Pero sana tandaan mo, ano man ang dumaan,
Nandito lang ako para ika’y gabayan..

Harapin mo ang pagsubok,
Maging matatag ka sa paghamon,
Papaalala ko lang sayo,
Ang sinabi mo sa akin noong hindi pa kayo..

Lahat ng bagay, may katumbas na paghamon,
Lahat ng bagay ay may roong dahilan..
Wala kang dapat ikabahala,
Sa pagsubok na sa iyo’y dumadaan..

Maganda nga ang iyong kinabukasan,
Ngunit magiging masaya ka ba naman?
Simpleng buhay lang ang meron sya,
Pero alam ko namang abot langit ang iyong saya..

Ikaw ang nakakaalam,
Ikaw ang nakakaramdam..
Ikaw ang magiging tauhan,
Sa sinasabi nilang kinabukasan..

Marami akong gustong sabihin,
Marami akong gustong iparating,
Pero tanging ikaw pa rin,
Ang taong makakapagsabi..

Sabi nga nila,

Di masamang magsalita..
Maiintindihan ka naman nila,
Sapagkat ika'y mahal nila...

Kausapin mo sila,
Ipaalam mo kung anong meron ka,
Wag mong limitahan ang kakayahan nilang umunawa,
Lalo na’t alam naman nilang, doon ka magiging maligaya...

Huwag kang matakot,

Huwag kang mangamba..

Andito kami at nandito lang SYA,

Di ka bibitawan sa mga pasaning iyong dala-dala...

Kapatid...

Hindi ko masabi sayo ito ng harapan sa kadahilanang wala akong lakas ng loob na ika'y pagsabihan.. Matanda ka na at alam mo kung saan ka magiging masaya.. Matuto kang ipaglaban kung anong alam mong tama..

Hindi masama magdesisyon ng para sa sarili mo pero sa tingin ko, ang mahabang panahong nilaan mo para kanila ay sapat na at panahon mo namang bigyan ng tuon ang buhay mo.

Di ka tumatanda ng pabata, kaya nga may salitang tumatanda di ba? Kaya sana, matuto kang magsalita.. Wala namang mawawala kung kakausapin mo sila.

Buhay mo yan.. Minsan lang sayo ibibigay ng Poong May Kapal.. Wag mong sayangin, gawin mo ang dapat mong gawin... Paalala ko lang sayo, hiram lang natin ito... Ayokong makita kitang nanghinayang pagdating ng araw ng kukunin na NYA ito.

Mahal ka naman nila eh, alam kong maiintindihan nila ang gusto mo. Maaaring manghihinayang sila pero sa umpisa lang naman ito.

Hiling ko sa Poong May Kapal na ika'y gabayan sa desisyong iyong bibitawan..

Ikaw na ring nagsabi "Nagdesisyon ka ng ganyan... Successful man o unsuccessful, wala kang panghihinayanganan dahil alam mong sa sarili mong naging masaya ka.. Lahat ng bagay, kailangan mong mag-take risk, may consequences.." Eto na ang consequences, aatras ka na ba?

*** Ma-iba lang... Yahoooo!!! New record!!! 5 – 10 mins in the making! Nax! Mahaba haba din ang sulatin kong un ha kumpara sa dati kong sulatin na 5 mins din..

Ang Kwento ng aking “Isang” Kaibigan

2007-08-16T09:32:00.000+04:00

Ang katunayan nito, di nya alam na muli ko na naman siyang ibinibida sa king mundo ng pagbla-blog! At sa pagkakaalam ko, hindi nya rin mababasa ang mga pinagsususulat ko tungkol sa kanya. Mabasa nya man ito, malamang huli na at marami nang nakabasa’t nakaalam ng tungkol sa kwento nyang ito.

Itong si Kaibigan kong ito, masaya ako kapag kapag kausap ko sya. Madalas, kapag may problema ako, sa kanya ako lumalapit kasi nakakalimutan ko ang problema ko. Minsan naman, kapag lungkut lungkutan ang drama ko, sya ang tinatawagan ko, kasi marami syang kwentong mai-kwekwento sayo.

Sa kanya ko nakita na puede nating tawanan ang problema.. Iyak ng konti kapag mabigat na, at huwag kalimutang humingi ng tulong sa “KANYA” at magpasalamat sa mga blessings na natatanggap natin.

Sa kanya ko rin nakukuha ang mga istoryang kakatawa at sa kanya ko naririnig ang halakhak ng isang donya! Bwahahaha!!!

Pero nitong nagdaang araw, bihira ko na sya makita. “Busy” daw sya, sabi nya. Ikaw na kasing maging sikat, tingin mo di ka ba mabi-busy. Malalaman ko na lang na nanjan kapag may kakatok sa kwarto naming mag-asawa ng disoras ng gabi, kasi alam nya na gising pa kami o kaya naman eh, pakikiramdaman naming mag-asawa kung sya nga ung nagkwe-kwento sa kabilang kwarto gaya ng nasasabi sa kwentong ito.

O ano, nabasa nyo na??? Kaya kahit san kami magpunta ng asawa ko, di namin makakalimutan ang aming panggulo este, si Kaibigan kasi ikaw nang mabulahaw ng madaling araw di mo ba mamimiss yun lalo na’t may manggugulo sa aming mga patulog na diwa.. hehehe..

Una-unahan lang Kaibigan! Pasensya na, na-una ako eh.. Baka kasi makalimutan ko pa eh.. :P

Sabi ko naman sayo mah friend, you always put smile on my face and made me laugh everyday eh, especially with those moments I have with you. I love you mah friend! Mwah!

Peace! :P

Related Links: You Made Me

Ako at ang nag-iisang ako...

2007-08-06T11:37:00.000+04:00

Simple lang naman ang nag-iisang ako at di ko na kailangan isa isahin un, ipaliwanag at idepensa sa inyo.

Simple, mataray, mabait, maldita at prangka/totoong tao.. pero kahit kailan, hindi ako pumapatol sa mga taong kinaaasaran ko..

Kaya kong intindihin ang lahat ng tao, lahat ng bagay hanggang sa malalim na hukay na kakayanin ko.

Tahimik lang ako kapag galit.

Suplada, walang kibo, magpaparamdam na ako'y asar o inis pero di ako gumaganti o kahit pumapatol sa pagiging asar ko lalo na kung walang kakwenta kwenta ito.

MALDITA lang AKO pero HINDI AKO BASTOS!

Lahat ng bagay sa mundo, may hangganan... may katapusan... nagbabago... Kahit ang tao, nagbabago.. Gaano man ito kabait, napupuno rin... sumusuko...

Minsan sa buhay ng tao, hindi lahat ng bagay papabor sayo..
Hindi lahat ng pagkakataon nasa sa iyo.
Kailangan din nating amining nagkamali tayo at matuto sa mga pagkakamali.
Huwag natin isisi sa ibang tao ang mga pagkakamaling tayo ang nakakagawa.

Hindi ako plastik na tao... Kung ayoko sayo, ayoko sayo.
Pero gaya ng nasabi ko, lahat ng bagay nagbabago...
Puedeng ang "ayoko sayo" eh maging "okay tayo",
Hindi dahil sa ako ay plastik, un eh dahil may nabago...

Simple lang ako.. simple pero totoong tao...

Sino nga ba ako sa akala nyo???

2007-08-06T08:57:00.000+04:00

First Impression :
Antipatika, maarte, maldita, suplada, mataray, hindi accomodating na tao, at palaban!

Oh well, yun ang sabi ng ibang tao, at hindi lahat ng ng first impression eh nag-la-last!

Pero ang sabi ng mga nakakakilala sa akin, sobrang genereous, mahaba ang pasensya, supportive sa mga kaibigan at pamilya, masayahin, makulit, totoong tao, iyakin, mabilis o malakas ang mood swing, maldita nga pero mabait.

Pero sino nga ba talaga ako sa akala nyo? Yung first impression o yung sabi ng mga nakakakilala sa akin?

Me and Dheebho

2007-08-03T21:15:00.000+04:00

"Kung ang mahiwagang mug nga ng ibang tao, naipagmamalaki ko, un pa kayang pag-aari ko???"

Presenting.....

ME and DHEEBHO

Gift yan sa akin ng Hubby Ko...
I Love You G!!!
Mwah!
Thank You po!

You are the JOY of MY HEART

2007-08-01T10:52:00.000+04:00

Alam mo nagsisimula ka na naman,
Actually, kahapon mo pa sinimulan...
Pero dahil sa gustong kong i-improve ang personality ko,
Mas palalalimin ko pa ang pasensya’t pag-intindi ko...

Sabi nga sa Discover Weekened Talk no. 4 na inatenad ko..

You are the JOY of MY HEART
kasi
I SEE my JOY in YOU :)

GOD BLESS!

?!???

2007-07-30T10:37:00.000+04:00

Ngayong araw na ito, sa di ko malamang dahilan, masyadong mabigat ang araw kong ito sa akin. Nakakatamad, nakakawalang gana at nakakainis. Maaaring nagiging baul na naman kasi ako ng kaalaman kaya nagkakaganon o dahil lang sa ako’y nagugutom na?

Hay.. ang hirap magsulat ng walang laman ang tyan mo dahil hindi umaandar ang utak mo.. Kanina pa ako umorder ng food pero isang oras na, di pa dumarating.

Matapos ang isang oras at trenta minutos, sa wakas, ang pagkain ko’y dumating na.. Naka-kain na ako’t nakapagpahinga ngunit tila walang pagbabago sa aking pakiramdam. Mabigat pa rin ang aking kalooban.

Sa sobrang dami kong nalalaman sa paligid ko, tila nararamdaman ko na rin ang nararamadaman ni jewel sa twing nag-uusap kami, sa twing sinasabi nyang mahirap magdala ng mga istorya’t kaalaman tungkol sa mga taong nakapaligid sayo.

Pakiramdam ko, isa na akong “baul ng kaalaman” na para bang kapag tinanong mo ako ng isang bagay eh masasagot kita ng “hindi yan totoo..” o kaya ng “mag-usap na lang kayo!”. Ang hirap, ang bigat..

Nakakairita kasing isipin na sila sila may sinasabi sa isat isa pero kapag nagkita naman, parang walang sinabi.. Ayoko kasing nakakarinig at nakakakita ng ganon, na nagplaplastikan o kaya’y nakikipaglokohan. Ayoko kasing ginagawa din sa akin un kaya siguro ayoko ng ganon.

Kung puede ko lang sabihin sa inyo kung anong alam ko, sana sinabi ko na, pero dahil hindi pede, patuloy ko pa ring dadalhin ang mga ito khit nabibigatan na ang aking loob.

Paki-usap: Mangyari lamang pong wag nyo na akong tanungin baka kasi kapag tinanong nyo pa ako eh matarayan ko lang kayo.. pasensya na po..

If You..

2007-07-29T11:22:00.000+04:00

“If you have given the chance to go back from your past, would you?”

Isang tanong na hindi maalis alis sa aking isipan.. And I guess it’s another wakeup call nanaman sa akin ni Lord ‘to para magising sa isang pangyayaring nangyaring alam kong hindi naman mangyayari (ang gulo di ba???)

Kung nababasa nyo ang mga write ups ko sa blog na ito at ito, oh well, I can say na makakarelate kayo. Alam ko sa sarili kong kung maaari lang na balikan ko ang nakaraan ko, babalikan ko ngunit mas minabuti ko pang wag nang balikan ang mga ito sa kadahilanang, hindi ako magiging ganito kung hindi dahil sa nakaraan ko.

Kapag bumalik ako sa panahon na gusto kong balikan, alam ko maraming magagandang bagay na mangyayari sa akin.

- Hindi ako mamrumrublema sa trabaho dahil alam kong isa akong dakilang taong bahay lang na sinusuntetohan.
- Wala akong credit cards at loan na binabayaran.
- Hindi ako magwoworry sa mga bagay na dapat kong asikasuhin
- Sa madaling salita, ako’y magmimistulang buhay reyna dahil sa karangyaang meron ako.

Ngunit sa kabila ng magagagandang bagay na un at kaginhawaan sa buhay ko, alam ko, mas mawala ang lahat sa akin na meron ako ngayon...

- Unang una dito ang anak kong mahal na mahal ko. Makulit, bibo, matalino’t malambig.
- Mawawala ang mga kaibigan kong pasaway, aking kachukaran sa oras na akoy nalulungkot at nagdadalamhati, na alam kong mahal na mahal ako’t susuportahan sa lahat ng bagay.
- Mawawala ang sfc community na kung saan ako’y masayang naglilikod sa “KANYA”, kung saan ko nakita ang aking kahinaan, kung saan ko nakilala ang aking sarili at kung saan ko natuklasan ang hangarin ko sa buhay.
- Hindi ko makikilala ang taong alam kong makakasama ko sa buhay at alam kong gagabay at mag-aaruga sa akin habang ako’y nabubuhay.
- Hindi ako magiging matatag sa mga pagkakataong ako’y sinusubok NIYA, dahil kung hindi dahil sa mga karanasan ko, hindi ako ganito.

Kaya bilang konklusyon ng aking blog… mabuti pang wag nang balikan ang nakaraan at hayaang ang multo ng kasalukuyang magparamdam dahil alam ko sa sarili kong kahit kailan hindi ako nagkulang at hindi ko sya kawalan.

Prayer of Peace - St. Francis of Assisi

2007-07-23T18:18:00.000+04:00

Make me a channel of your peace
Where there is hatred let me bring you love.
Where there is injury, pardon Lord,
And where there is doubt, true faith in You.

Make me a channel of your peace.
Where there's despair in life let me bring hope.
Where there is darkness, only light
And where there's sadness only joy.

O Master grant that I may never seek
So much to be consoled as to console,
To be understood as to understand
To be loved as to love with all my soul.

Make me a channel of your peace
It is in pardoning that we are pardoned,
It is in giving to all men that we receive
And in dying that we are born to eternal life

Wednesday Badtrip!

2007-07-16T09:35:00.000+04:00

As of this moment, it is exactly 09.18pm and I am still here in my castle, fortress, palace!!! Where else?!?!!!! In the office! And honestly, I do really feel pissed of with what’s happening. I was supposed to attend a General Assembly of Chapter II at Grand Moove Hotel tonight, but unfortunately I wasn’t able to go because of this hay.. o-thank you work!

Time Check!!! 10.13pm and still, I’m sitting infront of my pc waiting for the next command!

Do you know how much disappointed I am right now??? Well, it’s more than you could think of! I was looking forward for this day and yet, hello?? I am still at work!

Maybe you’re wondering why I am still here at work, sitting and waiting for the next words! Well, it’s just that my boss will go for a vacation with his family, tomorrow. What time?? That’s what I don’t know, though I am his secretary, there are some things he wanted to be on confidential.

Another thing that makes me irritated is this internet connection!! I can sit here for long and waited for my boss IF I had a DSL Connection! For year 2007, our company still on DIAL UP!!! Oh well wat can I do... as of this moment, its 10.22pm.

>brb<

Ang Mahiwagang Mug

2007-06-29T11:26:00.000+04:00

Today is Friday and I’m in front of my hubby’s laptop... Obviously, gumagawa ng blog pero this isn’t my reason why I’m sitting here and doing some blog! May pinabasa kasi ang hubby ko sa aking related sa work kaya I read and applied. Wala namang masama di ba? At least I tried.

While browsing, muli ko na namang dinalaw ang aking “mga” bahay ng maalala kong may nasabi nga pala ako sa aking mga nagdaang blog.

Well, mga Kaibigan, gaya ng ipinangako’t sinabi ko, ilalagay ko ang “famous mug" na madalas naming gamitin dito sa bahay at madals kong mabanggit sa aking nagdaang blog.

Malugod ko pong ipinakikilala ang isang bagay na napakahalaga sa buhay namin dito sa bahay at nadadalas na BIDA ng aking mga nagdaang blog…

... ang “MAHIWAGANG MUG” ni Ate Gina...

