Akala??? Puede...
Ang lahat po ng naisusulat ko ay ayon po sa mga pangyayaring naganap sa akin. Akala mo ikaw ang tinutukoy ko pero ang totoo, puedeng sarili ko lang ang kausap ko.
“Bato bato sa langit ang tamaan wag magagalit”
Saturday, October 28, 2006
Ano nga ba?
Last week may nakausap ako. Problemado sya sa isang bagay na di naman dapat problemahin. Ang sitwasyon kasi naiipit sya sa isang bagay na di nya malaman kung anong solusyon. Di naman daw sya nakikialam sa mga gulong umiikot sa paligid nya. Tanging pakikinig lang naman daw ang ibinibigay nya. Ni ang magtanong nga daw di nya magawa, magreact pa kaya. Dahil alam na kasi nya kung anong magaganap. Alam na daw nya kung anong epekto. Gugulo lang daw ang mundo nya. Pero may isang sitwasyon na dumating sa kanya, at tanging isang tao lang ang kayang makaintindi ng ugali nya. Siguro kasi kayang i-explain ng taong iyon sa kanya kung anong nararamdaman nya, kung tama bang mainis sya, manahimik at magsakripisyo, o dapat bang magsalita sya kung anong opinion nya. Sinabi nya lahat ng hinaing nya sa paligid na sagot naman daw ng kakilala nya, “normal lang” yon.
Dumaan ang ilang araw, at nakausap ko na naman sya. Naiinis na naman daw sya sa paligid nya.
ako: Bakit?
sya: Kasi pakiramdam ko, ako pang pinaghihinalaan sa gulong nagaganap
ako: Guilty ka?
sya: Hindi, pakiramdam ko lang mali lang ung taong napagbuhusan ko ng sama ng loob sa mundo.
ako: Bakit mo naman nasabi un?
sya: Kasi “parang” ni relay niya ung sama ng loob ko sa gulong nagaganap, at kung pano tumingin ang mga kaibigan ko sa akin, parang may kinalaman ako sa mga pangyayari.
ako: Meron nga ba?
sya: Wala! Nakikinig nga lang ako sa kanila at di na nagrereact kasi hindi ko naman alam kung anong puno’t dulo ng lahat. Kung nakapagsalita man ako, di yun tungkol sa pangyayari, tungkol yun sa mga hinaing ko sa mga taong nakapaligid sa akin
ako: Aahhh... wag mo na silang problemahin. Mabuti pang ilayo mo na lang ang sarili mo sa mga sitwasyong alam mong makakapagpahamak sayo. Kung may bagong balita, hayaan mo na lang silang magtsismisan at palakihin ang problema. Kahit pakikinig wag mo na ring pakinggan kasi ikaw lang ang nag-iisip. Ikaw lang ang naaapektuuhan. Hayaan mo na lang silang gumawa ng sarili nilang gulo.
sya: Di puede kasi alam kong mali na ang ginagawa nila. Parehas ko kasing alam ang gusto nilang iparating.
ako: Ganon ba... Ganito na lang, kapag may gustong kumausap uli sayo tungkol sa gulong sinasabi mo, unahan mo na kaagad sila. Sabihin mo “kung tungkol yan sa gulo nyo, please wag nyo ng sabihin. Ayoko ng makarinig ng kahit ano tungkol jan”. Ang taray di ba? O kaya, ibahin mo na agad ung usapan para di na nila makwento sayo kung anong dapat nilang ikwento.
Tatawa tawa lang sya, siguro kasi akala nya nagbibiro ako, pero ung totoo, hindi. Kasi para sa akin, kung di mo naman alam parehas ang kwento bakit ka pa magsasalita. Di mo alam, nakakadagdag ka lang ng pressure o sama ng loob sa kanila. Di mo alam, di mo sila natutulungan, malamang, mapalala mo pa ang sitwasyon pero kung alam mo naman parehas ang kwento, at nadala ka na sa sitwasyon, siguro, iwasan mo na lang sila kung paulit ulit na usapin pa rin ang pinag-uusapan nila. Kahit gusto mong makinig, hayaan mo na lang sila. Ibaling mo sa iba ang atensyon mo, wag sa kanila, kung sakaling magkagipitan man, sigurado, di ikaw ang sisisihin nila, kasi wala ka namang alam sa gulong pinasok nila eh. At kung ikaw pa rin ang sisihin nila at pinaghihinalaan, hehehe... panget mang sabihin, hindi sila worthy para maging kaibigan mo.
