Bloopers!

Wala akong masyadong sasabihin sa blog post na ito, kundi ang suportahan ang panibagong blog site na ginawa ng dalawang addict sa pag-bla-blog.

Ang pinagsamang pwersa ng dalawang addict, si Jewel at si Zire.

BLoopErs ang panibagong blog na inyong aabangan!

Tunghayan kung pano nila i-cherish ang mga kalokohan, katatawanan at kawalanghiyaan ng mga taong nakapaligid sa kanila.

FRIDAY CELEBRATION! - 23rd February 2007

Hindi ko alam kung anong pumasok sa aming magkaka-household nang biglang tugtugin ang “GOD IS ENOUGH” bilang gathering song noong CLP.

Nagbatian kami ng HAPPY ANNIVERSARY at talagang inenjoy namin, ang pagkanta ng aming “THEME”.

Akala ko, hanggang doon na lang ang batiang iyon pero at the end of the program, nang kantahin ulit ang “GOD IS ENOUGH”, nagsimula na naman kaming magbatian, magwala, meron pa nga nakikipag-slamman. Ang saya! Lalo na kaming magkaka-household.

At dahil don, nagkayayaan kaming mag celebrate, kahit apat lang kami sa household ang magse-celebrate, eh marami namang sumama sa amin.

Ang saya! At ilang sa mga pangyayari eh mababasa dito.

Kita nyo naman kung pano naming sinelebrate ang anniversary namin di ba? Talagang binalikan namin ang lugar na sobrang kumita sa amin!

Marami pang katuwaang naganap pero saka ko na lang ikwekwento.

Para sa BATCH 20 ng SFC – DUBAI, HAPPY ANNIVERSARY!!!

At sa mga ka-household ko... HAPPY 2nd ANNIVERSARY!!!!

Mawawala??? Mawawalan???

Nahhhh!!!!

Gaya ng nasabi ng isa sa mga ka-sis ko, hindi kami mawawala at di rin kami mawawalan, bagkus madaragdagan pa!

Mawawala??? Oo! Mag-aasawa ang dalawa sa amin, magkakaroon ng kanila-kanilang mga sariling household ang apat sa amin, at kahit dadalawa na lang ang matitira sa household namin, still, magha-household pa rin kami! Tuloy pa rin ang asarin, laitan, barahan at lalaglagan namin! Tuloy pa rin ang damayan, iyakan, at dramahan ng isa’t isa. At tuloy pa rin ang sharing, discussion at pagpupuri sa “KANYA” na nagbind sa aming lahat.

Ang ORIGINAL HOUSEHOLD NAMIN... sama sama yan forever!

Mawawalan? Di siguro! Ngayon pa nga lang eh, sobrang dami nang kapuso at kapamilyang sumasama sa household namin, what more kung may mag-asawa at magkatuluyan sa mga kapamilya at kapuso na sumasama sa household namin? Mababawasan o mawawalan pa ba kami? Hindi di ba?

Gaya na lang nito. Nawalan ba kami? Hindi naman di ba?

2005 – 2006 – 2007

Bakit 2005 – 2006 – 2007? May koneksyon pa rin ito sa unang blog na naipost ko.

2005
Dito nagsimula ang lahat… Ang dalawa, naging anim, naging walo, naging siyam at naging sampu.

Eriz, Lie
Ate Jho, Eriz, Lee, Lie, Mae, Yong
Ate Jho, Ate Che, Eriz, Gina, Lee, Lie, Mae, Yong
Ate Jho, Ate Che, Eriz, Gina, Lee, Lie, Mae, Ying, Yong
Ate Jho, Ate Che, Eriz, Gina, Lee, Lie, Mae, Ying, Yong, Thea

2006
From Ten, naging siyam, naging walo, naging siyam, naging pito, naging walo...
Bakit kamo??? Kasi di kami makumple-kumpleto sa household, makumpleto man, bibihira lang.

To be fair naman sa aming 10, siyam-walo-pito na lang kaming natira ngayon, bakit siyam-walo-pito?

Siyam kasi ung isang ka-household namin, may sariling mundo! Joke! Hindi. After graduation, sabi sa amin ni Ate Jho na ang tawag ko na ngayon eh Mommy Jho, di na raw sya makontak.