(pasensya na po at may laman ung mug… ginagamit ko kasi sa aking sariling version ng Perrier, dis tym, strawberry ang garnish na ginamit ko :D)

Actually, wala namang masyadong mahalaga sa blog na ito maliban sa gusto ko lang ipakilala sa inyo ang “famous mug" na ito na lagi kong naii-share sa inyo ;)

Ooooppppssss... di pa tapos... eto nga pala ang may ari ng mahiwagang mug... Oh well, malamang hindi nyo sya makilala kasi sadyang yan ang kinuha kong pic nya para di naman masyadong obvious na sya si Ate Gina... hehehe.. peace! Labsh u!

(see the similarities??? hehehe...)

Ang Version ko ng Perrier (Part 2)

2007-06-28T10:20:00.000+04:00

Hay.. Akalain nyo?!?!!! May part 2 ang version ko ng Perrier.. well, to be fair with them naman kasi na-enjoy ko ung pag-inom ko ng Perrier with the help of Mr. Ted Allen, the food and wine specialist for Bravo's television...

May Drink Recommendation kasi syang inadvice and one of them eh ginawa ko on the same day na nagbla-blog ako regarding sa version ko ng Perrier. I may say na nakatulong si Mr. Allen para di masayang ang Perrier na binili ko.

One of the suggested serving is the Perrier Mimosa. May konting binago lang ako sa recipe na ito kasi naalala ko lang i-try nung nasa bus stop na ako. Syempre, dahil sa maliit na tindahan lang ako bumili, orange lang ang nabili ko.

Pagdating ko sa bahay, inayos ko lang gamit ko at nagpunta na ako sa kusina para gawin ang Perrier Mimosa. Syempre, wala naman akong champagne glasses kaya ang BIG MUG na lang ni Ate Gina ang ginamit ko. Nagcut ng dalawang orange, piniga sa malaking mug (oo as in malaking mug sya) at ng matapos, binuhos ko ang isang bote ng Perrier (yupz! Isang bote. Kasi di ko naman halos na inom un ng un lang di ba? kasi nga di ko gusto kaya para di masayang eh sinunod ko nga advise ni Mr. Allen).

Sabi sa instruction, maglagay daw ng 4 chilled raspberries or 4 frozen grapes pero dahil orange lang ang nabitbit ko, gumawa na lang ako ng sarili kong version ng Perrier Mimosa. Since madalas namang ‘syang” makita na kasama ng orange, bakit hindi na lang “sya” ang gawin kong garnishing di ba. So, ginawa ko at di naman ako nagkamali. Na-enjoy ko naman kahit papaano ang Perrier Mimosa ni Mr. Allen.

Kahapon, dumaan ako sa Al Ghurair at bumili ako sa Santinos ng lasagna. Pagbaba ko sa elevator, pumasok ako sa spinneys para makidaan pero sa di ko malamang dahilan, dinala ako ng mga paa ko sa water section at dumampot ng isang bote ng Perrier at derecho sa juice section sabay dampot ng Delmonte Four Season.

Pagdating sa bahay, nag-experimento kaagad ako! Kinuha ang dambuhalang mug ni ate gina, naglagay ng napagkarami-raming yelo, ibinuhos ang isang lata ng Delmonte Four Season at sabay buhos din ng Perrier. Hinalo, at lagyan ng konting fruit cocktail! Hmmm! Yum!! Sarap! Sa ikalawang pagkakataon, muli ko na namang naenjoy ang Perrier.

Hay.. Adik na nga ata ako sa mahiwagang Perrier, sana wag naman! Pero mamaya ulit, gagawa ulit ako ng sarili kong version ng Perrier!!! Ung “sya” pala na tinutukoy sa Perrier Mimosa na ginamit ko is APPLE at ung image ng mahiwagang “MUG” ni Ate Gina, sa susunod na blog ko na lang ipapakita.. hehehe... ;)

Ka-BLOG!!!

2007-06-27T19:31:00.000+04:00

Ano ba ang BLOG?
Bakit maraming tao ang aliw na aliw at adik na adik sa pabla-blog???

Well, bilang blogger, madami kasing napapaligaya ang pagbla-blog dahil sa mga nababasa nila. Enhancer, Teachings/Tutorial, Search Engine, Komiks, Quotes, Advices at kung ano ano pa.. pero sa mga blogger na taong katulad ko, well, maihahalintulad namin ang blod sa isang: DIARY ; LOG ; JOURNAL ; RECORD : MEMOIR at kung ano ano pa!

Para sa akin, halos na ata lahat ng pangyayari sa buhay ko, maganda man o panget, nakakalungkot man o masaya, na-i-bla-blog ko.. Parang diary kasi dito ko sinasabi ung mga kaganapan sa buhay ko. Log, Journal kasi nakatago dito ang mahahalagang okasyon na nasaksihan ko. Record, nailalagay ko ang mga tula, conclusion at realizations ko.

Hay... sa pagtanda ko kaya eh maalala ko pa ring isa pala akong blogger??? Siguro pag binalikan ko ang mga araw na isa akong blogger, tatawanan ko lang ang mga panahong magdadaan, at sasabihing “ang simple simple ng buhay pero bakit parang napakakumplikado noong mga panahon na un?” o kaya magiging proud ako sa sarili ko dahil ang dami dami ko ng nasulat at naibahagi ko sa inyo ang kaganapan sa buhay ko.

Advance masyado ang isip ko pero masayang malaman na sa pagtanda ko ay may mababasa akong naging bahagi ng buhay ko… ang pagbla-blog.

Happy Monthsary

2007-06-26T20:05:00.000+04:00

Sayang at di nyo na mababasa ang Love Moves in Mysterious Way na ginawa ko sa Friendster Blog para malaman nyo kung pano kami nagsimula ng Hubby ko. Well, do I have to go back from the time we started, well, why not di ba?? I love telling stories how G and I met.

It was on the month of March when the first time I saw Dan at Poblete’s Residence in Hor Al Anz. To be exact, 09th March 2006. Practice ng Choir for Tagalog Mass and at the same time for the CLP ng Batch 23. Sa ilang beses kaming nagpra-practice ng Choir, I never recognize Dan’s face, hindi nga sya familiar sa akin. Ang weird di ba? Pero he’s always there naman. Nagulat nga ako when he goes down para mag-practice ng choir. Anyway, it all started nung magtawag sila Ate I for CLP Song Practice. Since nakapahinga naman ang choir, umakyat muna kami nila lilai. Naiwan ako sa baba dahil sa kadaldalan ko at kachickahan ko sa mga kasama ko sa choir at dahil naka-second call na, umakyat na ako. Sa hagdanan, may kasunod din akong umaakyat. At dahil nga friendly ghost ang inyong lingkod, nauna na akong magtanong kung anong pangalan nya. I guess wala namang masama don dib a kasi we’re in one community. Sagot naman sya sa tanong ko pero alang kasunod. Kung baga, isang tanong, isang sagot. WEIRD ang unang impression ko. Kasi di ba ang mga normal na tao, kapag tinanong ka kung anong pangalan mo, tatanungin mo rin sya kung anong pangalan nya. Hay… Grabe sa kawirdohan! Sabi ko nga weird na, suplado pa!

Pagdating sa taas, nagpray muna kami bago namin sinimulan ang practice. Sa natatandaan ko, sya lang ang bukod tanging nakatayo sa isang sulok. Kakaiba talaga! As time passed by, namalayan ko na lang ang sarili kong wala ng kopya at hindi naman lahat ng kanta eh saulo ko, kaya ang nangyari, “may I share” ang ginawa ko. Since ung mga ka-hh ko eh may kanya kanya ng ka-share, wala na akong magagawa kundi kausapin si wirdo na makikishare ako. Natapos ang CLP Choir Practice and the Tagalog Mass Choir Practice ng hindi ko nalalaman pangalan ni wirdo.

Biyernes, kakanta na ang SFC Choir for Tagalog Mass at si Wirdo, haha! Di ko alam kung anong nakain pero binati ako. Tamang tanguan lang tapos na. Nang matapos ang Tagalog Mass, siyempre, paalamanan na at itong si Wirdo, biglang nagsalita ng “Kita kitz na lang sa CLP”. At dahil friendly ghost nga ako, syempre, sumagot naman ako ng “ok! Kita kitz na lang”.

Sa CLP, haha! Feeling close na ang loko. Tama bang makipag-asaran sa akin at kumuha pa ng kakampi. Pero syempre, kapag nasa mood ang lingkod nyong makipag-asaran, well, game ito! Di nagtagal, dahil sa may pupuntahan kami ni Lilay, hiningi nya ung numero namin para incase na kakanta ulit kami at wala pa kami eh matatawagan nya kami. Would you believe??? Matapos makipag-asaran lahat sa akin at feeling close closan eh doon ko lang nalaman ang pangalan nya. DAN ung ang sinabi nya nung kailangan ko ng isave ang numero nya sa celfone ko.

Dumaan ang ilang araw, sa di ko malamang dahilan, hay... lagi na kaming nagkikita ni Dan. Di ko alam pero cnong makakapagsabi na doon na pala magsisimula ang lahat. Wala sa isip kong magkakagusto ako sa kanya o sya ang magiging asawa ko. Basta ang alam ko, si Dan sya, kaibigan ko.

Ilang linggo pa lang ang nakakalipas nang tanungin kami ni Ate Janytte (kung ano man ung tanong na un, kami nalang nakaka-alam don) na kung saan nakapagpabago sa akin, sa amin... Di nagtagal, buong SFC Family na ang nagtanong sa amin, kaya ang solusyon, kailangan na naming mag-usap.

April 10th, 2006 – Finay-nalize na namin ni Dan. Eto ung start na kung saan kami naging mag GG (God’s Gift) na ngayon eh GGG (God’s Greatest Gift).

After three month, he proposed. Syempre, bakit ko tatanggihan di ba? Kaya now, our relationship stays 1 year and 2 months and 16 days to be exact pero as Husband and Wife, today is our FIRST Monthsary.

Kaya G...

HAPPY FIRST MONTHSARY!!! You’re the BEST “BABI” I have. I LOVE YOU!!!

Eto yung araw na nagpractice kami ng CLP Songs sa Poblete's Residence, kita nyo naman di ba kung gaano kami ka-close maliban sa kanya...

First Picture namin - April 10th, 2006

Todo na ito!!!

May 26th 2007 - St. Peregrine Laziosi Parish

Ang Version ko ng Perrier

2007-06-26T18:36:00.000+04:00

One week ago, muli na naman nabuhay ang pagkatao ko sa likod ng mga “surveys”. Doon, nakita ko at nalaman ko ang mga gusto at ayaw ng mga “kaibigan” ko. May isa akong friend na “reyna” ng surveys. Dami kong nalalaman sa kanya sat wing sumasagot sya ng survey and one thing that caught my attention is the water that she used to drink. Lagi nya kasing sagot etong uri ng tubig na ito, which is the Perrier kaya I wonder what’s with this water.

Nakainom na rin naman ako ng ibang tubig at ang pinaka-mahal na water na nainom ko is the “Evian”. Wala rin namang pinagkaiba sa ibang tubig na iniinom ko so why I should pay more di ba? Pero ng dahil sa sagot ng “kaibigan” kong ito, well, na-curious ako kung bakit itong tubig lang na ito ang iniinom nya.

Kanina, dumaan ako sa Spinneys... Wala lang, tamang ikot lang pero habang nag-iikot, nagkukukuha na ako ng mga bagay bagay. Nung nasa counter na ako, nakita ko, ung mga bagay na kinuha ko eh di pa aabot ng 10 dhs. At pagtingin ko sa wallet ko, haha! Hindi naman sa nagmamayabang, 500 dhs na buo ang laman ng wallet ko at wala akong kabarya barya maliban sa 3 dhs coins ko.

Syempre, alangan namang isoli ko ang mga pinagkukukuha ko o kaya ibayad ang 500 dirhamo na buo baka patayin pa ako ng kahera na sa halagang 7 dhs., 500 na buo ang ibabayad ko. Ayos! Kaya ang ginawa ng lola nyo, nag-ikot ulit. Since, puro pagkain ang binitbit ko, umikot ako sa juice section.. Tingin tingin.. pero bakit ako bibili ng juice eh ang dami kong stock ng juice sa bahay. So, ikot ulit. Kuha ng ganito, kuha ng ganon, hanggang sa mapunta ako sa water section. Nakita ko ang “Perrier” na kina-aadikan ng “kaibigan” ko. Sabi ko, adik sya sa tubig na ito, so, tikman ko kaya, and since adik nga sya, sabi ko ung malaki na ang bibilhin ko, baka pati kasi ako maadik don.

Ok. Nagbayad sa counter, lumabas, naglakad. Habang naghihintay ng sasakyan, kain muna ako ng kung ano ano, syempre, nauhaw ako, naalala ko, meron pala akong biniling tubig. Binuksan ko, uy! Parang softdrink! May spirit! Syempre, na-excite ako, kaya ayun, mega inom ako agad. Pag-inom ko, ewan ko ba kung may nakakita sa itsura ko.. Ang alam ko kasi, di maipinta itsura ko! Kasi ba naman wala syang lasa pero para syang beer! Siguro dahil sa fortified gas ung tubig na un.

Sabi ko baka umpisa lang, kaya maya maya ng konti.., inulit ko ulit, oh well, hindi ko talaga sya trip! Mag-e-evian na lang ako! Umiinom naman ako ng soda, malt, spring water pero kung soda, malt or anything ito, hindi ko talaga sya trip!

Hay.. Lesson: Trip nya, trip nya! Walang paki-alamanan! Trip nya un eh!

Si “kaibigan” pala eh sya ung sinasabi ko sa blog na ito.

Related Links: Eto at eto.

Sadden Evening

2007-06-24T18:42:00.000+04:00

Last week, my hubby informed me that he and his team will going to Uganda for business reason. The company send them there to attend some things which are related to their work.

I thought it’ll be ok with me coz he’ll be gone for 4 days only, and at the same time, this is the time I’ll be having a good time with my “closest” friends, where I can spend all time with them without worrying that someone was waiting for me.

Today morning, Dan flew to Uganda. He left home at 5:45 am and still, Im okay. I just hugged him and kissed him before he left and return back from my sleep.

Morning passed and afternoon comes, still, I’m okay. Nothing’s change, only just thinking what am I going to do when I reached home.

Evening arrives, I suddenly feel that I am alone. Gina and Lei were not at home, they have their own activities tonight. No one’s there waiting for me. Or even to hug me and kiss me, to ask me “how’s my work?” or “how’s my day”. I suddenly feel that I’m missing “him”, my hubby, my G, my Dan. I suddenly felt that I can’t seize it. I’m missing him a lot as if he already left for so long.

Oh my, oh my, thought I can but I couldn’t.

After long time ago…

2007-06-18T11:20:00.000+04:00

Sa wakas!!! Nakapag sulat din ako sa aking blogspot! Ilang bwan ding nawalan ng tao dito at kailangan ng agiwan! Well, to clear things up, di naman po ako nawala, naglipat bahay lang ako sa pag-aakalang di ko na maaaccess ang blog kong ito. But since, nakita ko sa aking kapwa blogger na blog spot ang ginagamit na blog engine, muli ko na namang triny ang blog spot and viola!!! Eto nga at nakapag-blog ako.

For any updates, puede nyong matunghayan ang kaganapan ng aking buhay sa blog na ito. Maari nyo ring i-add ang blogsite kong iyan kasi upto now, d ko alam kung saan ako mag-ko-concentrate ng blog kasi there are some qualities that shoutpost has na wala naman ang blogspot. I guess, ayus ayusin ko lang ‘to masasatisfied din ako.

Well, enjoy reading on my 3 blog sites!!! God Bless!!

Bloopers!

2007-02-28T09:30:00.000+04:00

Wala akong masyadong sasabihin sa blog post na ito, kundi ang suportahan ang panibagong blog site na ginawa ng dalawang addict sa pag-bla-blog.

Ang pinagsamang pwersa ng dalawang addict, si Jewel at si Zire.

BLoopErs ang panibagong blog na inyong aabangan!

Tunghayan kung pano nila i-cherish ang mga kalokohan, katatawanan at kawalanghiyaan ng mga taong nakapaligid sa kanila.