Minsan, sarili mo naman ang isipin mo. Wag mo ng isipin ang iba, kasi kakaisip mo sa iba, di mo namamalayan, ikaw ng nagsasakripisyo, ikaw ang napapahamak. Kahit sama ng loob, wag ka na rin magsalita sa kanila. Siguro sa malapit na kamag-anak mo na lang ikaw magbuhos ng sama ng loob o kaya sa taong alam mong marunong magtago ng sekreto. Ung kakatapos mo lang ikwento nakalimutan na nya kung anong ikinuwento mo.
Minsan kasi sa halip na tulungan ka nila, pag-uusapan ka pa nila. Ikaw tuloy ang may kasalanan kasi nagsalita ka pa sa kanila. Kaya kung ako sayo, kung kaya mong sarilinin ang problema, sarilinin mo na lang, o kayak ay Lord mo na lang sabihin pero kung kailangan mo talaga ng makakausap, don na lang sa taong di kilala kung sino mang kaibigan mo.
Isa pa, di ka naman nagbago. Ikaw pa din yan at kung nagbago ka man, sila ang dahilan ng pagbabago mo. Kung hindi sila nagbago, di ka din magbabago, yun ang hindi nila alam.
Lahat na lang kasi sayo sinisisi, naisip ba nila yun? Minsan, aminin mo man o hindi, kung ano lang kasi ang gusto nating isipin yun lang iniisip natin. Ayaw nating palawakin ang pag-iisip na tin.
Bilang pagtatapos ng blog kong ito, gusto ko lang ipaalam sayo at sa inyong lahat, “walang problemang hindi nabibigyan ng solusyon... tayo lang ang gumagawa ng problema natin at ikinasasakit ng loob natin kaya tayo lang din ang makakapagbigay solusyon sa problemang tayo rin ang gumawa”.
Isa pa, “kung di mo naman alam ang buong kwento at kumpletong detalye, wag ka na lang magsalita kasi di nakakatulong sa mga taong nakapaligid sayo ang mga salitang binibitawan mo. Gaya ng sinabi ko, baka lalo mo lang mapalaki ang gulo”.
Manahimik ka na lang kung wala namang magandang idudulot ang magiging reaction mo.
Yun lang.
Dumaan ang ilang araw, at nakausap ko na naman sya. Naiinis na naman daw sya sa paligid nya.
ako: Bakit?
sya: Kasi pakiramdam ko, ako pang pinaghihinalaan sa gulong nagaganap
ako: Guilty ka?
sya: Hindi, pakiramdam ko lang mali lang ung taong napagbuhusan ko ng sama ng loob sa mundo.
ako: Bakit mo naman nasabi un?
sya: Kasi “parang” ni relay niya ung sama ng loob ko sa gulong nagaganap, at kung pano tumingin ang mga kaibigan ko sa akin, parang may kinalaman ako sa mga pangyayari.
ako: Meron nga ba?
sya: Wala! Nakikinig nga lang ako sa kanila at di na nagrereact kasi hindi ko naman alam kung anong puno’t dulo ng lahat. Kung nakapagsalita man ako, di yun tungkol sa pangyayari, tungkol yun sa mga hinaing ko sa mga taong nakapaligid sa akin
ako: Aahhh... wag mo na silang problemahin. Mabuti pang ilayo mo na lang ang sarili mo sa mga sitwasyong alam mong makakapagpahamak sayo. Kung may bagong balita, hayaan mo na lang silang magtsismisan at palakihin ang problema. Kahit pakikinig wag mo na ring pakinggan kasi ikaw lang ang nag-iisip. Ikaw lang ang naaapektuuhan. Hayaan mo na lang silang gumawa ng sarili nilang gulo.