Walo – dahil sa dalawa sa aking mga kapatid eh naging ina na rin ng ibang chapter, ang isa sa kanila eh nag-concentrate na muna sa Upper Household at Lower Household nya kaya naging walo na lang kami.

Pito – dahil madalas, di siya nakakasama sa household naming nitong 2006. (Ako ba un??? Joke!)


2007
Ilan na nga ba ang final count namin sa household??? 3 at magiging 2 na lang sila??? Hehehehe…

Kasi from nine noong 2006 na naging walo at naging pito, eh ngayon eh walo na ulit kami dahil si kapatid na madalas na hindi nakaka-attend ng household eh “I guess” makakaattend na.

Kaya lang… 4 sa walong un eh nag-fa-facilitate na at ilang bwan na lang ang lilipas eh magkakaroon na rin mga sari-sariling household.

So, 4 na lang ang natira. Eh sabi nung isa sa amin noong isa sa apat na natira noong huling household namin, eh mamamaalam na raw sya sa Original Household nya dahil magco-concentrate na daw sya sa Lower Household nya kahit na ba napag-usapan na kahit dalawa sa amin eh mag-aasawa na eh tuloy parin ang Household kahit maging fellowship na lang.

Ilan na lang sila??? Tatlo! Eh mag-aasawa na ung isa sa tatlo at ung mag-aasawa na un eh un ung mommy ng lahat, eh di dalawa na lng sila? Ano na kayang mangyayari sa kanila?

Hayyyy… pwede ba namang mapabayaan ang dalwang un? Syempre, bago iwan ng mommy namin un, ibibigay muna sila sa mabuting kamay hindi ba? Pero kahit na! Wala pa ring mawawala dahil ang ORIGINAL HOUSEHOLD NAMIN, ORIGINAL NA UN FOREVER! Mag-asawa man kami o hindi, sama sama pa rin kami!

Uy! Happy Anniversary na nga ba???

Teka, nag-iisip ako kung pano nagsimula ang lahat.

Sisimulan ko ba ang pagbibilang sa araw na nakita ko kayo, o sa araw na grumaduate tayo at nagsimulang mabonding-bondi-ngan???

Hay... Akalain mo, ung paiyak iyak, kabaliwan, at chicka-chickahan natin during discussion ng CLP (Christian Life Program) eh umabot sa ganitong taon? Hmmmm… Dalawang taon din pala tayong nagtitiisan sa isa’t isa???

Natiis ang kapasawayan ng bawat isa!
Natiis ang kadramahan at kawalanghiyaan.

Biruin mo, nasubukan rin pala ang pasensya namin sa isat isa ng ganon ganon lang nang di namin namamalayan.

Hay… buhay nga naman! Ang galing di ba? At Ang galing Lord! (Thank you po!) Dahil nabigyan ng ganong klaseng oportunidad ang aming pagkakaibigan.

Sayo, na nagbigay ng tribute... parang gusto mo na kaming mawala sa Household ha?? Ang aga pa para magbigay ng tribute! Pero salamat na rin sa maagang pagbibigay mo ng tribute sa amin un nga lang parang mali ang subject o title mo sa blog ha? Well, blog mo un kaya walang paki-alamanan, di ba?

At ikaw! Ikaw na nagpaiyak sa akin at di namansin ng 1 linggo! Hmp! Ang daya mo! Ang dami dami mong kinaiinisan sa paligid at ilang beses ka nang naaasar sa kapaligiran mo bakit sa akin, parang un lang, kinainisan mo na! Parang di mo ko kilala ha! Hmp! Pero to be fair with you, napikon kita! Yes! Wahahaha!!!

At sa mga ka-household ko, thank, thank, thank you… kahit ganito ako, ganito talaga ako! Hehehe… Dito lang naman ako, isang tawag ka lang! Dadamayan kita (kahit telepono lang! Di kasi kita ma-a-assure na masasamahan kita sa kadramahang haharapin mo, kasi you know!)

Well… para sa ating lahat… HAPPY 2ND ANNIVERSARY!!!

(Kapag nagcelebrate tayo, pede balikan naman natin ung mga kainan na kumita na sa atin! Joke! Hehehe…)