FRIDAY CELEBRATION! - 23rd February 2007

2007-02-25T12:29:00.000+04:00

Hindi ko alam kung anong pumasok sa aming magkaka-household nang biglang tugtugin ang “GOD IS ENOUGH” bilang gathering song noong CLP.

Nagbatian kami ng HAPPY ANNIVERSARY at talagang inenjoy namin, ang pagkanta ng aming “THEME”.

Akala ko, hanggang doon na lang ang batiang iyon pero at the end of the program, nang kantahin ulit ang “GOD IS ENOUGH”, nagsimula na naman kaming magbatian, magwala, meron pa nga nakikipag-slamman. Ang saya! Lalo na kaming magkaka-household.

At dahil don, nagkayayaan kaming mag celebrate, kahit apat lang kami sa household ang magse-celebrate, eh marami namang sumama sa amin.

Ang saya! At ilang sa mga pangyayari eh mababasa dito.

Kita nyo naman kung pano naming sinelebrate ang anniversary namin di ba? Talagang binalikan namin ang lugar na sobrang kumita sa amin!

Marami pang katuwaang naganap pero saka ko na lang ikwekwento.

Para sa BATCH 20 ng SFC – DUBAI, HAPPY ANNIVERSARY!!!

At sa mga ka-household ko... HAPPY 2nd ANNIVERSARY!!!!

Mawawala??? Mawawalan???

2007-02-25T12:27:00.000+04:00

Nahhhh!!!!

Gaya ng nasabi ng isa sa mga ka-sis ko, hindi kami mawawala at di rin kami mawawalan, bagkus madaragdagan pa!

Mawawala??? Oo! Mag-aasawa ang dalawa sa amin, magkakaroon ng kanila-kanilang mga sariling household ang apat sa amin, at kahit dadalawa na lang ang matitira sa household namin, still, magha-household pa rin kami! Tuloy pa rin ang asarin, laitan, barahan at lalaglagan namin! Tuloy pa rin ang damayan, iyakan, at dramahan ng isa’t isa. At tuloy pa rin ang sharing, discussion at pagpupuri sa “KANYA” na nagbind sa aming lahat.

Ang ORIGINAL HOUSEHOLD NAMIN... sama sama yan forever!

Mawawalan? Di siguro! Ngayon pa nga lang eh, sobrang dami nang kapuso at kapamilyang sumasama sa household namin, what more kung may mag-asawa at magkatuluyan sa mga kapamilya at kapuso na sumasama sa household namin? Mababawasan o mawawalan pa ba kami? Hindi di ba?

Gaya na lang nito. Nawalan ba kami? Hindi naman di ba?

2005 – 2006 – 2007

2007-02-25T12:25:00.000+04:00

Bakit 2005 – 2006 – 2007? May koneksyon pa rin ito sa unang blog na naipost ko.

2005
Dito nagsimula ang lahat… Ang dalawa, naging anim, naging walo, naging siyam at naging sampu.

Eriz, Lie
Ate Jho, Eriz, Lee, Lie, Mae, Yong
Ate Jho, Ate Che, Eriz, Gina, Lee, Lie, Mae, Yong
Ate Jho, Ate Che, Eriz, Gina, Lee, Lie, Mae, Ying, Yong
Ate Jho, Ate Che, Eriz, Gina, Lee, Lie, Mae, Ying, Yong, Thea

2006
From Ten, naging siyam, naging walo, naging siyam, naging pito, naging walo...
Bakit kamo??? Kasi di kami makumple-kumpleto sa household, makumpleto man, bibihira lang.

To be fair naman sa aming 10, siyam-walo-pito na lang kaming natira ngayon, bakit siyam-walo-pito?

Siyam kasi ung isang ka-household namin, may sariling mundo! Joke! Hindi. After graduation, sabi sa amin ni Ate Jho na ang tawag ko na ngayon eh Mommy Jho, di na raw sya makontak.

Walo – dahil sa dalawa sa aking mga kapatid eh naging ina na rin ng ibang chapter, ang isa sa kanila eh nag-concentrate na muna sa Upper Household at Lower Household nya kaya naging walo na lang kami.

Pito – dahil madalas, di siya nakakasama sa household naming nitong 2006. (Ako ba un??? Joke!)

2007
Ilan na nga ba ang final count namin sa household??? 3 at magiging 2 na lang sila??? Hehehehe…

Kasi from nine noong 2006 na naging walo at naging pito, eh ngayon eh walo na ulit kami dahil si kapatid na madalas na hindi nakaka-attend ng household eh “I guess” makakaattend na.

Kaya lang… 4 sa walong un eh nag-fa-facilitate na at ilang bwan na lang ang lilipas eh magkakaroon na rin mga sari-sariling household.

So, 4 na lang ang natira. Eh sabi nung isa sa amin noong isa sa apat na natira noong huling household namin, eh mamamaalam na raw sya sa Original Household nya dahil magco-concentrate na daw sya sa Lower Household nya kahit na ba napag-usapan na kahit dalawa sa amin eh mag-aasawa na eh tuloy parin ang Household kahit maging fellowship na lang.

Ilan na lang sila??? Tatlo! Eh mag-aasawa na ung isa sa tatlo at ung mag-aasawa na un eh un ung mommy ng lahat, eh di dalawa na lng sila? Ano na kayang mangyayari sa kanila?

Hayyyy… pwede ba namang mapabayaan ang dalwang un? Syempre, bago iwan ng mommy namin un, ibibigay muna sila sa mabuting kamay hindi ba? Pero kahit na! Wala pa ring mawawala dahil ang ORIGINAL HOUSEHOLD NAMIN, ORIGINAL NA UN FOREVER! Mag-asawa man kami o hindi, sama sama pa rin kami!

Uy! Happy Anniversary na nga ba???

2007-02-25T12:24:00.002+04:00

Teka, nag-iisip ako kung pano nagsimula ang lahat.

Sisimulan ko ba ang pagbibilang sa araw na nakita ko kayo, o sa araw na grumaduate tayo at nagsimulang mabonding-bondi-ngan???

Hay... Akalain mo, ung paiyak iyak, kabaliwan, at chicka-chickahan natin during discussion ng CLP (Christian Life Program) eh umabot sa ganitong taon? Hmmmm… Dalawang taon din pala tayong nagtitiisan sa isa’t isa???

Natiis ang kapasawayan ng bawat isa!
Natiis ang kadramahan at kawalanghiyaan.

Biruin mo, nasubukan rin pala ang pasensya namin sa isat isa ng ganon ganon lang nang di namin namamalayan.

Hay… buhay nga naman! Ang galing di ba? At Ang galing Lord! (Thank you po!) Dahil nabigyan ng ganong klaseng oportunidad ang aming pagkakaibigan.

Sayo, na nagbigay ng tribute... parang gusto mo na kaming mawala sa Household ha?? Ang aga pa para magbigay ng tribute! Pero salamat na rin sa maagang pagbibigay mo ng tribute sa amin un nga lang parang mali ang subject o title mo sa blog ha? Well, blog mo un kaya walang paki-alamanan, di ba?

At ikaw! Ikaw na nagpaiyak sa akin at di namansin ng 1 linggo! Hmp! Ang daya mo! Ang dami dami mong kinaiinisan sa paligid at ilang beses ka nang naaasar sa kapaligiran mo bakit sa akin, parang un lang, kinainisan mo na! Parang di mo ko kilala ha! Hmp! Pero to be fair with you, napikon kita! Yes! Wahahaha!!!

At sa mga ka-household ko, thank, thank, thank you… kahit ganito ako, ganito talaga ako! Hehehe… Dito lang naman ako, isang tawag ka lang! Dadamayan kita (kahit telepono lang! Di kasi kita ma-a-assure na masasamahan kita sa kadramahang haharapin mo, kasi you know!)

Well… para sa ating lahat… HAPPY 2ND ANNIVERSARY!!!

(Kapag nagcelebrate tayo, pede balikan naman natin ung mga kainan na kumita na sa atin! Joke! Hehehe…)

Wish I Could

2007-02-20T19:25:00.000+04:00

I wonder where you are right now
Wish I could see you somehow
Can't seem to ease the pain
Since you've been gone nothing's been the same
How I wish you could've stayed awhile
How I wish that I could see you smile for me

Wish I could hold you in my arms
Keep you safe and keep you warm
But now all I can do
Is hope and long for you

You're in my mind every night and day
Wishing you're part of me in every way
'Coz all I wanted to do was to always be there for you
Wish that I could tell you just how much I love you

I guess I should not fear
'Coz I know God can hear (I know)
And He's telling me you're alright
And there's no need to worry
Oh my baby, I am so sorry (so sorry)
If I had known, maybe you could've been here with me

Wish I could hold you in my arms
Keep you safe and keep you warm
But now all I can do
Is hope and long for you, you, you, you

You're in my mind every night and day
Wishing you're part of me in every way
'Coz all I wanted to do was to always be there for you

How I wish I could hold you in my arms
Keep you safe and keep you warm
But now all I can do
Is hope and long for you

You're in my mind every night and day
Wishing you're part of me in every way
'Coz all I wanted to do (I wanted to do)
Was to always be there for you

Wish that I could tell you just how much I love you(Wish I could)

Wish that I could tell you...that I love you

Eversince The World Begun

2007-02-11T12:26:00.000+04:00

by The Survivors

I never knew what brought me here
As if somebody led my hand
It seems I hardly had to steer,
My course was planned.

A destiny that guides us all
And by it's hand we rise and fall;
But only for a moment time
Enough to catch our breath again.

And we're just another piece of the puzzle,
Just another part of the plan;
Oh, when life touches the other,
It's so hard to understand.

Still we walk this road together,
We travel through as far as we can;
And we have waited for this moment in time
Ever since the world begun.

Takin' in the times gone by
We wonder how it all began
We never know and still we try to understand.

And even though the seasons change
The reasons still remain the same;
It's love that keeps us holdin' on
Til we can see the sun again

And we're just another piece of the puzzle,
Just another part of the plan;
Oh, when life touches the other,
It's so hard to understand.

Still we walk this road together,
We travel through as far as we can;
And we have waited for this moment in time
Ever since the world begun.

And I stand alone, a man of stone, against the drivin' rain
And the night it's got your number, and the wind it passes your name;
And we search for truth, win or lose to whisper on again.
Where hopes still burns eternal,
We're the people of the plain.
And we're just another piece of the puzzle,
Just another part of the plan;
Oh, when life touches the other,
It's so hard to understand.

Still we walk this road together,
We travel through as far as we can;
And we have waited for this moment in time
Ever since the world begun.

Noon at Ngayon

2007-02-10T12:45:00.000+04:00

Ilang taon na rin tayong magkakilala at alam kong naging saksi ka bawat bagay na pagbabago ko. Ultimo ang pinaka maliit na pagbabago ko ay alam mo.

NOON, madali akong mayayaya sa mga lugar o okasyon dahil NOON, malaya akong magdesisyon ng kung anong gusto ko.

NOON, nasasabayan ko kung anong gusto ng mga kaibigan ko dahil NOON, mag-isa lang ako. (Kahit naman nasa isang relasyon ako na walang kwenta, kahit papaano, nakakasama ako).

NOON, kahit anong oras umuwi, okay lang dahil NOON wala namang naghihintay sa akin, at kung meron man, kayang kaya ko namang palusutan!

NOON, kapag nainis ka, nagalit o na-asar okay lang sa akin dahil NOON alam kong mali ang mga ginagawa ko at dahilan ka para magalit.

Pero NGAYON, nagbago na ako.
- di na ko nakikipagsabayan
- di na ko pwedeng makipagpuyatan
- di na ako mayayayakad ng walang alinlangan

dahil NGAYON...
- di na ako malayang magdesisyon ng sa akin lang
- di na ako nag-iisa
- at may dapat na akong ikunsidera na parte ng buhay ko

Di ba masyadong malaki na ang ipinagbago ko, at kung meron pa akong hindi nasabi, alam kong alam mo kung anong mag dahilan noon at ngayon.

Maiinis ba ako?

2007-02-10T12:44:00.000+04:00

Minsan sa buhay ng tao, may pagkakataong kailangan mong mag-desisyon sa dalawang bagay.

May pangyayari sa buhay ko nitong mga nagdaang linggo na kinakailangan ng desisyon. Pero sa bawat desisyon na bibitawan ko, palagi na lang may iisang taong kailangang magreact o magalit.

Naranasan nyo na bang mamili kung saang direksyon kayo tutungo? Kung kanan ba o kaliwa? O kung dederecho ka ba o hindi? Gayong alam mo naman kung ano ang kahihinatnan ng bawat desisyong iyong bibitawan.

Gusto kong mainis kapag nasa ganong sitwasyon ako, pero bakit pa? Wala rin namang mangyayari kung maiinis ako di ba? Kaya lang minsan nakakapikon na...

Ang hirap kasi eh. Either way, may magagalit. Kapag sumama ka sa isa, magagalit ung isa. Kapag hindi ka naman sumama, ung isa naman ang magagalit.

Nakakapikon. Nakakainis.

Nahihirapan din ako kala nyo ba? Kapag nag-iinarte kayo na para bang isang malaking kasalanan na ang nagawa ko.

Masakit isipin na hindi naiintindihan ang bawat desisyon na binibitawan ko lalo na’t alam naman kung anong dahilan. Pero ano bang magagawa ko? Wala naman di ba. Kahit naman, humingi ako ng tawad at sabihing babawe na langa ko, bale wala rin naman kasi inis lang naman nila ang iniintindi nila pero di nila naiisip kung anong nararamdaman ko sa mga pagkakataong iyon.

Minsan para wala na lang gulo, i-give up ko na lang kayo. Walang kaibigang ituturing, walang mapapangasawang sasamahan. Tutal, parehas nyo namang hindi naiintindihan kung anong nararamdaman ko, parehas nyong hindi naiintindihan kung anong sitwasyon meron ako. Siguro kung wala na kayo, mas madali na para sa aking kumilos, walang iisipin na baka may magalit, na baka may mapikon o magtampo.

At least, kung i-give up ko silang parehas at magalit man sila, patas sila kasi wala sa kanila kung ano mang napagdesisyunan ko.

Sana, ganon lang kadali yun para hindi ko na tinatanong ang sarili ko kung ano bang gagawin ko? Kung ano bang magiging desisyon ko! At isipin kung ano bang dapat na maramdaman ko.

Kamusta na ako?

2007-02-08T13:01:00.000+04:00

Matapos ang ilang linggong pananahimik, kamusta na nga ba ako?

Ilang linggong pananahimik at ilang araw na wala sa sarili, ano kayang iisipin po kapag ganong tao ang makikita mo? Nababaliw? Torete? O nag-aadik???!!

Hindi naging maganda ang pasok ng Pebrero ko dahil sa maraming dahilan. Isang lingo pa lang ang nakakalipas pero pakiramdam ko ang laki na ng ipinayat ko. Ikaw nang mawalan ng gana sa pagkain, mag-isip ng mag-isip, at kung ano ano pa.

Nasagot ko ba ang tanong ko? Siguro hindi. Kayo na lang ang humusga dahil tatapusin ko na ang lathala kong ito. Nawalan kasi ako ng gana. May nilolook forward ako sa Friday pero pakiramdam ko, di na naman matutuloy at maghihintay na naman ako ng isa pang linggo.

Nakakainip!

2007-01-22T17:48:00.001+04:00

Parang ilang minuto lang ang lumipas matapos ang mataas na pagfa-file na aking ginawa. Ngayon, pasado 5:29pm na ng hapon pero ang pakiramdam ko, di pa rin nabago. Tinatamad pa rin ako’t walang ganang magtrabaho kahit naigugol ko na sa trabaho ang ilang minuto.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Di ko nga rin alam kung anong gusto ko! Inaantok, tinatamad, naiinip at kung ano ano pa! Wala akong makita o maisip na pedeng pagkaabalahan! Di tulad noon, kaya kong gawing busy ang sarili ko, kaya kong libangin ang sarili ko at kaya kong patayin ang oras ko ng di ko namamalayan.

Ngayon, hay... matatapos na lang lahat ng trabaho ko, ang oras iilang minuto lang ang idinagdag! Kainis! Naiinip talaga ako! Di ko alam kung pano ko masusulusyunan ang mga ito!