sya: Di puede kasi alam kong mali na ang ginagawa nila. Parehas ko kasing alam ang gusto nilang iparating.
ako: Ganon ba... Ganito na lang, kapag may gustong kumausap uli sayo tungkol sa gulong sinasabi mo, unahan mo na kaagad sila. Sabihin mo “kung tungkol yan sa gulo nyo, please wag nyo ng sabihin. Ayoko ng makarinig ng kahit ano tungkol jan”. Ang taray di ba? O kaya, ibahin mo na agad ung usapan para di na nila makwento sayo kung anong dapat nilang ikwento.
Tatawa tawa lang sya, siguro kasi akala nya nagbibiro ako, pero ung totoo, hindi. Kasi para sa akin, kung di mo naman alam parehas ang kwento bakit ka pa magsasalita. Di mo alam, nakakadagdag ka lang ng pressure o sama ng loob sa kanila. Di mo alam, di mo sila natutulungan, malamang, mapalala mo pa ang sitwasyon pero kung alam mo naman parehas ang kwento, at nadala ka na sa sitwasyon, siguro, iwasan mo na lang sila kung paulit ulit na usapin pa rin ang pinag-uusapan nila. Kahit gusto mong makinig, hayaan mo na lang sila. Ibaling mo sa iba ang atensyon mo, wag sa kanila, kung sakaling magkagipitan man, sigurado, di ikaw ang sisisihin nila, kasi wala ka namang alam sa gulong pinasok nila eh. At kung ikaw pa rin ang sisihin nila at pinaghihinalaan, hehehe... panget mang sabihin, hindi sila worthy para maging kaibigan mo.
Minsan, sarili mo naman ang isipin mo. Wag mo ng isipin ang iba, kasi kakaisip mo sa iba, di mo namamalayan, ikaw ng nagsasakripisyo, ikaw ang napapahamak. Kahit sama ng loob, wag ka na rin magsalita sa kanila. Siguro sa malapit na kamag-anak mo na lang ikaw magbuhos ng sama ng loob o kaya sa taong alam mong marunong magtago ng sekreto. Ung kakatapos mo lang ikwento nakalimutan na nya kung anong ikinuwento mo.
Minsan kasi sa halip na tulungan ka nila, pag-uusapan ka pa nila. Ikaw tuloy ang may kasalanan kasi nagsalita ka pa sa kanila. Kaya kung ako sayo, kung kaya mong sarilinin ang problema, sarilinin mo na lang, o kayak ay Lord mo na lang sabihin pero kung kailangan mo talaga ng makakausap, don na lang sa taong di kilala kung sino mang kaibigan mo.
Isa pa, di ka naman nagbago. Ikaw pa din yan at kung nagbago ka man, sila ang dahilan ng pagbabago mo. Kung hindi sila nagbago, di ka din magbabago, yun ang hindi nila alam.
Lahat na lang kasi sayo sinisisi, naisip ba nila yun? Minsan, aminin mo man o hindi, kung ano lang kasi ang gusto nating isipin yun lang iniisip natin. Ayaw nating palawakin ang pag-iisip na tin.
Bilang pagtatapos ng blog kong ito, gusto ko lang ipaalam sayo at sa inyong lahat, “walang problemang hindi nabibigyan ng solusyon... tayo lang ang gumagawa ng problema natin at ikinasasakit ng loob natin kaya tayo lang din ang makakapagbigay solusyon sa problemang tayo rin ang gumawa”.
Isa pa, “kung di mo naman alam ang buong kwento at kumpletong detalye, wag ka na lang magsalita kasi di nakakatulong sa mga taong nakapaligid sayo ang mga salitang binibitawan mo. Gaya ng sinabi ko, baka lalo mo lang mapalaki ang gulo”.
Manahimik ka na lang kung wala namang magandang idudulot ang magiging reaction mo.
Yun lang.
Thursday, October 26, 2006
Eto na
Eto na... nagsisimula na! Baliktanaw sa nakaraan...
Nag-iisip kung may natapakan ba o nasira?