Missing Me???

2007-01-22T17:45:00.000+04:00

Tumawag si Ate Jinky ngayong umaga para sabihin sa aking pinatatawag ako ni Tito Jhun jhun sa pinas mamayang alas-sais ng gabi. Bakit? Kasi daw kasama daw ni Tito Jhun jhun ang mga kapatid ko. Pupunta daw muna sila sa Memorial Park tapos derecho ng MOA - Mall of Asia.

Ok, ala-sais pa naman di ba? Eh di mamayang alas-dos na ako dito sa Dubai tatawag para off peak.

Maya maya nagring yung fone ko pero di ko nasagot dahil nasa loob ako ng file room. Nang matapos ako sa ginagawa ko sa loob, tiningnan ko muna saglit ung fone ko kung sinong tumawag....... Si Tito Jhun jhun pala! Nagulat ako dahil sa tagal ko dito sa Dubai, may kamag-anak din akong tumawag sa akin, un nga lang hindi ko alam kung bakit.

Di muna ako tumawag kasi busy nga ako. Tinapos ko muna lahat ng trabaho ko na dapat kong tapusin ngayon para kung makita man ako ng amo kong wala akong ginagawa, di sya magtataka kung bakit.

Maya maya may tumatawag ulit pero di ko alam kung sino kaya napilitan akong tumawag sa numerong binigay ni Ate Jinky para tawagan si Tito Jhun.

Pagkatawag....

KL: Hello? Hello Cess! Hello!
KL1: Cess! Kumpleto kami! Ikaw lang ang wala!
KL: Hello Cess! Hello!

Binaba ko ang telepono dahil di nila ako marinig. Maya maya ng konti, tumawag ulit ako.
KL: Hello Cess!
Cess: Tito!
KL: Nasan ka?
Cess: Haller nasan pa ba? Eh di nasa office pa!
KL: Andito kami sa sasakyan! Pupunta kami ng Mall of Asia
Cess: Sino sino kayo?
KL: Lahat kami! Kumpleto! Ikaw lang ang wala!

Ha? Ano Daw!?!?! Ako lang ang wala???? Lahat ng mga chikiting kasama! Pati matatanda, kasama! Ano ba naman ito!!! Ako lang ang wala... nakakalungkot... gusto ko tuloy umiyak sa pagkakataong iyon pero hindi! Naisip ko, sa May, sama sama ulit kami! KUMPLETO NA!!! Wala ng wala. Wala ng iinggitin at walang aasarin.

Hay... nakakamiss talaga sila lalo na kung maririnig mo ang masasayang tinig nila. Ung mga kakulitan ng mga bata na noong nakaraang uwi ko eh mga babies pa. Ang kulit! Ang saya! Gustong gusto ko na silang makita!

Fallen Apart

2007-01-20T19:51:00.000+04:00

Fallen Apart

I wake in the morning with the smile on my face
Knowing in few months time, I will be in his care
Naïve on the day that’s coming
And no idea that things will be flouting

Normal day, normal life
Used to get along with the people from day to night
Believing things will be alright
And concluding the day ends right

Looking things in an optimistic way
Assuming things will fall according to its place
Made me certain, made me blind
Never see the things slowly turning to gray

I feel stunned, shattered and disappointed
Seeing our dreams fallen into pieces
Never thought that this will be happen
Giving up on the dreams we’ve shared

*** sabi nila bitin daw... siguro nga bitin kasi di ko alam kung paano tatapusin...

Emote Mode!

2007-01-17T12:57:00.000+04:00

Ang sama ng pakiramdam ko ngayon... kasi pakiramdam ko, di kayang i-appreciate ng mga taong nasa paligid ko kung anong ibinigay o ginawa kong mabuti. Alam mo un? Ung gawa ka ng gawa, lakad ka ng lakad, pero wala ka namang natatapos o nakikitang liwanag. Para bang ikaw lang ang may gusto ng lahat. Para bang di mo sila masatisfied sa mga bagay na nagawa mo at nabigay mo.

Minsan naisip ko, pede bang maglaho na lang ng parang bula, o kaya pumunta muna sa lugar na walang ni-isang nakakakilala sa akin. Naiinis talaga ako at sobrang nadidis-

"Dreams"

2007-01-17T10:23:00.000+04:00

Nabasa nyo ba ung Wedding Preparations na blog ko?? Di naman dapat un ang isusulat ko eh, pero dahil sa naumpisahan ko na sa ganong panunulat, di ko na naisulat ung isusulat ko ngayon dahil hindi ko alam kung pano ko sisimulan ang pagsusulat tungkol sa pangyayaring ito at di ko alam kung paano ko ikukunekta.

Kagabi sa pag-uwi namin ng bahay, doon ako nagka-idea kung pano ko sisimulan ang kwento ng napanaginipan ko.

Sabi nila, lahat daw ng panaginip eh may dahilan o kahulugan. Gaya na lang nung napanaginipan nung isang friend ko na “ahas”. Sabi sa Psychology, ang ibig sabihin ng panaginip na ahas eh s*x. Tapos sabi naman nung friend kong isa, kapag nanaginip ka daw ng nakikipag-s*x sa isang artista, ibig naman daw sabihin non eh, nirerepresent nung artista ung ideal man mo. Pero walang kaugnayan ang panaginip ko sa kahulugan na s*x, pero medyo nalalapit sa salitang iyon kung tatanggalin mo ang S at maiiwan ang EX.

Nagwa-wonder lang ako na for how many years na nagdaan at wala kaming communication, noong isang gabi eh napanaginipan ko sya. At kahit tulog ako, ramdam ko ang kaba na naramdaman ko sa panaginip ko. Napatanong tuloy ako sa sarili ko, bakit at sa anong dahilan para mapanaginipan ko sya. Bakit sa pagkakataong ito?

Di ko naman ipagkakaila na sa mga taon na sya ang kasintahan ko, sadyang maganda ang naging takbo ng relasyon namin. Di naman siguro kami tatagal ng ilang taon kung hindi di ba? Kaya lang dahil siguro sa sobrang intimate namin sa isat isa, naging masama ang epekto sa kanya. Naging selfish, seloso at over protective na ultimo barkada naming babae eh pinagseselosan.

Sa panaginip, nung makita ko sya, talagang kinabahan ako. Gaya ng naisulat ko, kahit tulog ako talagang naramdaman ko ang kaba lalo na nung kausapin nya ako. Parang totoo ang lahat, although, aware naman ako na panaginip lang yun. Sa panaginip kong iyon, parang may pangyayaring kailangan naming gawin na hindi namin nagawa at sa pagkikita naming muli sa panaginip na yon, parang kailangan naming ituloy ang naputol na pangyayaring hindi namin natuloy. Ang gulo di ba? Hindi ko rin kasi ma-explain kung ano nga ba. Wala naman kaming unfinished business sa isat isa at nagkahiwalay naman kami ng maayos, and I guess, tinuturing nya naman akong kaibigan. Pero bakit nga? Parang ginulo ng panaginip kong un kung ano mang meron ako ngayon. Bothered ako? Di masyado pero nagwawonder lang ako kung bakit.

Kinausap ko ung friend ko, pero sabi nya, pagsubok lang daw un. Well, di ako papatalo sa pagsubok na un dahil masaya na ako sa kinalalagyan ko ngayon at ung panaginip na yun, hanggang panaginip na lang un at “sana” wag nang magkatotoo.

Wish me lots of good lucks na lang sa mundong pinili ko...

*** anong konek??? wala... hehehe...

Bagsakan daw?!?!?!

2007-01-17T10:19:00.000+04:00

Sabi nila di daw nila kinakaya ang blog ko dahil kapag nag post ako, isang bagsak lang daw! Totoo, isang bagsak nga lang, sa hirap ba namang pumasok sa blogspot sa di ko malamang dahilan at sa bising mundo ng akong trabaho, sadyang magiging isang bagsakan talaga ang pagbloblog ko. (bising means busy – di ko kasi alam kung pano ko lalagyan ng N G ang busy na salita).

Kung inyong mapapansin, simula nung pumasok ang bwan ng nobyembre sa taon ng 2006, naging matumal na ang pagbla-blog ko. Madalas pa sa mga post ko eh up-late na at hindi update! Tapos matagal ulit bago masundan. Ibang iba sa mga bwan bago ang bwan na un. Kaya kapag nagkakaroon ng pagkakataong malibre ang oras ko at saktong nakapasok naman ako sa blogspot, nagiging isang bagsakan tuloy ang nangyayari sa blog ko. (Nangangatwiran pa eh...)

Pero dahil sabi ko nga noon sa mga kausap ko, at sa blog ko, “walang paki-alamanan! Blog ko ‘to eh!” pero dahil din sa di nila matiis ang maki-alam, sasabihin at sasabihin pa rin nila ang gusto nilang sabihin!

Hayyy... Nga pala, may dalawang bagay akong napatunayan kahapon.

Una, talagang mas mautak ang tao sa teknolohiya. Kanina lang kasasabi ko lang na hirap akong pumasok sa blog spot, pero dahil mas mautak nga ang tao sa teknolohiya (at kinukunsidera kong tao naman ako kahit papaano), naging matagumpay ang eksperimento ko! Inad ko sa favorites ung site o http ng blog spot na pede na akong mag sulat ng bagong blog. Yezzzz... ung page na un ang sinave ko para di na ako dadaan sa dashboard, pagka-sign in, derecho agad sa create a post at paste kaagad ng blog na ginawa ko sa MS word! Ang utak no? Effective naman sya, kaya nga nakapagblog ako ng madami kahapon eh (obvious naman di ba???)

At ang pangalawa, napatunayan ko ang isang bagay dun sa isang ka-sis na bukod sa isang napatunayan nya sa sarili nya eh wala rin pala syang sense of direction!

Noong unang nangyari ang pangyayari kagaya ng kagabi, pede pa syang makalusot dahil maaring nalito lang sya, dahil minsan nakakalito naman talaga ang magbigay ng direksyon, pero dahil sa pangyayari kagabi, wala syang lusot!

Balik tanaw.... Sa loob ng taxi...
Sis: Turn left my friend, turn left!
Sabay ang kanang kamay ay itinuturo sa kanang direksyon, kaya si mamang driver, ayun! Nalito! Buti mabait si mamang driver at hindi sya nasigawan dahil pagnagkataon, kakahiya ka naman sis! Okay lang din sana kung walang kadating dating ung pagbitaw nya ng salita pero kaso meron! Tila ipinagmamalaki nya pa na ang alam nya ang kaibahan ng kanan at kaliwa! Adik di ba???

At kagabi... Sa loob ng 4 x 4 na sasakyan...
Sis1 – ang may hawak ng manibela
Sis2 at Sis3 – mga nakikisakay lang sa 4 x 4
Sis4 – isa rin sa mga nakikisakay at tinaguriang bida ng kwento

Sis2: Ay!
Sis1: Bakit?
Sis3: Kasi dumerecho ka.
Sis1: Ay! Ano ba dapat?
Sis2: Dapat kumaliwa ka dito. Ayan, sa Karama na tuloy labas natin.
Sis1: Wala bang u-turn dito?
Sis3: Hmmm...
Sis3 & Sis4: Meron! (nagkasabay)
Sis4: Meron dito kami dumaan noon nung nagparty kami sa Sheraton.
Sis2: Ay! Oo nga pala meron palang daan dito. Stay ka lang sa left lane kasi kakaliwa tayo.
Sis3: Oo, tapos may round about doon.

Pagdating sa round about...
Sis2: Derecho!
Sis3: Hindi, kaliwa! Labas natin jan Maktoum Road
Sis2: Ay, oo nga, ipasok mo na lang dito.
Sis1: (nalilito) tapos saan tayo dito eh parking lot ‘to.
Sis3: Sige derecho ka lang tapos right turn ka sa dulo.
Sis4: Anong right turn? One way lang kaya yan, bawal mag right turn don!

Si Sis3 nalito dahil madalas syang dumadaan sa lugar na un at alam nya kung ano ang pasikot sikot na daanan sa lugar na un. Nang malapit ng magdulo, doon napagtanto ni Sis3 kung bakit nasabi ni Sis4 na walang right turn doon.

Sis3: Ano ka ba! No left turn ung nasa board!
Sis4: Ha? Ai! Oo nga!
Sis3: Ano ba yan! Nagmamagaling ka pa! Wag ka na ngang maki-alam sa mga direksyon! Panggulo ka lang eh!

Ang galing di ba? Ang right sa kanya eh ung left natin at ung left sa kanya eh ung right natin! Ayos talaga! Isang bagsak sayo kapatid!

Wedding Preparations

2007-01-16T16:41:00.000+04:00

Four months from now, makikita ko na ulit ang family ko. Bakasyon ko kasi non and in God’s will, kasal ko na rin kung saka – sakali (parang di pa sure noh??). Kasi di pa naming alam kung papayagan si Dan na mag emergency leave sa bwan na un.

Almost ok na ang lahat. Kapag na ayos na ung papers namin ni Dan, wala ng problema. Nakapag-inquire na kasi ako sa mga Top 3 Church na pagpipilian ko at napili ko nga ung 2nd choice ko. Bakit yung second choice ung napili ko at hindi 1st choice? Kasi ung 1st choice na gusto ko, mali ung contact number na ibinigay sa akin. Eh ayoko namang maging pahirap sa mommy ko (mommy ko lang kasi ang mag-aayos ng wedding ko sa pilipinas) kaya ung natitirang 2 na lang ung pagpipilian ko.

Church Venue – CHECK! Nakita ko na rin ung lalakaran ko (through net nga lang) at nainquire ko na sa kanila kung doon nga ako mismo maglalakad. Well, gaya ng lagi kong sinasabi sa mga kwentuhang nagaganap sa paligid regarding wedding dream, mahaba haba ung lalakaran ko, kaya pag dating sa harapan baka hingal na ako.

Requirements – ALMOST check! Bakit? Kasi ung mga minor requirements pa lang ung meron kami.

Birth certificate, Baptismal certificate, Confirmation certificate – ako meron na, si Dan... hmmm, ipapacheck pa nya (buti na lang nagbla-blog ako dahil ipapaalala ko sa kanyang ipahanap na kila nanay ung baptismal at confirmation certificates nya).

Marriage Seminar Certificate “PRE CANA” – sa Friday a-attend kami nun dito. Ang aga nga eh starts ng 9.00 am, matatapos ng 4.00 pm. 1 day seminar lang kasi, hindi na kailangang magpabalik balik and at the end of the seminar, makukuha na rin namin ung certificate.

Marriage License – eto medyo dito kami matatagalan! Kailangan kasi namin ng appearance dito pero dahil mabait ang Local Civil Registry ng Lungsod namin, magagawan naman ng paraan. Sa pagbalik ni Tito Symon, dala na nya ung original form para fill up an namin ni Dan pagkatapos, kukumpletuhin namin ung iba pang requirements para sa Marriage License then ibabalik namin sa Pilipinas. Ipapa-courier ko na lang para sigurado at mabilis.

Reception – ahhhmmm... hinahanapan pa ni mommy kung saan may magandang ambiance ng reception. Pero gaya nga ng sinabi ng mga friendly friends ko, marami daw magagandang lugar sa intramuros na pedeng pagdausan ng salo salo.

Flowers – sabi ni mommy, magpapaayos na lang daw sa dangwa (tama ba?) pero tingnan natin kung may mababago kasi ayoko ng magpagod sina mommy dahil baka pag-uwi ko eh kumuha ako ng flower arranger na mag-aayos sa simbahan at sa reception.

Dress and Accessories – hmmm ulit! Magulo kasi utak ko. Kailan lang sabi ko, gusto ko Lilac ang motif ng kasal ko pero dahil nga sa sobrang exposure ko sa internet, mas gusto ko pa rin ung kulay ng blue parang ganito at ganito. Ang ganda di ba? At kapag nakita na nila ung kulay, pede na silang magpagawa ng damit nila sa ninang ko.

Wedding dress ko??? Malamang sa malamang, sa divisoria na bagsak ko. Di ko kasi alam kung kayang gawin ng ninang ko ung damit ko in 3 weeks time! Tapos di pa ako tumitingin ng design ng wedding gown ko. (bakit di ko kaya subukang magbrowse sa net para pagdating ko ng pilipinas eh materyales na lang ung hahanapin namin! Aysus! Adik talaga!)

About accessories naman, madali un! Kayang kaya ng bilhin ng mommy ko un!

Souvenirs – isa sa mga souvenir na gusto ko eh ung glass tower ng burj al arab pero dahil nga 10 dhs ang isa (135 php) at 200 pcs ang bibilhin namin, eh di 2,000 dhs na kaagad un (27,000 php) parang sa dalawang simbahan pa kami nagpakasal di ba? At sa 27k na un, marami na akong mapapakaing tao nun!

Invitation – improvise na lang un... syempre sino pang gagawa kundi ako pa rin! Nakakagawa nga ako ng invitation ng ibang tao, sarili kong invitation di ko magawan? (Syempre, ganun talaga un! Gusto mo kasi maganda pa sa gawa mo ung invitation mo!).

Photographer – madali na lang un! Pero ang totoo, di pa ako nakakapamili kc gusto ko ung magaling talagang kumuha. Hehehe...

Ano pa ba??? May nakalimutan pa ba ako??? Kung meron pa, sabihin nyo lang, ayoko kasing maging kakatawa ang wedding day ko! Sige, sa susunod ulit!

TOP 3 to DROP a CONVERSATION!

2007-01-15T19:10:00.000+04:00

TOP 3: Huwag sagutin ang mga tanong!
Sis1: Gwapo ba sya?
Sis2: Ahmmm, mabait naman sya!
Hehehe… ang ganda ng sagot di ba? Pahirapan pa ba natin??? Pede namang ganon diba?

TOP 2: Kung kausap sa Celfone... Ibaba ang celfone
Syempre, para hindi halatang binaba talaga ung telepono...
Bro: Alam mo ang bait bait mo, pwede bang manligaw sayo?

Si Sis, iritado na kay Bro dahil sa mga pambobola nya kaya kahit malakas pa ang signal ng celfone nya...

Sis: Hello Bro! Hello? Hello?? Choppy ka! Hello? Hello??
Sabay baba ng telepono.

Puwede ding...
Sis: Hello bro! Malolobat ako, tawag ka na lang ulit? Naku!!!!
Sabay baba ng telepono at patay ng celfone! Ayos di ba???

TOP 1: Pero sa lahat, eto ag pinaka-malupit! Tulugan mo ang kausap mo!
Sis: Eh yun ung sabi nila eh, papuntahin mo daw sa bahay.
Bro: Eh hindi ba puedeng kapag nandon ka na lang?
Sis: Eh gusto nga nilang makausap muna sila.
Bro: Eh!
Sis: Bahala ka! Eh di ikaw makipag-usap sa kanila tapos sabihin mo ung gusto mo.
Sabay tingin sa katabi. Pagkatingin, ayun! tulog! Ayos di ba? Pamatay!

Madami pang pedeng gawin eh, kaya lang may pagkabrutal na kasi ung iba, nanjan ung pede mong takpan na lang bigla ang bibig ng kausap mo, iwan mo na lang sa ere o kaya, batuhin mo o sakalin mo na lang kapag di pa nakahalata! Pero syempre, di ko i-a-advise yun, bad kasi un! Baka sa halip magkaayos kayo eh lalo pa kayong magkagalit at di na magbati.

Friday Get A Way!

2007-01-15T19:09:00.000+04:00

Thursday pa lang medyo nagkakainitan na kami ni G ko, kaya pati ang household namin, di ko na-attenan dahil sa pangyayaring ito. Pero siguro, dahil sadyang mahal talaga ako ni G, naayos din naman.

Umaga pagkagising, kinukulit na ako ni Danilo. Parang tutang nagsusumiksik sa tabi ko para lang gisingin ako at dahil bad trip bad tripan ang drama ko bago matulog, di ko pinagpapapansin ang paglalambing nito.

Siguro pansin nyang wa-epek ang ginagawa nya kaya naisipan nyang humiga sa tabi ko at yakapin ako. Maya maya ng konti, hinawakan ang kamay ko sabay kanta ng “mag-exercise tayo tuwing umaga, tuwing umaga, tuwing umaga. Mag-exercise tayo tuwing umaga para ang katawan natin ay sumigla!” Kaazar diba??? Akalain mo, napatawa ako ng ganon ganon lang! Sabagay, di ko naman makuhang magalit ng tuloy tuloy sa kanya at di ka naman maniniwalang galit ako sa kanya sa kadahilanang pagnakita ko na sya eh napapangiti na ako. Ayos di ba?

So, ayun nga, dahil nagising na ako. Pinabangon na ako ni Dan sabay tanong ng “anong gusto mong almusal?” Haha! Naglalambing. Palibhasa alam nyang may kasalanan syang nagawa kagabi! Nagluto sya, ako naman nagsimula ng maglaba. Maya maya sya na ring nag-open tungkol sa pagtawag kina mommy.

Nagdial ng telepono, si Daddy ang sumagot, wala ng paligoy ligoy, pinakausap kaagad kay Dan. Matapos ang ilang minuto binaba na naming dahil tatawag ulit kami mamaya para si Mommy naman ang kausapin.

Matapos ang isang oras, dumial ulit at kinausap na si Mommy. Matapos ang mahabang pakikipag-usap ni Dan, binigay na ulit sa akin at finally, nakuha na namin ang blessings nila mommy pero may isa pang kahilingan sila mommy, papuntahin ang magulang ni Dan kahit wala ako sa bahay.

Another issue! Another topic! Di na muna namin pinag-usapan. Matapos maglaba, naligo, nagpatuyo ng buhok at natulog muna pansamantala, at nang magising, naghilamos, nagtoothbrush, nagbihis at nagsimba.

Maraming pangyayaring naganap pero di ko na iisa isahin dahil hindi na kasali sa kwentuhan un!

Sa church, naiyak ako sa mga pangyayaring naganap nitong araw na ito. Natouched ako sa mga kaganapang ibinigay sa akin ni Lord.

Sa bahay, kala ko, magtutuloy tuloy na ang kasiyahan ko pero ang mokong, nang pag-usapan ulit ang tungkol sa pagpunta nila nanay sa bahay, parang walang naririnig at sa madaling salita, nasira ang biyernes ko at natapos ng alang kakwenta kwenta.

Sadden Thursday

2007-01-15T19:07:00.000+04:00

At dahil sa nakaset na ang araw ng kasal ko, sino pa bang mangangarag sa paghahanda nito kundi ako lang dahil sabi nga nila “kasal lang ng babae ang kasal”. Bakit kanyo? Kasi daw ang lalake, kahit anong klaseng set up ang gawin, mapasimple man yan o mapabongga, di magsasalita yan dahil ang importante lang sa kanya ay ang mabasbasan ng pari.

Dahil nga sa normal na sa babae ang mangarap ng magagandang pangyayari sa buhay nya, syempre, gusto nya, best lahat ang mga pangyayaring magaganap sa kanya. Kagaya nga kasal.

Sa sitwasyon namin ni Dan, both sides alam naming papayagan kami ng magulang namin. Pero syempre, alam nyo naman ang matatanda di ba? Ang daming pang seremonyas na gustong gawin, lalo na kung babae ang nasa kanila.

So sa madaling salita, hindi pa namin ganap na nakukuha ung blessings ng magulang ko kaya mahirap sa aming magsimula ng paghahanda. Ung totoo, nakakausap ko naman ang daddy ko tungkol sa planong ito pero hindi ang mommy ko. Bakit? Kung kilala nyo ko, alam nyo kung anong dahilan kung bakit di ko nakakausap sa mga ganong bagay ang mommy ko. At dahil sa ganong rason, nakikibalita na lang ako sa mga kapatid ko kaya mahirap para sa akin ang sitwasyon.

Tulad ng balitang ito: “Pano ka naman papayagan ni Mommy kung di pa namamanhikan sina Kuya Dan? Buti sana kung ulila na si Kuya Dan eh hindi naman.” Oo nga naman! Pano nga naman ako papayagan nila Mommy eh ang makausap nga si Dan di pa nagagawa. (Eh ayaw rin naman kausapin ni Mommy si Dan ha.) Sus! Nangatwiran pa!

“Gusto nilang makita muna si Kuya Dan bago ka payagan...” Huh??? Ano daw?? Eh Emergency Leave nga lang ang gagawin ni Dan eh! Niloloko na nga ako sa bahay na sila na daw ang magiging “phone bearer”. Dib a, hi-tech ung kasal ko, phone patch ito!

See... pano ko masisimulan ung preparations kung ganon ganon na lang. Syempre, para maayos ito, kakausapin ko muna si Dan.

Ako: G, nakausap ko sina Jologz regarding sa reaction nila Mommy. Kailangan mamanhikan ka daw muna. Kahit sila nanay na lang muna ang pumunta sa bahay.
G: Ha? Ganon? Bakit? Pede bang sa internet na lang?
Ako: (Syempre, nagalit ako dahil kung ano ano na nga ang prinoproblema ko tapos ganon ang isasagot nitong mokong na ‘to sa akin!) Eh kung sa internet na lang rin kaya tayo magpakasal?
G: Eh G pano un? Sa webcam pede na ba un?
Ako: Ewan ko sayo! Nahihirapan na nga ako kung ano ano pang pinagsasabi mo!

Syempre, binaba ko na ung fone at talagang naiyak ako! May household pa naman kami ngayon pero dahil sobrang upset ako sa mga sagot ni Dan mas ginusto ko munang mag-isa, kasi natatameme ako dahil sa mga naiisip ko.

At dahil asar talaga ako, ginive up ko sa text ung pagplaplano. Lahat pinaubaya ko kay Dan. Asar kasi ako eh!

Pagdating sa bahay, cold summer night ang dating! Parang walang nangyari! Ayaw pag-usapan. Biruin mo, Thursday na Thursday, ang aga naming natulog dahil lang doon. Kaya tuloy ako, lalo akong naasar!

HAPPY BIRTHDAY KUYA!

2007-01-15T19:06:00.000+04:00

Actually, last Thursday pa ung birthday ni kuya at sinelebrate nung Wednesday kaya lang dahil sa kasipagan ko dito sa opisina, ngayon ko lang mababati si kuya sa blog!

Kaya para sayo kuya, HAPPY BIRTHDAY!!! Salamat sa regalo ha! Na-appreciate ko po un! Sa susunod na birthday mo ulit!

Bagsakan na ito!!!

2007-01-08T13:12:00.000+04:00

Day Six??? Ah... eh... Hahaha!!!
21st December 2006, Thursday
At dahil Thursday na, walang masyadong kaganapan pagkatapos ng misa.

Actually, di na nga namin natapos ung mass, hanggang communion lang kami, matapos magcommunion at magdasal, hala, tawagan na kami dahil kailangan na naming makarating ng chowking ng 10pm.

Ako, badtrip-badtripan ang drama dahil ung contact naming sasakyan, aba! Hindi sumasagot ng telepono! Gaya ng lagi nyang sinasabi... BULAAN KA PALA EH!

Pero syempre, sirain mo pa ba ang gabi mo, natural hindi na di ba kaya magconcentrate na lang tayo sa mga bloopers.

Paglabas ng Church compound (sa tapat ng bakery)
Nakatayo si Bro. Binati nung isa pang Bro. “Huy! Bro! Musta? Sige una na kami!”
Ang ang nakatayong si Bro, di na nabigyan ng pagkakataong magsalita o sumagot sa tanong na “kamusta”... hehehe...

At dahil wala kaming masakyang taxi, nag-carlift na kami.

Sa loob ng carlift...
Sis1: Kinakabahan ako sa driver na ‘to. Baka bigla tayong isumbong sa pulis.
Sis2: Sus! Kung ano ano na naman ang iniisip mo.
Pagkaraan ng ilang minuto nang may nakainitan ng ulo si Mamang Driver.
Sis1: Sabi ko sa inyo eh, masama kutob ko sa driver na ‘to eh. Baka mamaya mapaano pa tayo.
Sis2: Masyado ka namang nerbyoso. Hayaan mo na lang sila.
Sabay baling si Sis2 kay Sis3 at nagkwentuhan ng husto.
Haha! Iwanan daw ba sa pagiging nerbyoso ang isang sis?

Sa reception...
Sis1: Kinakabahan ako. Ano bang kakantahin ko? Wala pa akong practice. Alam nyo naman ako, hindi nagtatapos ng kanta.
Sis2: Kailangan may ganon?
Emcee: May we call on sis1 to sing blah, blah, blah, blah, while the newly wed blah, blah, blah...
Wala pa sa middle ng kanta.
Emcee: May we call on sis2 to start the program with prayers.

Ayos! Tama ka sis1! Wala ka ngang tinatapos na kanta! Hanggang sa reception ba ng kasal ganon pa rin ang style mo???

Sa reception ulit... Sa table...
Sis1: kapatid *** (bulong...)
Si kapatid biglang sumayaw sabay kanta: “don’t you wish your girl friend is hot like me...”
Sis1 at sis2: nagtawanan!
Sis3: Ano un?
Sis2: Hina mo naman pumik-up!
Sis3: Malay ko ba kung anong pinag-uusapan nyo.
Sis1: Wala ka bang napapansing kakaiba? May miyembro ng pussycat doll dito.
Sis3: Ah yun ba? Style nya un care nyo ba!
Sabay tawanan...
Si pussycat doll kasi nasa reception pero ang suot miniskirt na na may leggings sa loob. Ok lang sana kung suutin sa reception pero ibagay naman natin sa edad diba???

Sa reception pa rin...
Oras na para magbigay ng mensahe sa bagong kasal. Nagsalita si Ate “Groom, dapat alagaan mo si Bride dahil bibihira lang ang kagaya ni Bride...”
Sis1: (Baleng kay Sis2) Oh sis2, dapat alagaan mo si Bro kasi bibihira lang ang kagaya ni Bro.
Si Sis3, out of nowhere biglang nakigulo at nangantyaw sabay tawag si Emcee
Emcee: May we call on Sis3 for blah, blah, blah...
Ayan! Bilis ng karma no sis3?!?! Sasali Sali kasi sa usapan di naman kasali! (joke!)

Tapos na ang handaan. Nagliligpitan na nang...
Sis1: Sis2, tara! Kanta tayo!
Sis2: Tara!
Sis3: Sali ako!
Nang makatayo at pumwesto sa harap.
Kapatid: Nahihiya daw pero nagkakakanta sa gitna at di pa nakuntento, nag-aya pa si Sis1 sumayaw!
Kainis di ba???

After ng handaan, ang isa naming ka-sis eh nakipagkita sa Burger King.

Sa Burger King...
Pakitingnan na lang dito ung kwento...

Para sa kwento ng Day Seven (7), Day Eight (8) at Day Nine (9) na kwento, paki-click na lang ito at ito. (Pasensya na... tinatamad na akong magkwento eh! Basta ang mahalaga nakumpleto namin ang SIMBANG GABI!!!)

Huli man daw at magaling naihahabol pa din!

2007-01-08T13:05:00.001+04:00

Not Again sa Day Five!
Day 5 - 19th December 2006, Tuesday
Sa gabing ito, di ko alam kung anong pangyayaring nagaganap dahil sa dami ng kapalpakan!

Sa kagustuhan kong suportahan ang SFC (Singles For Christ), nagpumilit akong pumasok sa loob kahit na alam kong madaming tao pero di ko akalaing don kami makakapwesto sa unang araw na pinuwestuhan namin. As usual, alam kong hindi ako makakapag-concentrate doon dahil doon ang tambayan ng SFC pero dahil sa kagustuhan ko ngang makapagconcentrate, galit galit muna tayo ha?

Nang makarating sa pwestong 'yon, si Bro. Ver, lumapit at sinabing, "bakit ngayon lang kayo? di nyo tuloy napanood ung sayaw namin!" Sagot ako, "As if namang nakasayaw kayo?!!". Barado kaagad di ba? Kasi nga, galit galit muna tayo (bad ko noh? Kaya ako nabla-black list sa creative dance eh).