Maling tao pa yata ang napagsabihan.
Para kumunektado ang nakaraan sa kasalukuyan.
Nag-iisip kung may natapakan ba o nasira?
Maling tao pa yata ang napagsabihan.
Para kumunektado ang nakaraan sa kasalukuyan.
Naisip ko lang
Paano malalaman ng isang tao kung di mo sasabihin?
Paano nila maiinitindihan kung di mo kakausapin?
At paano mo masosolusyunan kung di mo aayusin?
Ang problema, di naman nawawala yan, katulad din naman kasi ng pagsubok yan.
Ang sagot nanjan lang din naman, yun nga lang, nasa sayo na kung haharapin mo gagawin mo o babalewalain mo na lang.
Minsan naman kasi mas mabuti pang manahimik na lang para wala ng masabi.
Kaya lang pano mo maitutuwid ang isang mali kung anjan ka lang sa isang tabi.
Problema naman kapag nagsalita ka, di mo alam kung maiinitindihan ka nila.
Di mo na alam, kontrabida ka na pala!
Hay... Ang hirap! Ang bigat!
Nakakainis at nakakaasar...
Ang gulo gulo di mo maintindihan!
Patituloy ikaw naaapektuhan.
Eh paki-alam mo ba, buhay naman nila yan! Mahalaga ok ka! Ayos ka! Kaso di kita masisisi kaya ka apektado kasi mahal mo sila. Iilan na nga lang kayong magkakasama, ganyan pa ang mangyayari. Pero ganon talaga, nababago ng panahon ang lahat, yun nga lang tama ka, kung sa positibong bagay mo lang titingnan, di sana hahantong sa ganyan ang lahat.
Alam ko, di mo kayang mabuhay sa kung anong gulo meron sila. Pasalamat ka na lang pinagkakatiwalaan kanila. Yung nga lang, dahil sa pananahimik mo, nakikita mo kung anong tama at kung anong mali. Kaya tuloy ang epekto, naiinis, nabwibwisit at naiirita ka. Alam mong pagnagreact ka, di ka makakatulong sa kanila, malamang sa malamang pa nyan eh magulo mo pa ng husto kung anong gulo meron sila.
Di ka na nadala, minsan ka na ring na-involve sa ganyang sitwasyon.
Nanahimik ka lang non at nakinig lamang pero bandang huli, isinisi rin nila sayo ang gulong parehas naman sila ang may kagagawan.
Ngayon nasan ka, nasa malayo ka. Sila, kinalimutan na nila ang nakaraan pero sayo tila sariwa pa rin ang lahat.
Tapos eto ka na naman, mananahimik ka na naman at mag-iisip pero dahil ayaw mo ng makigulo, iiwasan mo na lang. Pinagkasya mo na lang ang sarili mong makinig na lang sa bawat hinaing ng lahat kasi nga ayaw mo ng makadagdag sa tension na namamagitan sa kanila.
Hay... ang hirap di ba? Yan tuloy ikaw ang nagsasakripisyo sa gulong sila naman ang nagsimula. Di ko naman kasi masabing hayaan mo na lang sila kasi alam ko, mahalaga sila sayo.
Paano nila maiinitindihan kung di mo kakausapin?
At paano mo masosolusyunan kung di mo aayusin?
Ang problema, di naman nawawala yan, katulad din naman kasi ng pagsubok yan.
Ang sagot nanjan lang din naman, yun nga lang, nasa sayo na kung haharapin mo gagawin mo o babalewalain mo na lang.
Minsan naman kasi mas mabuti pang manahimik na lang para wala ng masabi.
Kaya lang pano mo maitutuwid ang isang mali kung anjan ka lang sa isang tabi.
Problema naman kapag nagsalita ka, di mo alam kung maiinitindihan ka nila.
Di mo na alam, kontrabida ka na pala!
Hay... Ang hirap! Ang bigat!
Nakakainis at nakakaasar...
Ang gulo gulo di mo maintindihan!
Patituloy ikaw naaapektuhan.
Eh paki-alam mo ba, buhay naman nila yan! Mahalaga ok ka! Ayos ka! Kaso di kita masisisi kaya ka apektado kasi mahal mo sila. Iilan na nga lang kayong magkakasama, ganyan pa ang mangyayari. Pero ganon talaga, nababago ng panahon ang lahat, yun nga lang tama ka, kung sa positibong bagay mo lang titingnan, di sana hahantong sa ganyan ang lahat.
Alam ko, di mo kayang mabuhay sa kung anong gulo meron sila. Pasalamat ka na lang pinagkakatiwalaan kanila. Yung nga lang, dahil sa pananahimik mo, nakikita mo kung anong tama at kung anong mali. Kaya tuloy ang epekto, naiinis, nabwibwisit at naiirita ka. Alam mong pagnagreact ka, di ka makakatulong sa kanila, malamang sa malamang pa nyan eh magulo mo pa ng husto kung anong gulo meron sila.
Di ka na nadala, minsan ka na ring na-involve sa ganyang sitwasyon.
Nanahimik ka lang non at nakinig lamang pero bandang huli, isinisi rin nila sayo ang gulong parehas naman sila ang may kagagawan.
Ngayon nasan ka, nasa malayo ka. Sila, kinalimutan na nila ang nakaraan pero sayo tila sariwa pa rin ang lahat.
Tapos eto ka na naman, mananahimik ka na naman at mag-iisip pero dahil ayaw mo ng makigulo, iiwasan mo na lang. Pinagkasya mo na lang ang sarili mong makinig na lang sa bawat hinaing ng lahat kasi nga ayaw mo ng makadagdag sa tension na namamagitan sa kanila.
Hay... ang hirap di ba? Yan tuloy ikaw ang nagsasakripisyo sa gulong sila naman ang nagsimula. Di ko naman kasi masabing hayaan mo na lang sila kasi alam ko, mahalaga sila sayo.
Kaya ko pala
Sa nagdaang Ramadan at Eid dito sa Dubai, may iilang bagay akong natuklasan na doon ko lang nalaman.
Kaya ko palang iparating sa tao kung anong gusto at ayaw ko sa pamamagitan ng pagpaparamdam.
Kaya ko palang manahimik ng dalawang araw.
Kaya ko palang ubusin ang araw ko sa pagtulog, panonood ng tv at paglalaro ng snake sa celfone ni G. Pede ding magluto, maglaba, magpunta sa citicenter at magwindow shopping o di kaya magpunta sa mga tiyuhin ko sa Satwa at manood ng Eat Bulaga, Bubble Gang, Startalk at Reach for the star, at mamalantsa bilang alternatibong gawain.
At higit sa lahat, kaya ko palang makasurvive ng isang pancit canton lang ang kakainin ko sa buong araw.
Ang galing di ba? Pero ang lahat ng yan eh kaya kong gawin kapag naiinis lang ako at nabwi-bwisit sa paligid ko. O di kaya’y naririndi o naiirita. Tingnan ko lang kung di pa ako pumayat sa lagay na yan! Ang saya di ba?
Kaya ko palang iparating sa tao kung anong gusto at ayaw ko sa pamamagitan ng pagpaparamdam.
Kaya ko palang manahimik ng dalawang araw.
Kaya ko palang ubusin ang araw ko sa pagtulog, panonood ng tv at paglalaro ng snake sa celfone ni G. Pede ding magluto, maglaba, magpunta sa citicenter at magwindow shopping o di kaya magpunta sa mga tiyuhin ko sa Satwa at manood ng Eat Bulaga, Bubble Gang, Startalk at Reach for the star, at mamalantsa bilang alternatibong gawain.
At higit sa lahat, kaya ko palang makasurvive ng isang pancit canton lang ang kakainin ko sa buong araw.
Ang galing di ba? Pero ang lahat ng yan eh kaya kong gawin kapag naiinis lang ako at nabwi-bwisit sa paligid ko. O di kaya’y naririndi o naiirita. Tingnan ko lang kung di pa ako pumayat sa lagay na yan! Ang saya di ba?
Subscribe to:
Posts (Atom)