Pero ang totoo, sa pangalawang pagkakataon na inanyayahan ang Creative Dance Ministry na sumayaw ng dalawang (2) tugtog bago magsimula ang Panglimang Araw na Misa ng Simbang Gabi, kagaya ng naunang kwento, hindi sila nakasayaw at kagaya ulit ng ikalawang dahilan, hindi na naman kasi tumugtog ang CD na dala dala nila. (Pasaway din ‘tong cd nila eh o baka, ayaw silang pasayawin dahil wala daw kami doon... Hahaha!! As if...) Di ba ang malas??? Hindi ko nga alam kung chineck ba muna nila yung CD na dala nila bago nila ipinasalang para hindi naman kahiya-hiya o talagang hindi nagbabasa ng hindi original ung local player... haha!

Nagsimula na ang misa. Kumanta na ang SFC Choir pero ano 'to? Eto ba talaga ung susuportahan ko?? Sorry ha, hindi naman sa nanglalait ako, pero alam nyo naman siguro ang resulta ng pagkanta nyo di ba? Isa pa, kailan pa nagkaroon ng 2 kumukumpas sa iisang chorale? Di kaya nalito ang mga singers nyo??? Di lang yun, ilang beses na ba tayo kumanta sa simbahan pero bakit ganito? Parang di nyo alam kung anong kakantahin at kung kailan at saan papasok? Kaya tuloy ang ung mga kapwa nyo SFC Choir eh nagpapasalamat at hindi sila kumanta... Hay... sorry pero un talaga ang nasasabi’t naganap.

Natapos ang misa. Naglabasan na ang mga tao pero dahil sa naghahanapan pa kami, lumugar muna kami sa kung saan kami may nakita na kakilala, syempre, chika chika ulit (ngayon di na tayo galit kasi tapos na ung misa). Maya maya ng konti nakita ko ang bunso namin, syempre, beso beso muna, hanggang sa may bigla kaming nakita na ikinagulat ko.

Lumapit kasi sa amin si Bro at si Sis. Nagulat ako nang ibeso beso ako ni Sis at si Bro naman eh bigla akong tanungin “tila nag-iisa ka yata? Nasan ang mga katoto mo?” Una di ko pa magetz pero syempre sino pa bang katoto ko kundi ung mga Avid Readers ko rin di ba? So, sumagot ako na nasa loob pa sila, chika chika ulit ng konti at nagpaalam na rin sila.

Habang naglalakad palabas ng simbahan, si Bro. nakita ulit kami at sabay banat “O ayan kumpleto na kayo! Etong tatlong (3) kayang mabuhay ng sila sila lang eh. Pedeng umakyat ng stage at maging stand up commedienne.” Sagot naman si Sis “Oo nga eh.” Sabay salo ulit si Bro. “Gaya nung sa MEC, sila sila lang ok na sila...”

Wow!!! Namangha naman ako kasi alam na alam ni Bro kung ano anong pinaggagagawa naming 3 sa mundo ng Singles... hahaha!!!

At finally, after 10000000000 years na chickahan at napag-isipan din ng mga kasama kong magpaalam na sa mga kachikahan nila.

Matapos ang 10000000000 years na chickahan nila sa loob ng compound ng simbahan, pagdating ng bus stop, parang di nabawasan ang dami ng taong naghihintay ng bus, kaya tuloy sa inip namin, ayun, nagkahamunan ang grupo namin at ang mga ka-housemate kong maglakad (syempre, doon lang kami nagkikita kita di ba?). Naunang maglakad ang mga ka-housemate namin at kami, nagdadalwang isip pa kung maglalakad kami o hindi. Tutal nakita naman naming hindi nagtataxi ang mga tao, at madaling nakasakay ng taxi sina Ver at Nanan, bakit pa naming pahihirapan ang mga sarili namin di ba? Pero dahil nga napagkasunduan namin at ng mgakahousemate naming maglakad, na nauna na, sige lakad na lang tayo, hanggang sa walang kaabog abog nang makakita ng taxi, ang mga kamay nagpupumara sa taxing papunta sa lugar naming. Pero dahil nauna nga ang mga ka-housemate namin, syempre, sila ang unang nakakita ng bus, pero dahil kami ang nasa right place para paghintuan nang taxi, syempre, pahihirapan pa ba namin silang bumalik sa lugar na kung saan eh malayo layo na sa kinalalagyan namin, syempre, hindi na dib a? Kaya kami na ang sumakay sa taxi na pinara naming lahat! Ang galing diba???

Pagdating sa bahay, pagod paguran na ang drama namin kaya ang beauty, pagkatapos maghilamos, sign off na agad.

Para sa karagdagang bloopers sa gabing ito, paki click na lang ito at ito.

Ang Bus at ang Gitgitan sa Day 4

2006-12-25T19:02:00.000+04:00

Day 4 – 18th December 2006, Monday
Sa bus stop ko na sisimulan ang kwento ko ha... Syempre, di naman kasi ako nagkwe-kwento ng mga pangyayari during Mass, lahat laging after the mass diba?

So sa bus stop, di matatawaran ang dami ng tao at ewan ko ba sa mga bus driver mukhang naiskoran kami dahil halos magkakasabay sila kung magdatingan ngayong araw na ito, at dahil lahat ng mga taong nasa bus stop ay gusto ng makauwi kaagad, lahat ng bus na dumaan na dadaan sa kung saan man sila papunta, eh tinatakbuhan o sinasalubong (syempre sa mga tumatakbo, kasama kami sa mga un). Hanggang sila eh nagkakagulo sa isang bus ng may isang bus na walang laman na biglang dumating, sinalubong ng iba, ang bus na iyon, at kami, kasama ang mga housemates eh pumwesto na kaagad sa lugar na alam naming hihinto ang bus. May sumisigaw pa nga sa kaibigan ko na wag syang aalis don dahil don hihinto ang bus at sya namang hindi rin umalis sa kinatatayuan nya (masunuring bata... pano kung dadaan sa kinatatayuan nya ung bus, aalis kaya sya???)

Bumukas ang bus, sumakay ang masunurin kong kaibigan pero ang hindi namin maintindihan eh kung anong nais iparating ni mamang driver dahil bukas-sara bukas-sara ang pintuan na tila natutuwang makitang naiipit ang masunurin kong kaibigan.

At dahil sa marami ngang tao na nais nang makauwi, eto, ang isang housemate namin, malapit na sa pintuan eh napupunta pa sa likuran! Kakaiba di ba? At ang hindi ko kinayang pangyayari sa kwentong ito ay yung may nagalit na isang pasaherong babae sa akin at sinabing wag ko syang gitgitin dahil naiipit sya. Syempre papalagpasin ko pa ba ang pagkakataong ito, natural, OO dahil galing akong simbahan eh. At kahit masama ang loob ko dahil pinagbintangan nya akong ginigitgit ko sya, sige, patatawarin na kita at si Lord na ang bahala sayo pero kung mapadaan ka sa bahay ko at mabasa mo ito, gusto ko lang iparating sayo, “Kapatid, hindi ako ang nangigitgit sayo, obvious ba, daming tao??? Di nga ako gumagalaw pero nakakagalaw pa rin ako di ba? At saka, ako kayang ginigitgit mo at tinatapakan mo? Kaya, sana ok ka lang...”

Kita kitz sa Day 3!!!

2006-12-25T19:00:00.000+04:00

Day 3 – 17th December 2006, Sunday
Walang blooper sa gabing ito. Normal at wala masyadong kakatwang pangyayari. Di rin namin nakita ang mga kahousemate namin kahit isa man lang sa kanila. Ngunit kahit ganon pa man, nakita naman namin sina Mama Emma (finally) at hindi na nagrereklamo ang Anak ate Gina ko na hindi na nya makita ung mga taong gusto nyang makita dahil nakita na nya sina Mama. After ng konting picturan, ayun umuwi na kami.

Si Kuya at ang 5 Dhs sa Day Two!

2006-12-25T18:57:00.000+04:00

Day Two – 16th December 2006, Saturday
Walang masyadong makulit na pangyayari sa araw na ito, maliban sa isang ‘to! Syempre, natapos na ulit ang misa at panahon na para maglakad muli papuntang bus stop pero sa pagkakataong ito, di na namin kasabay sila berto.

Sa paglalakad, naiiwan kaming dalawa ni Ate Gina, pero ok lang kasi ako lang naman ang kayang sumabay sa lakad ni Ate Gina eh kaya ako na lang ang sasabay sa lakad nya! So ayun na nga, dalawa kaming naiiwan hanggang sa ang Ate Gina ay nagtanong ng “Di ba pera un?”

Ako : Asan?
Ate G : Ayun oh!
Ako : Ha? Nasaan?
Ate G : Ayun!
Ako : Oo, pera nga!

Habang sinasabi ni Ate G ang mga salitang un, may kasabayan din kaming 2 lalake noong marinig nyang nagtatanong si Ate G, huminto sya at nag-aalangang pulutin ang pera at dahil ikaw nang pinariringgan nang nakakita, malaman nitoy, maalangan ka na talagang kunin ung pera! Sa kabuuan ng kwento, si Ate G pa rin ang pumulot at ang halaga ng napulot, AED 5 (67 pesos).

At sa bus stop, ayun! Nakita naming muli ang mga kahousemate naming pero sa pagkakataong ito dalawa na lamang sila.

"Nagkaigihan"

2006-12-25T18:53:00.000+04:00

Totoo pa lang ang biruang minsang naging sikat na sa amin ng mga ka-household ko! Ung tipong, “Oo boyfriend ko sya un nga lang kapag nalaman nya break na kami!” o di kaya’y “Ah sya ba! Naging kami nyan eh!” na kahit ang totoo eh hindi naman talaga!

Sa unang araw ng simbang gabi namin, may ganong kwento kaming nasagap! Nakakawindang ang storya dahil ang SSB kong anak-ate eh hindi na pala SSB ngayong 28 na sya dahil at the age 27, nagkaron pala sya ng kaigihan!

Ang kwento,...
Matapos magkwento, na-open ni Thea ang sa amin ang sinabi ni Bro E kay Bro S. Hirit ni Thea, “Ate Gina, nakwento ko ba sayo na nagkausap si Bro E at Bro S nung isang araw? Naikwento kasi ni Bro S sa amin na nagkausap nga daw sila ni Bro E. Nagtanong kasi si Bro S kung naging kayo ni Bro E dahil ang kwento ni Bro E kay Bro S eh sinabi daw ni Bro E na “nagkaigihan” daw kayo.” (Syempre, hindi yan ung saktong sinabi ni Thea, di ko na kaya matandaan kung pano nabrought up ang usapan na un! Basta ang eksaktong alam kong sinabi ni Thea at inaksyon nya ay yung sinabi ni Bro. E kay Bro S, “nagkaigihan”. Quote and Unquote!)

Natawa kaming bigla sa sinabi ni Thea! Kakawindang kasi eh! Dahil hindi namin alam na may nakaigihan na pala ang anak – ate kong si Gina! Ayos!

Syempre, dahil don nagkaroon ng konting asaran! At dahil mabenta sa akin ang kwentong iyon, hindi ko mapigilan na ikwento rin ito sa kapatid ni Bro E, si Ver. Nang marinig ni Ver ang kwento, tinawag si Gina sabay sabing “Quote nagkaigihan Unquote, bllaaagg!!!” Ayos! Lakas ng hagikgikan namin!

Maya maya si Ate T nakigulo na! Di nya pala alam ang tungkol sa quote! Hahaha!!! Pero may sarili pala siyang version ng mga pinaggagagawa ni Bro. E. Nwei, di ko na sasabihin kasi di na naman connected yung version ni Ate T sa “nagkaigihan” story.

Nwei, to finish this entry, may isang mensahe lang ako sa Anak – Ate ko...
“SSB ka lang pala ng 27 yrs at kahit hindi mo alam, naranasan mo na ring magkaroon ng “kaigihan”! At higit sa lahat, ang lesson, ang mga lokohan pala natin noon eh maaring magkatotoo ng di natin namamalayan!”

Up LATE!!!

2006-12-25T18:26:00.000+04:00

Sa wakas!!! After how many days of not posting a blog, finally, nakapag blog din ako!!! Bukod sa dami ng trabaho ko, ilang araw na rin kayang nagloloko ang blog spot?!?!? Sumasama na nga ang loob ko sa Blogspot dahil huli na nga ako sa pag-a-update ng blog ko eh nagloloko pa ito!

Anyway, ang mahalaga, maipopost ko na ang blog ko kahit pasingit lang! Akalain mo, ang dami ko ng napalagpas na pangyayaring hindi ko pa naibla-blog! Gaya nito, nito, nito at eto pa! Iilan nga lang yan sa mga pangyayaring naganap sa nagdaang Simbang Gabi noh! Pero kahit tapos na ang Simbang Gabi at huli na ako sa mga kwento, ipo-post ko pa rin ang side ng kwento ko!

Tama na ang pasakalye! Magagalit nanaman kasi si Elie dahil daw pag nagblo-blog ako eh ang daming pasakalye! (Eh syempre para naman malaman nila kung ano, pano at bakit nangyari! Hmp! Isa pa, gaya ng mga karaniwang sagot natin sa isat isa “walang paki-alamanan! Blog ko ‘to eh!”)

Day One – 15th December 2006, Friday
Nagsimula na ang Simbang Gabi and luckily, naumpisahan ko ang simbang gabi ko ng maaga kami sa Simbahan. Yung tipong di pa ganon kadami ung tao, nakapwesto kami sa harapan kahit na nakatayo at nangangaroling pa ang mga choir sa mga taong nandoon na.

Di pa man nagsisimula ang misa, eh marami ng pangyayaring kaaliw aliw, kasindaksindak at kakaloka!

Supposedly, kasama kami sa magpe-perform ng sayaw sa simbahan before o during o after Lightning the Christmas Tree, kaya lang dahil nga sa ayaw naming sumayaw, naging pasaway kami! Maaga kami sa venue pero di kami sumunod sa tamang rules ng pagsayaw! Sabi nila, maong at white shirt plus ung ginupit naming damit nung sumayaw kami ng opening sa MEC! Although, naka maong naman kami, un nga lang hindi kami naka-white shirt at wala kaming dalang pangpatong na damit. Buti na lang di sila nakasayaw dahil hindi gumana ung CD sa player ng simbahan dahil pagnagkataon, patay patay na naman kami nito!

Sige, pwesto na tayo sa harap. Kasama kong pumwesto sa gilid ngunit parting harapan ang mga friendly friends ko (Thea, Lei, Gina) plus ang GG ko at ang pinsan ni anak ate Gina ko. Habang naghihintay, syempre, ano pa ba ang gagawin namin kundi ang magchickahan muna!

Unang Chicka! (itsismis natin sila...)
Ang LQ ng bunso naming si Thea. Nag-karon kasi ng LQ ang bunso naming si Thea at si My Friend Jerome! Kung bakit, hmmm... tanong nyo na lang sa kanya!

Pangalawang Chicka! (itsismis pa rin natin sila... pero ibang “sila” na!)
Matapos ang paglalabas ng sama ng loob ni Bunso, nagkwento naman sya ng kawindang windang na kwento. Meron kasi kaming isang ka-bro sa Singles na noon ay tumatawag sa anak-ate kong si Gina. (Uulitin ko! Tumatawag hindi nagtetext, nanliligaw o nagpaparamdam kundi, TUMATAWAG!)... Ang kwento,... eto...

Habang nagchi-chickahan, ang mga Infinity actors and actresses ay isa isang nagdaratingan! Halos lahat nakangiti at binati kami maliban sa dito sa isang ito! Akalain mo, nang dahil kay Bamboo at Parokya Ni Edgar, eh kinalimutan nyang may kaibigan syang kagaya namin. Di naman namin kasalanan kung bakit hindi sya nakasama sa Rakrakan! Sya itong pumasok pasok sa trabaho sa araw ng Biyernes gayong off naman ng mga normal na tao ang ganong araw! Maliban na lang kung di sya normal di ba?

Nwei, yun na nga, at dahil di kami pinansin, eh di hayaan na lang natin!

Nagpatuloy kami sa kwentuhan, hanggang ang isa kong kaibigan, sa di ko malamang dahilan eh ginusto nyang pumwesto sa likuran dahil nasisikipan daw sya sa kung saan kami nakapwesto. Bukod sa akin, may isa pa akong kaibigan na ayaw namang pumwesto sa likuran dahil maraming distraction doon (dahil ang karamihan ng SFC eh doon nakapwesto) at di sya makakapagconcentrate! Bukod pa doon, ang kaibigan kong ito eh talagang kapag mahalaga para sa kanya ang pangyayari, gusto nya doon sya nakapwesto sa harap para makinig. So ayun na nga, 2 taong hindi magkasundo kung saan pumwesto, at kahit ayoko rin sa harap din a ako nakigulo dahil nakakaramdam na ako ng pagtatalo sa dalawang taong ito. Kaya ang isa kong kaibigan na napapagitnaan din nila, eh, hinila ko sa tabi ko. Ikaw na kayang pagitnaan ng 2 taong nagtatalo, ewan ko lang kung di ka marindi! (Actually, hindi lang sa oras na ito nagtalo ang dalawa, kahit noong pauwi kami galing Citicenter eh may maliit na silang pinagtalunan).

Ang nanalo, ung gustong pumwesto sa likod kaya ang nangyari, ako personally ha! Walang samaan ng loob, di ako nakapag-concentrate sa pagdadasal ko at ang gumusto, ayun, naiwang mag-isa, hindi dahil sa iniwan namin sya ha, un eh dahil nandon nga ang karamihan ng SFC, syempre ang iba don eh kalapit namin kaya tinawag kami.

Hanggang sa nanahimik na pansamantala dahil nagsisimula na ang misa. Liturgy of the Eucharist na, kaya ang bawat isa sa amin, taimtim nang nagdadasal upang itaas sa Panginoong ang nilalaman ng puso ng namin, ang mga kahilingan at dasal namin. Hanggang ang isang kaibigan naming ay lumuha, umiyak at humingi ng tissue sa mga taong malapit sa knya (syempre, kapwa singles din). Hanggang ang isang lalake ang napaghingian nya ng tissue at sagutin sya ng “saglit lang, ihihingi kita ng tissue kay Gina. Hintayin lang natin syang matapos. Lahat yata pati kapitbahay nya ipinagdarasal...” (syempre, hindi ko alam kung ano talagang eksaktong sinabi dahil wala naman ako doon basta ang alam ko lang na sinabi eh ung pinagdarasal nga daw ni Anak-ate Gina ko pati kapitbahay nya) Kaya ang nagdarasal ng taimtim, nawala sa concentration at tinapos na pagdarasal dahil di na sya makapagconcentrate.

Natapos na ang misa kaya kami, nagsimula na ring mag-uwian. Naglakad kaming apat (Ako, Lei, Gina at G) papuntang bus stop hanggang sa makita namin ang mga housemates namin (Bert, Anton, Blue at Ron) at sumabay na sa aming maglakad.

Sa bus stop, maraming taong naghihintay at sa pangunguna ko, ayun! Nakakita ako ng Bus 41! Syempre, dahil alam kong dadaan ng Deira un, sumakay kami. Sabi pa ng isa sa amin, swerte dahil wala nga daw tao. Nakasakay na kaming 4 at ang natitirang apat na ka-housemate namin, kausap pa rin ang driver. Nauna si Ron, tinanong ko kung bakit, sagot nya, di nya daw alam. Maya maya, sumunod si Blue, tinanong ko ulit kung bakit, sagot nya, “double ride daw papuntang deira”! Napatingin tuloy kami sa ticket at oo nga, double ride nga kami dahil ang ticket naming ay bayad lang hanggang Wafi! Katawa talaga! Syempre at dahil may history na nag dalawa kong kasama sa Dubai Police, bumaba na kami.

Grabe! First day palang yan at ibat ibang klase ng emosyon na ang naipakita!

"Dr.Phil's Test, I'm a 36 Dr Phil's Test: Here you go Try this!”

2006-12-18T10:26:00.000+04:00

Below is Dr Phil's test. (Dr. Phil scored 55; he did this test on Oprah - she got a 38.) Some folks pay a lot of money to find this stuff out!

Read on, this is very interesting!

Don't be overly sensitive! The following is pretty accurate and it only takes 2 minutes. Take this test for yourself and send it to your friends.

The person who sent it placed their score in the e-mail subject box. Please do the same before forwarding to your friends (send it back to the person who Sent it to you.) Don't
peek, but begin the test as you scroll down and answer.

Answers are for who you are now...... not who you were in the past. Have pen or pencil and paper ready. This is a real test given by the Human Relations Dept. at many of the major corporations today. It helps them get better in sight concerning their employees and
prospective employees. It's only 10 Simple questions, so...grab a pencil and paper, keeping track of your letter answers to each question.

Make sure to change the subject of the e-mail to read YOUR total. When you are finished, forward this to friends/family, and also send it to the person who sent this to you. Make sure to put YOUR score in the subject box.

Ready??

Begin...

1. When do you feel your best?
a) in the morning
b) during the afternoon &and early evening
c) late at night

2. You usually walk...
a) fairly fast, with long steps
b) fairly fast, with little steps
c) less fast head up, looking the world in the face
d) less fast, head down
e) very slowly

3. When talking to people you..
a) stand with your arms folded
b) have your hands clasped
c ) have one or both your hands on your hips
d) touch or push the person to whom you are talking
e) play with your ear, touch your chin, or smooth your hair

4. When relaxing, you sit with..
a) your knees bent with your legs neatly side by side
b) your legs crossed
c) your legs stretched out or straight
d) one leg curled under you

5. When something really amuses you, you react with...
a) big appreciated laugh
b) a laugh, but not a loud one
c) a quiet chuckle
d) a sheepish smile

6. When you go to a party or social gathering you...
a) make a loud entrance so everyone notices you
b) make a quiet entrance, looking around for someone you know & nbsp;
c) make the quietest entrance, trying to stay unnoticed

7. You're working very hard, concentrating hard, and you're interrupted......
a) welcome the break
b) feel extremely irritated
c) vary between these two extremes

8. Which of the following colors do you like most?
a) Red or orange
b) black
c) yellow or light blue
d) green
e) dark blue or purple
f) white
g) brown or gray

9. When you are in bed at night, in those last few moments before going
to sleep you are..
a) stretched out on your back
b) stretched out face down on your stomach
c) on your side, slightly curled
d) with your head on one arm
e) with your head under the covers

10. You often dream that you are...
a) falling
b) fighting or struggling
c) searching for something or somebody
d) flying or floating
e) you usually have dreamless sleep
f) your dreams are always pleasant

POINTS:
1. (a) 2 (b) 4 (c) 6
2. (a) 6 (b) 4 (c) 7 (d) 2 (e) 1
3. (a) 4 (b) 2 (c) 5 (d) 7 (e) 6
4. (a) 4 (b) 6 (c) 2 (d) 1
5. (a) 6 (b) 4 (c) 3 (d) 5 (e) 2
6. (a) 6 (b) 4 (c) 2
7. (a) 6 (b) 2 (c) 4
8. (a) 6 (b) 7 (c) 5 (d) 4 (e) 3 (f) 2 (g) 1
9. (a) 7 (b) 6 (c) 4 (d) 2 (e) 1
10. (a) 4 (b) 2 (c) 3 (d) 5 (e) 6 (f) 1

Now add up the total number of points.

OVER 60 POINTS: Others see you as someone they should "handle with care." You're seen as vain, self-centered, and who is extremely dominant. Others may admire you, wishing they could be more like you, but don't always trust you, hesitating to become too deeply involved with you.

51 TO 60 POINTS: Others see you as an exciting, highly volatile, rather impulsive personality; a natural leader, who's quick to make decisions, though not always the right ones. They see you as bold and adventure, someone who will try anything once; someone who takes chances and enjoys an adventure. They enjoy being in your company because of the excitement you radiate.

41 TO 50 POINTS: Others see you as fresh, lively, charming, amusing, practical, and always interesting; someone who's constantly in the center of attention, but sufficiently well-balanced not to let it go to their head. They also see you as kind, considerate, and understanding; someone who'll always cheer them up and help them out.

31 TO 40 POINTS: Others see you as sensible, cautious, careful & practical. They see you as clever, gifted, or talented, but modest. Not a person who makes friends too quickly
or easily, but someone who's extremely loyal to friends you do make and who expect the same loyalty in return. Those who really get to know you realize it takes a lot to shake your trust In your friends, but equally that it takes you a long time to get over if that trust is ever broken.

21 TO 30 POINTS: Your friends see you as painstaking and fussy. They see you as very cautious, extremely careful, a slow and steady plodder. It would really surprise them if you ever did something impulsively or on the spur of the moment, expecting you to examine everything carefully from every angle and then, usually decide against it. They think this reaction is caused partly by your careful nature.

UNDER 21 POINTS: People think you are shy, nervous, and indecisive, someone
who needs looking after, who always wants someone & nbsp; else to make the
decisions & who doesn't want to get involved with anyone or anything! They
see you as a worrier who always sees problems that don't exist. Some people
think you're boring. Only those who know you well know that you aren't.

Now forward this to others, and put your score in the subject box of your
e-mail, like this: "Dr.Phil's Test, I'm a 36 Dr Phil's Test: Here you go Try this!”

Senti Muna Tayo

2006-12-11T10:14:00.000+04:00

Here we go again.
Bothered, self pitied and confused!
I shouldn’t feel this way but I couldn’t resist it!

I’m a happy woman living in a simple life.
I have a loving father and an understanding mother.
I got cool siblings, beautiful angels, true friends and good work!
I’m on a long term relationship and by next year, in God’s will, we’ll get marry.
And above all, I have “YOU”… My Protector, my Guide, my Teacher, my Redeemer… MY EVERYTHING!

See… How grateful I am to have these blessings!
How blessed I am to have them!

But why?!!!
Why in the world I do feel this emptiness, insecurities or even feeling of ungrateful?!!!
I shouldn’t be bothered on what other people have that I don’t have!
I shouldn’t be insecure on how successful they are or what kind of work they have!
Coz I have everything I need!
I have everything I want!

Oh God! Please help me to let go this feeling…
Help me to appreciate those blessings…
And help me to see how happy I am in my life right now…

Happy Weekend!

2006-12-09T12:56:00.002+04:00

December 08 – JAM PACKED Friday kami at wala talagang pahingahan ito! Maaga kaming nagising ni G. 7 am pa lang gising na kami. Di nga lang kami bumabangon kasi kakatamad pa pero ng makaramdam ng gutom, ayun! Isa isang nagtayuan!

Nagluto, kumain, nag-ayos ng gamit pero isa lang ang hindi namin nagawa, ang maglaba! Dahil kailangan naming makarating 12.30 pm sa simbahan kung gusto naming makaupo. Pero syempre dahil sa SFC Choir ang kakanta (kami un pero dahil hindi ako nakapagpractice sa kadahilanang pumapasok na ako at inuubo (sus! Puro paliwanag! Tama na ang paliwanagan!) hindi na ako nakasama sa kanila para kumanta) makakupo kami katabi mga choir!

Ayos! Natapos ang misa! Sa halip dumerecho ng bahay, sumaglit muna kami sa mga nag-si-C.O. (Covenant Orientation) na Batch 23 ng Singles For Christ. Talagang saglit lang. Matapos magpakita, nagpaalam na rin kaagad.

Pagdating sa bahay, kain lang saglit, maya-maya larga ulit! RAKRAKAN naman ang pupuntahan namin!

Umalis kami sa bahay ng 4 pm pero nakarating na kami sa venue ng pasado 5 pm na. Hindi dahil sa traffic (kung tutuusin, wala ngang traffic), un eh dahil sa nag-joy ride pa kami from Deira – Satwa (Al Diyafa) – Satwa (Station) – Al Boom (part of Jumeirah and Satwa) – Crown Plaza and finally, Dubai Country Club! Whew! Nakarating din kami! Daming kakatawang pangyayari pero syempre di ko na idedetalye! Ang mahalaga don, nakipag-RAKRAKAN kami kina Bamboo at Parokya Ni Edgar

First Day!

2006-12-09T12:56:00.001+04:00

First day ko ngayon (06th December 2006) sa office simula noong magbakasyon ako at medyo na windang ako sa dami ng nabago sa opisina.

Pagpasok ko pa lang ng office, ibang tao na agad ang sumalubong sa akin. Syempre pag upo ko sa puwesto ko, pinakiramdaman ko muna ung sarili ko bago ako magsalita. Kala ko walang pending na trabaho na iniwan si Madam dahil maayos ang lamesa ko, un nga lang patong patong ang mga nakalagay na mga papel sa gilid ng printer ko. Di ko muna un binigyan pansin at pinagtuunan ang paligid. May plastic sa gilid ng cabinet ko, well, I assume na letters yun for all branches kasi usually, doon ko nilalagay ung mga letters na ipapadala sa branches. Tapos, tingin ako sa tray ko. Ayos! Wala akong i-fa-file! Maya maya, nag ring ang telepono, si Amo ang nasa kabilang linya. Welcome welkaman ang dating sabay pahanap ng email, may ipapagawa daw sya sa akin at kung ano ano pa.

Palibhasa wala ung susi ko dahil na kay Amo… So, petiks muna tayo. Wag pansinin ang nagpatong patong na papel sa tabi ng printer at ang plastic na nasa tabi ng cabinet!

Maya maya, dumating si Amo, update updeytan ang drama! After mag update, binigay na sa akin ung susi at pinabuksan ang filing room namin. Nagulat ako sa nakita ko. As in nagulat!!! Di ko akalaing babalikan ko ng ganon ang filing room namin! Graaabbeee!!!

Kahit yata si Amo, kahit alam na nyang ganon ang itsura ng filing room namin eh di kinaya ang gulo! Para kasing dinaanan ng tsunami! Di organize! Daming nakatambak! Nakakasakit ng ulo! (Actually, sumakit talaga ulo ko!)

Nang matapos i-explain ang gustong mangyari ni Amo, eto na, binigyan pansin ko na ang mga bagay na di ko binigyang pansin. Haayyyy… Parang gusto ko ng magbakasyon ulit dahil ang mga nagpatong patong na mga papel ay mga papers palang i-fa-file at ang plastic na nasa tabi ng cabinet eh mga post mails na isasayos at ipadadala sa mga branches! Langya! Ayos ka Madam! Naisahan mo ako don! Parang ilang araw mong hindi ginawa ang pag-fa-file at ilang araw ng nakatengga ang mga post mails na un!

Syempre… Wala naman na akong magagawa don kundi ayusin dahil ako rin naman ang mahihirapan. Sa madaling salita, nangangapa pa ako sa unang araw ko (as if namang kaka-join ko lang sa kanila at di ko sila kilala! Hahahah!!!)

Last Day - Part II

2006-12-09T12:55:00.000+04:00

Saglitan lang ‘to…

Bilang pagtatapos ng bakasyon ko, may kakatawang pangyayaring naganap sa akin noong gabi! Hehehe… Pagdating namin ni G sa bahay, hinanap ko si Roy. Nagsalita pero hindi ko matanto kung anong ginagawa sa lugar nila Rose. Di ko na sya sinilip baka kasi mamaya nagbibihis may masilip pa akong kakaiba… Hahahah! Pero nagtataka ako dahil ilang minuto na syang nandoon. Maya maya nakarinig ako ng isang tunog na pamilyar na pamilyar sa akin at kapag naririndi ako eh pinapatay ko ang tunog na un! Napasigaw ako ng “Ang daya mo!!! Naka-connect ka jan!”. At dahil nasa akin ang laptop na hiniram ko sa admirer ng kaibigan ko (syempre gamitin natin ang pagiging malapit na kaibigan di ba?!?!) connect din agad ako! Pero di pa nag-iinit ang kamay ko nang si kaibigan eh biglang dumating! Ayos! Saglit lang daw pero inabot ng 2 oras na nakaupo don! Galing di ba??? Pero ok lang kasi nakapamalantsa naman ako ng damit na susuoting ni G at nabawasan bawasan ang plantsahin ko!

Last Day...

2006-12-05T16:23:00.000+04:00

My gulay!!!! Last day ko na! Kailangang sulitin ang nalalabing oras! Naiintriga ako kung anong mangyayari sa huling araw ng pag babaksyon ko! Well, as you know, 5 am na ako nakatulog at 11.30 am na ako nagising! 6 hours sleeping, ok na un! Pero mamaya kailangan maaga akong matulog dahil may pasok na ako bukas!

Itinerary ko ngayong araw na ito:
11am – 4.15pm : Hindi ko alam… hehehe… basta ang alam ko lang nakaharap ako sa laptop at panay ang takatak. Pero malamang sa malamang nito eh mag net ako at magpost ng blog para pagpasok ko, updated na ang mga pinopost ko. Malamang din mamalantsa ako after kong mag takatak dito.

4.15 pm : Aalis na ako ng bahay kasi manunundo pa ako kay G pero bago un, dadaan muna ako sa Branch namin sa Al Falah dahil ibibigay ko ung pinadala ni Elie para sa nanay nya. After non, di ko na alam kung saan na ako pupulutin. Hehehe…

Actual time: 4.30 pm na! Andito pa rin ko sa Computer Shop for my last Entry for this day… O sha! Sige na! Bukas normal na ulit buhay ko… update na update na talaga kayo! Ahihihi….

Kakaibang pangyayari ngayong araw na ito! (December 04th, 2006)

2006-12-05T16:21:00.000+04:00

Kala mo tapos na, hindi pa noh! Syempre dahil di ko pa na-ikwe-kwento ang mga kakatwa at kakawindang na pangyayari ngayong araw na ito sa akin.

Masaya ako dahil finally, dumating na ang Appointment Letter na hinihintay namin ni G though may mga requirements pa na kailangang i-fill in o i-process but I know God will provide it. Alam kong ibinibigay na ni Lord ang trabaho na un dahil para kay Dan ang bagay na un. (Pagdasal nyo naman na walang maging problema sa medical examination at sa pagpapaalam nya sa current employer nya).

Masaya ulit ako dahil nakapag-bonding kami ng 3 sa pinakamalalapit na kaibigan ko at masasabi kong tunay na kaibigan ko. Kahit na ba madalas eh nagkakaroon kami ng asaran o mis-understanding lalong lalo na si Elie, eh, at least kinabukasan wala na ulit un.

Kala ko ung “GAP” na namagitan sa amin noon ni Elie eh hindi na maibabalik, buti na lang hindi! Siguro kasi parehas naming ayaw mawala ung friendship na naipundar namin for almost 2 years plus magkasama pa kami sa bahay kaya walang pagkakataong maghiwalay kaming dalawa at masira ang pagkakaibigan namin. Nandon na rin kasi siguro ung kahit asar kami sa isat isa eh iniintindi pa rin namin ang bawat isa. Tama ba ako?
So, ayun na nga… Nagbonding kaming 3. Si Elie, si Anak-Ate Gina at ako. Mega lakad kami sa kahabaan ng Al Riqqa kasi sabi nung isa, namnamin daw namin ang paligid ng Riqqa. Syempre pagsinabing namnamin, bagalan natin ang lakad. Ang dalawa sa amin, literal na ninamnam ang Al Riqqa. Sukat akalain mo ba naming pagmadaliin kami nung nagsabing namnamin namin ang daanan dahil magsasara na daw ang Al Ghurair (Mall sa Al Riqqa). Banat namin, sige, bilisan mo. Una ka na! Hintayin mo na lang kami don! Ayos di ba? Iwanan sa ere ito!

Nadatnan naman naming bukas ang Al Ghurair. Umikot ikot ng konti. Pumasok sa iilang shop at namintas tapos labas na ulit ng Mall.

Habang naglalakad, nagtanong ang isa, “Oh san na tayo pupunta?” Sagot ang isa “Mag Pizza naman tayo, maiba lang!” Bumanat ang isa “Ayoko ng Pizza!”. Sagot ang nauna “Oh sige, Burger King!” “Eeehhh….” Reklamo ng isa. Natawa ang lahat dahil sa reaksyong iyon. Dati rati kasi isa lang ang sinasabihan namin ng “Eeeehhhh…” at kanina lang namin napagtanto na dalawa na pala ang napagsasawaan naming kainan! Nagsawa na kasi kami sa Pizza Hut kaya Burger King na ang napagtatambayan namin at gaya ng nasabi, di na naming namamalayang nadadalas na pala ang pagtambay naming don! Kaya ganon na lang ang tawanan ng lahat. Pero ang bagsak! Coffee break muna kami! Saan ba mura, alangan namang magstarbucks pa kami di ba? Ano kami mayaman? Eh di don kami sa mura… Dunkin Donut.

Nang makapwesto, walang humpayang balik tanaw tawanan ang ginawa namin hanggang sa may… “Excuse me” tingin ang lahat… “Ikaw ba si Eriz?” Haha! Nagulat syempre kami at napagkatinginan. Di ko na matandaan kung sumagot ako ng “oo” o “bakit” ng nakangiti. Syempre naka-smile kami kahit windang kung sino ang nagtatanong, hanggang sa sinabi nyang “kapatid ako ni Michael” at ung totoo, sumagot ako ng “Cnong Michael? Marami kasi akong kakilalang Michael…” kahit na sinabi ko un, di pa rin tumitigil ang isip ko kung sino sino nga ba ang michael na kakilala ko. Hanggang sumagot ang nagtataray na si Lilay, “Al Tovar ba?” Hala! Nafreeze ung mind ko panandalian. Honest, hindi sumagi sa isip ko ang Michael Al Tovar, na kahit nakita ko na ang sagot sa mukha ni Elie eh hindi ko pa rin maisip kung sinong Michael. Basta ang alam ko lang, kilala namin ni Elie pero hindi ko alam kung sino.

Sagot sya, “Oo”. Sagot ulit si Elie “Bakit?”, Sagot ang kapatid na si Franco “Nandon si Kuya, tinanong kung pede daw makuha ung number mo, may itatanong lang daw.” Sabay tingin sa akin. Sagot ako ng “Ano nga bang number ko?” Sagot si Elie, “Eto number ko, 842 blah blah blah”. Tanong si Franco, “Anong name mo?” Sinagot ang di pa natatapos na tanong ng pataray “Kilala nya ako”. At si Franco, “Ok, sige, salamat.” Sabay alis. Pagkaalis, sabay sabay na nagtanungan, “bakit pa” at “para saan”. Ayos! Iisa ang mga nilalaman ng mga isipan. Pero ang pinakapanalo sa usapang ito, “Elie, ikaw si Eriz???” Panalo! Ang Taray!!! Ikaw kaya ang sumagot at nakipag-usap kahit ako ang tinatanong. Love mo talaga ako my friend! Hehehe… Luv you too… :D

Natapos ang kapehan sa Dunkin, pumunta sa kuya-pinsan ni Elie. Dito may panalo ring pangyayaring naganap… Sa Dunkin pa lang eh nabusog na kami sa coffee, hotchoco and donut na napagtripan namin. May naiuwi pa nga kaming donuts pangbaon nung dalawa. Pagdating sa kuya-pinsan ni Elie, pinapasok kami at pinaupo muna pansamantala. Maya maya may inaabot na! Hala! Ano ito? Pagkain na naman! Palibhasa mga busog pa, tinanggihan namin ang cake na binibigay pero syempre food un at mapilit si ate-pinsan ni Elie, sige kunin na natin. Di ko nabawasan ang cake ko dahil bukod sa busog pa ako, di ako kumakain ng ube-macapuno (may buko kaya!) Kaya ang nilantakan namin ni Elie eh ung cake nya na binawasan nya. Para hindi nakakahiya, sige subo tayo ng isa sa cake ni Elie pero talagang di ko na kaya kasi di naman talaga ako kumakain non! Tiningnan ko ang anak-ate kong si Gina, ayun, di pa rin nababawasan ung cake pero may diskarteng ginagawa. Tanong sa batang babae, “you like?” ayun! Si batang babae na anak ni kuya-pinsan, lumapit at ngumanga! Ayos! Nakakuha ng tagakain! Sige, mandaya. Pakainin ang bata. Maya maya, napatingin naman ako sa likod ko. Kamustahin naman natin si Elie. Haha! Kinalabit ko ang anak-ate gina ko at tinuro si Elie. Sabay kaming natawa kasi pilit na inuubos ni Elie ung cake. Alam nyo ba ung itsurang un? Ung ayaw ng kumain ng bibig pero kailangan maubos ung food. Ung tipong nauuya ka na at nagluluha na ang iyong mga mata para lang maubos ung cake. Sarap picturan ni Elie pero wag na! Bukod sa wala kaming dalang camera eh baka maasar pa sa amin ang loko.

Natapos ang kaininan. Natapos na ring magbonding, Derecho na sa kani kanilang bahay at derecho bukas ng laptop. Tinapos ang pagblo-blog hanggang 1:45 am (actually duktong na lang ito ngayon 05th December, ang huling araw ko sa pagbabakasyon). Pero di pa rin ako makatulog sa di ko malamang dahilan. Bakit nga kaya? Nagbasa ako ng Bible natapos ko ang libro ng Genesis pero di pa rin ako makatulog. Maya maya eh nagising si G, nagkulitan panandalian at pinatulog ko na dahil maaga pa ang pasok nya. Pero ikot din sya ng ikot sa higaan dahil di na rin sya makatulog pero kailangan nyang matulog dahil may pasok sya. Kaya ako, mag-isa na namang dilat ang mata. Binuksan ang digicam at binalik tanaw ang mga kuha noong nakaraang MEC at nang nang matapos, di pa rin makatulog. Sige, celfone naman ni G ang pagtripan. Pinaglaruan ang 3D Snowboard ng magsawa, ung snake naman. Maya maya nakaramdamn na ako ng antok. Binitawan ang celfone. Niyakap si G at nagsign off ako ng 5 am.

The Story of Twos - 2 days before

2006-12-05T16:20:00.000+04:00

At syempre, dahil 2 days na lang ang nalalabi sa akin, kailangan ko ng sagad sagarin ang drama ko! Kailangan ko ng i-enjoy ang mga gabing nalalabi pero syempre ung huling gabi bago ako pumasok kailangan ipahinga ko ng maigi ang katawan ko dahil susugod na ako sa matinding labanan noh!

Gaya ng nasabi, i-enjoy nating ang nalalabing araw…

Excited na ba akong pumasok kaya ako nagkasakit kaninang madaling araw? Out of nowhere nang bigla akong lagnatin! Ayos! Kakaiba?! Di ko akalain na ganon ang mangyayari sa akin! Kasi parang nung umaga at patapos ang gabi eh ang lakas lakas ko pa’t nakikipag asaran pa ako sa anak-ate kong si Gina at pagdating ng madaling araw eh magising ang aking habibi at sabihing may nilalagnat ako. Tingin ako sa thermometer (syempre di ko alam kung pano kaya tumingin ng may sakit sa pamamagitan ng kamay) at 38 degrees ang temperature ng katawan ko! Meaning, may sinat ako… Kaya ang aking habibi, painom kaagad ng gamot sa akin… Bago pumasok, pinainom ulit ako ng gamot. 11 am na ako nagising dahil chineck ako ni G at parang nag drama lang ang sinat ko dahil wala na akong sakit! Galing talaga ng habibi ko! Galing mag-alaga…

At dahil nawala na ang sakit ko pede na akong mag-gagagala! Pero gagala ako eh wala naman akong datung! Wala nga kasi akong pasok noh! Syempre ang magandang gawin, mag marathon tayo ng “Charmed”. Tapusin natin ang Charmed hanggang sa kaduluduluhan nito.

Habang nanonood, tumawag na naman ang G ko… May pinagagawa. Mag-internet daw ako dahil sinend na daw ung Appointment Letter nya. (Thank you Lord!) Kailangan nya munang mabasa ito bago nya pirmahan. Sige, lalabas ako mamaya pero tatapusin ko muna ang Charmed (Nasa Season 8 Disc 8 na kaya ako).

Natapos ang Charmed, naligo (kahit galing sa sakit), nagbihis at derecho sa internet shop. Nagdadalawang isip kung dadalhin ba itong laptop o hindi kasi kapag dinala ko, parang kay aga aga ko namang mang-tap ng network noh pero nakatipid ako, un nga lang mag isa lang akong nagta-tap. Kaya ang kinalabasan, iwan ang laptop, dalhin ang usb at derecho sa internet shop. Internet ng dalawang oras dahil namiss ko rin ang pagcha-chat, pag checheck ng emails at pag bra-browse ng profile ng ibang tao.

Natapos ang pagnenet… Uwi sa bahay at syempre, walang magawa. Sinalang ang vcd “Baby’s Day Out” na kahit matagal ko ng napanood sige lang kasi wala na akong mapanood. Nang maisalang, iniwang umaandar ang dvd player, lumabas at, nagsaing muna, nilabas ang manok na iluluto maya maya at bumalik sa kama. Habang nanonood, nagbukas ng laptop at nagbasa ng offer letter na hindi naman para sa akin.

Natapos ang pagbabasa. Nagbububukas ng ibang file at napagtripang buksan ang mga pictures hanggang sa dumating na si G at binasa na ang mga dokumentong nabasa ko na.

Natapos magbasa, humiga at nagpapagising after 1 hr dahil magluluto pa. Di ko alam kung after 1 hr na ba ang nakakalipas ng makarinig akong may kumakalampag na sa ibabaw ng aming kama.. Maya maya pa’y may nag-iingay na at nakikipag kulitang sabihin ang pangalan. Bumangon ako’t nakitang may kausap sa celfone ang aking nagdadalagang si Lilay! Lumabas ako para ihanda ang mga sangkap na gagamitin sa pagluluto, pagbalik ng kwarto, ang nagdadalagang si Lilay eh nag-iiingles n! Grabe! Di ko na sya ma-reach! Promise… Maya maya, nahinto ng konti ang usapin, at may kinausap na namang iba.. Ayos! Daming nagmamahal sa kanya ngayong araw na ito.

Natapos ang paghahanda, nagluto at kumain. Nag-aya si Lilay lumabas ng bahay. Sige samahan natin sya anak-ate Gina. Nakalabas. Nakarating sa Al Ghurair at nagkape sa Dunkin Donut.

Tumawag ang kuya-pinsan ni Lilay, after 10 mins pede na daw kaming pumunta sa kanila. 10 mins na siguro ang nakakalipas at nag-aya na si Lilay pumunta sa mga kuya-pinsan nya. Nagtagal lang ng konti at sumibat na rin kami kaagad.

Balik Dunkin. Nakipagkwentuhan ng konti dahil nakita namin ang mga kasambahay namin tapos layas na uli. Sumaglit sa Mobile shop, bumili ng kung ano ano at finally, umuwi na rin.

Di ba, masyadong sinagad ang oras. Ngayon, 12:52 am na… at kailangan ko ng magsign off dahil baka mapagalitan na ako ng G ko pero anong magagawa ko eh namiss ko ang pagbla-blog ko noh!

The Story of Twos - 2 days na lang!

2006-12-05T16:18:00.000+04:00

Yeah right! 2 Days na lang ang natitira and back to normal na ang drama ng buhay ko! Kaazar (ika nga ni Roy)! Kasi parang ayoko pang pumasok, pero kapag di ako pumasok, wala ding datung na papasok! Getz! Syempre noh! Ganun talaga pag nagtratrabaho!

Hay… Yung totoo, natatakot o mas magandang sabihing kinakabahan ako sa pagpasok ko… Syempre, matagal tagal din akong nawala sa office at sa pagbabalik ko, panibago na namang adjustment ang mangyayari. Di ko na alam kung anong pinaggagagawa ni Madam sa computer ko.. Kung anong kalokohan na ang nangyayari sa office at kung ano na ang panibagong haharapin ko…

Kamusta na kaya ang mga iniwan kong trabaho? Nagkaproblema kaya? Siguro naman wala, nandito lang naman ako kung sakaling may problema di ba? Madali lang naman nila akong matatawagan kung saka sakali…

Well, no need to worry kung ano ng nangyari nung wala ako, and I hope wala ding dapat ika-worry ngayong papasok na ako! Hayyyy….